Εκλογή Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας
6ο Τακτικό Συνέδριο (3 Ιουνίου 2010 - 6 Ιουνίου 2010)
Εκλογή Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
7/6/2010 0:26
.
Γραμμένοι 1354
Ψήφισαν 1040 76,81
Εγκυρα 1036 99,62
Ακυρα 1 0,1
Λευκά 3 0,29
.
.
Κάλπες
Κάλπη Γραμμένοι Ψήφισαν Ποσοστό Εγκυρα Ακυρα Λευκά
31 1 - Αβαρλής - Βογιατζής 137 105 76,64 105 0 0
32 2 - Βόλη - Δουσμανόπουλος 133 101 75,94 100 0 1
33 3 - Δράγας - Καούνης 131 95 72,52 95 0 0
34 4 - Καπτάνιος - Κουρής 137 113 82,48 113 0 0
35 5 - Κουρκούτη - Μανωλοπούλου 134 100 74,63 100 0 0
36 6 - Μαραγκός - Νίκας 137 103 75,18 103 0 0
37 7 - Νικητάκης - Παπατριανταφύλλου 136 104 76,47 104 0 0
38 8 - Παπαχελά - Σκαμπαρδώνης 137 111 81,02 108 1 2
39 9 - Σκανδαμης - Τσακαλώτος 138 109 78,99 109 0 0
40 10 - Τσακμαλή - Ωρολογάς 134 99 73,88 99 0 0
.
.
Λίστες (σε 952 ψηφοδέλτια)
Ονομα λίστας Ψήφοι Ποσοστό Μέλη βάση % Γυναίκες βάση % Μέλη Γυναίκες
Αριστερή Ενότητα 482 50,63 62 17 62 17
Αριστερό Ρεύμα 284 29,83 37 10 37 11
Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 164 17,23 21 6 21 6
Ανεξάρτητοι 11 1,16 1 0 1 0
Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 11 1,16 2 1 2 1
.
.
Υποψήφιοι
Αριθμός Ονομα υποψηφίου Φύλο Λίστα Ψήφους Ποσοστό Εκλέγεται
3 Παφίλης Δημήτρης Α Ανεξάρτητοι 150 14,48 1
18 Βίτσας Δημήτρης Α Αριστερή Ενότητα 474 45,75 1
128 Τσακαλώτος Ευκλείδης Α Αριστερή Ενότητα 451 43,53 1
30 Διώτη Ηρώ Γ Αριστερή Ενότητα 408 39,38 1
44 Καρίτζης Ανδρέας Α Αριστερή Ενότητα 404 39 1
80 Μπαλτάς Αριστείδης Α Αριστερή Ενότητα 400 38,61 1
52 Κορωνάκης Τάσος Α Αριστερή Ενότητα 388 37,45 1
77 Μηλιός Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 378 36,49 1
56 Κουράκης Τάσος Α Αριστερή Ενότητα 369 35,62 1
19 Βούτσης Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 344 33,2 1
37 Καλκανδής Πέτρος Α Αριστερή Ενότητα 343 33,11 1
115 Σκουρλέτης Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 293 28,28 1
71 Λάσκος Χρήστος Α Αριστερή Ενότητα 278 26,83 1
76 Μαρματάκης Κώστας Α Αριστερή Ενότητα 277 26,74 1
82 Μπασκόζος Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 263 25,39 1
127 Τριγάζης Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 258 24,9 1
112 Σβίγκου Ράνια Γ Αριστερή Ενότητα 258 24,9 1
95 Παπαδόπουλος Χριστόφορος Α Αριστερή Ενότητα 237 22,88 1
135 Φλαμπουράρης Αλέκος Α Αριστερή Ενότητα 236 22,78 1
86 Μπουρνούς Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 229 22,1 1
49 Κιτσαντά Ευαγγελία Γ Αριστερή Ενότητα 229 22,1 1
11 Αποστόλου Βαγγέλης Α Αριστερή Ενότητα 226 21,81 1
26 Γολέμης Χάρης Α Αριστερή Ενότητα 218 21,04 1
46 Κατσινοπούλου Ειρήνη Γ Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
134 Φίλης Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
84 Μπίστης Αλέξανδρος Α Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
133 Υδραίος Μιχάλης Α Αριστερή Ενότητα 204 19,69 1
108 Σακελλαρίδης Γαβριήλ Α Αριστερή Ενότητα 203 19,59 1
64 Κυπριανίδου Ερμίνα Γ Αριστερή Ενότητα 202 19,5 1
94 Παπαδόπουλος Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 194 18,73 1
93 Παπαδάτος Αναγνωστόπουλος Δημοσθένης Α Αριστερή Ενότητα 193 18,63 1
66 Κυρίτσης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 186 17,95 1
91 Ξανθός Αντρέας Α Αριστερή Ενότητα 182 17,57 1
9 Αξελός Ρήγας Α Αριστερή Ενότητα 180 17,37 1
50 Κλάπας Μιλτιάδης Α Αριστερή Ενότητα 179 17,28 1
102 Παππάς Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 172 16,6 1
129 Τσέκερης Αγγελος Α Αριστερή Ενότητα 172 16,6 1
103 Παππάς Στέλιος Α Αριστερή Ενότητα 171 16,51 1
141 Χαρίτος Τάκης Α Αριστερή Ενότητα 169 16,31 1
105 Πέρκα Πέτη Γ Αριστερή Ενότητα 163 15,73 1
35 Καλαμαρά Έφη Γ Αριστερή Ενότητα 161 15,54 1
67 Κωνσταντάτος Χάρης Α Αριστερή Ενότητα 160 15,44 1
62 Κουτσοθεοδωρής Θεόδωρος Α Αριστερή Ενότητα 159 15,35 1
42 Καρατσιουμπάνης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 157 15,15 1
15 Βελλισαρίου Σίσσυ Γ Αριστερή Ενότητα 149 14,38 1
13 Βαμβουρέλλη Μαρία Γ Αριστερή Ενότητα 145 14 1
68 Κωνσταντίνου Αλέξανδρος Α Αριστερή Ενότητα 142 13,71 1
142 Χατζηγεωργίου Ελευθερία Γ Αριστερή Ενότητα 142 13,71 1
45 Καστρινάκης Μιχάλης Α Αριστερή Ενότητα 138 13,32 1
20 Βωβός Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 137 13,22 1
7 Ανανδρανιστάκης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 137 13,22 1
140 Χαραμής Παύλος Α Αριστερή Ενότητα 134 12,93 1
146 Χονδρός Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 133 12,84 1
41 Καρανίκας Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 133 12,84 1
79 Μπαδογιάννη Δανάη Γ Αριστερή Ενότητα 121 11,68 1
113 Σίμος Χρήστος Α Αριστερή Ενότητα 118 11,39 1
123 Στούμπος Δημήτρης Α Αριστερή Ενότητα 118 11,39 1
54 Κούβελα Φωτεινή Γ Αριστερή Ενότητα 113 10,91 1
74 Μανιού Παναγιώτα Γ Αριστερή Ενότητα 107 10,33 2
21 Γεωργίου Ζωή Γ Αριστερή Ενότητα 93 8,98 2
88 Νικολιδάκη Φλώρα Γ Αριστερή Ενότητα 91 8,78 2
31 Δουδούμη Λίτσα Γ Αριστερή Ενότητα 88 8,49 2
63 Κρασοπούλου Αλέκα Γ Αριστερή Ενότητα 82 7,92 2
187 Λαφαζάνης Παναγιώτης Α Αριστερό Ρεύμα 381 36,78 1
170 Ησυχος Κώστας Α Αριστερό Ρεύμα 349 33,69 1
235 Χουντής Νίκος Α Αριστερό Ρεύμα 338 32,63 1
177 Καλύβης Αλέκος Α Αριστερό Ρεύμα 307 29,63 1
224 Στρατούλης Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 296 28,57 1
213 Πρωτονοτάριος Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 278 26,83 1
158 Γαβρίλης Γιώργος Α Αριστερό Ρεύμα 258 24,9 1
167 Ζαννας Ζήσης Α Αριστερό Ρεύμα 255 24,61 1
152 Αμμανατίδου-Πασχαλίδου Λίτσα Γ Αριστερό Ρεύμα 252 24,32 1
175 Καλομοίρης Γρηγόρης Α Αριστερό Ρεύμα 250 24,13 1
157 Βλαδιμήροβιτς Μαρία Γ Αριστερό Ρεύμα 246 23,75 1
227 Τόλιος Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 236 22,78 1
220 Σπανού Δέσποινα Γ Αριστερό Ρεύμα 231 22,3 1
188 Λεουτσάκος Στάθης Α Αριστερό Ρεύμα 224 21,62 1
200 Παπαδόγιαννη Σόφη Γ Αριστερό Ρεύμα 221 21,33 1
184 Κριτσωτάκης Μιχάλης Α Αριστερό Ρεύμα 200 19,31 1
155 Αντωνιάδης Αλκης Α Αριστερό Ρεύμα 197 19,02 1
212 Πριμικήρης Βασίλης Α Αριστερό Ρεύμα 189 18,24 1
208 Πετράκος Θανάσης Α Αριστερό Ρεύμα 186 17,95 1
178 Κανταράς Τάσος Α Αριστερό Ρεύμα 175 16,89 1
218 Σιώκος Σωτήρης Α Αριστερό Ρεύμα 170 16,41 1
206 Παυλίδης Νίκος Α Αριστερό Ρεύμα 168 16,22 1
233 Χαραλαμπίδου Δέσποινα Γ Αριστερό Ρεύμα 166 16,02 1
232 Φράγκου Λία Γ Αριστερό Ρεύμα 158 15,25 1
219 Σουλτανίδου Χριστίνα Γ Αριστερό Ρεύμα 156 15,06 1
204 Παπατριανταφύλλου Νίκου Α Αριστερό Ρεύμα 156 15,06 1
166 Δούκας Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 152 14,67 1
207 Πέπες Ζώης Α Αριστερό Ρεύμα 151 14,58 1
165 Δελημήτρος Κώστας Α Αριστερό Ρεύμα 148 14,29 1
149 Αδαμόπουλος Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 143 13,8 1
185 Κυριακάκης Ηλίας Α Αριστερό Ρεύμα 129 12,45 1
222 Σπηλιοπούλου Μάγδα Γ Αριστερό Ρεύμα 122 11,78 1
203 Ππαπαμιχαλοπούλου Μαρία Γ Αριστερό Ρεύμα 113 10,91 1
194 Μπαδογιάννης Ακης Α Αριστερό Ρεύμα 111 10,71 1
198 Ουζουνίδου Ευγενία Γ Αριστερό Ρεύμα 109 10,52 1
168 Ζαφειροπούλου Φιλαρέτη Γ Αριστερό Ρεύμα 98 9,46 1
221 Σπαρτινός Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 96 9,27 1
270 Μηταφίδης Τριντάφυλλος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 300 28,96 1
272 Μπαλάφας Γιάννης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 267 25,77 1
247 Δούρου Ρένα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 257 24,81 1
268 Μανταδάκης Αγγελος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 235 22,68 1
295 Συρμαλένιος Νίκος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 221 21,33 1
285 Πουλάκης Κώστας Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 205 19,79 1
253 Θεοτοκας Νίκος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 197 19,02 1
286 Ρήγας Παναγιώτης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 166 16,02 1
290 Στάϊκος Χρήστος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 158 15,25 1
252 Θεοδωρακοπούλου Νατάσα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 153 14,77 1
277 Παναρέτου Σούλα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 149 14,38 1
289 Σκουρολιάκος Πάνος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 142 13,71 1
299 Φραγκάκη Μαρίκα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 133 12,84 1
246 Δημητριάδης Δημήτρης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 106 10,23 1
248 Δραγασάκης Μπάμπης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 94 9,07 1
250 Ζαγάρας Περικλής Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 86 8,3 1
297 Τσαούσογλου Τάσος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 76 7,34 1
276 Παλλης Γιώργος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 67 6,47 1
258 Καπρανας Ζήσης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 66 6,37 1
261 Κολτσιδα Δανάη Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 61 5,89 1
256 Καλφακακου Ρία Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 60 5,79 2
321 Χελάκης Γιώργος Α Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 77 7,43 1
309 Ιωσηφίδου Ράνια Γ Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 27 2,61 2
Εκλέγεται
1 = Ναι
2 = Λόγω ποσόστωσης γυναικών
3 = Λόγω συμπλήρωσης κενών θέσεων
'-1 = Χάνει θέση λόγω ποσόστωσής γυναικών
.
8.6.10
Κλείσιμο του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στο 6ο Συνέδριο του Συνασπισμού
Κλείσιμο του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στο 6ο Συνέδριο του Συνασπισμού
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Το συνέδριο μας πλησιάζει σιγά σιγά τους το τέλος του. Και πρέπει να σας πω ότι ήταν ένα έντονο Συνέδριο. Και πολλές φορές, όσοι ήμασταν εδώ δεν αισθανθήκαμε και ιδιαίτερα ευχάριστα διότι ακούγαμε τον κόσμο μας, τους συντρόφους μας, τα μέλη μας από τη βάση του κόμματος να ανεβαίνουν σε αυτό εδώ το βήμα και να βγάζουν τον πόνο τους, την αγωνία τους, τη λαχτάρα τους και να κάνουν αυστηρή, σκληρή κριτική σε όλους. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι αυτό είναι ένα δείγμα της δύσκολης και κακής κρίσιμης κατάστασης στην οποία βρίσκεται το κόμμα. Και ότι υπάρχει μια μεγάλη ένταση και ένας μεγάλος θυμός.
Εγώ θα έλεγα ότι είμαστε ευτυχείς όταν η βάση του κόμματος, όταν ένα σώμα έχει τη δυνατότητα να πει πράγματα, να μιλήσει έντονα και να ασκήσει κριτική. Να φοβόμαστε όταν δεν έχουν τη δυνατότητα τα μέλη του κόμματος, η βάση του Συνεδρίου, να ασκήσουν κριτική. Να φοβόμαστε όταν τη δυνατότητα να ασκήσουν κριτική την έχουν μόνο τα στελέχη και όχι η βάση του κόμματος. Ήταν, λοιπόν, χρήσιμη αυτή η διαδικασία. Ήταν αναγκαία αυτή η διαδικασία. Και πιστεύω ότι, μέσα από τις εκατοντάδες τοποθετήσεις, προσεγγίσαμε με ολοκληρωμένο τρόπο το σύνολο τους κατάστασης την οποία έχει να αντιμετωπίσει το κόμμα. Χωρίς κόμμα μάχιμο και αποτελεσματικό, είναι βέβαιο ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών. Και οι απαιτήσεις των καιρών είναι μεγάλες. Η κοινωνία βρίσκεται δέσμια των πολιτικών του ΔΝΤ, που δεν μας βγάζουν από την κρίση αλλά μας βυθίζουν πιο βαθιά σε αυτήν. Κοιτάχτε τα νέα σήμερα, το παράδειγμα τους Ουγγαρίας. Εάν επιλέγαμε να κάνουμε το Συνέδριό μας σε ένα χρόνο από τώρα, σε αυτό εδώ το στάδιο, ίσως να μην μπορούσαμε να το κάνουμε, γιατί ενδεχομένως σε αυτό το στάδιο να μένουν άνεργοι σε έναν χρόνο και να σιτίζονται στην αίθουσα που εμείς έχουμε επιλέξει να χρησιμοποιήσουμε ως κυλικείο. Αυτή είναι η προοπτική για την ελληνική κοινωνία.
Και αυτήν την προοπτική έχουμε καθήκον, είναι το πρώτιστο καθήκον μας, ως Αριστερά, μέσα στην κοινωνία, να την ανατρέψουμε. Το μνημόνιο της κυβέρνησης και του ΔΝΤ πρέπει να ανατραπεί. Και είμαστε βέβαιοι ότι μπορεί να ανατραπεί.
Ακόμα και στην κυβέρνηση αρχίζουν να το καταλαβαίνουν. Ακόμα και βουλευτές τους πλειοψηφίας βλέπουν ότι το ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν περνάει. Και δεν θα περάσει, τουλάχιστον έτσι εύκολα τους κάποιοι νομίζουν.
Αυτό είναι το σημείο όπου το πουλόβερ θα ξηλωθεί. Και το μνημόνιο θα ανατραπεί.
Από εμάς εξαρτάται αν σε αυτές τους συγκλονιστικές διαδικασίες θα είμαστε παρόντες ή θα τους αφήσουμε να περάσουν δίπλα μας, να τις παρακολουθούμε από τις κερκίδες.
Αυτή είναι η ακλόνητη γραμμή που χωρίζει την κοινωνία.
Και σε αυτό το δίλλημα είμαστε όλοι σε αυτή την αίθουσα από την ίδια μεριά.
Και είναι μαζί τους ακόμα περισσότεροι. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτόν τον αγώνα.
Και για να το πετύχουμε αυτό, δεν αρκεί ένα κόμμα δελτίων τύπου και ανακοινώσεων. Χρειάζεται ένα κόμμα πρωτοπόρο τους κοινωνικούς αγώνες, στη Βουλή, τους ιδέες.
Ένα κόμμα που θα ενοχλεί το σύστημα, που θα αμφισβητεί τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης.
Το είπα και στην εισήγηση τους Πέμπτης και αισθάνομαι την ανάγκη να το επαναλάβω.
Αποτελεί άλλωστε κοινό τόπο τους συντριπτικής πλειοψηφίας των τοποθετήσεων που ακούστηκαν αυτές τους ημέρες.
Κόμμα αποτελεσματικό και μάχιμο, δεν σημαίνει υποχώρηση στη δημοκρατική λειτουργία, ούτε στον πλουραλισμό των απόψεων.
Γιατί άκουσα αυτές τις μέρες οξεία κριτική από αγαπημένους συντρόφους, άκουσα χθες τον αγαπημένο σύντροφο Φώτη Προβατά, που αγωνιζόμαστε μαζί στην Ανοιχτή Πόλη, είναι και δημοτικός σύμβουλος, να μιλάει για κόμμα Γκουαντανάμο. Και θέλω να πω ότι το κόμμα μας δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση τέτοιο κόμμα.
Δεν υπήρξε και δεν υπάρχει περίπτωση το κόμμα αυτό να γίνει Γκουαντάναμο. Δεν ήταν ποτέ και δεν θα το επιτρέψουμε.
Στα κόμματα Γκουαντάναμο δεν ψηφίζουν κατά βούληση οι βουλευτές στη συνθήκη τους Λισαβόνας. Δεν κάνουν οι τάσεις δική τους εξωτερική πολιτική.
Δεν έχουν τη δυνατότητα ξεχωριστών διαδικασιών και ανακοινώσεων.
Δεν εκφωνούν αυτονόμως τη δική τους γραμμή, για στρατηγικής σημασίας ζητήματα, τους αυτά τους Ευρώπης.
Και δεν πρόκειται να γίνουμε ένα κόμμα που να μην επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση των απόψεων.
Και απευθύνω στο σώμα, προς τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος ξανά το ερώτημα που απηύθυνα και κατά την έναρξη των προσυνεδριακών διαδικασιών στην ΚΠΕ :
Το πρόβλημα αυτού του κόμματος είναι το έλλειμμα δημοκρατίας;
Και εν τέλει είμαστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος;
Αν δεν υπάρχει ζήτημα, κακώς συζητάμε.
Αν αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι υπάρχει ζήτημα, τότε, πρέπει όλοι μαζί να συνθέσουμε και να βρούμε τους τρόπους και τους κανόνες με τους οποίους θα μπορέσουμε να λειτουργούμε συλλογικά. Και το λέω πρώτος εγώ ,γιατί άκουσα με προσοχή την ομιλία του σ. Γιάννη Δραγασάκη, τον οποίο θα ήθελα δημοσίως για άλλη μια φορά να τον ευχαριστήσω για την προσφορά του. Και να είστε σίγουροι ότι η προσφορά δεν μετριέται με αξιώματα. Τον άκουσα να λέει, και είχε απόλυτα δίκιο, από ποια όργανα ελέγχεται και σε ποια όργανα κάνει απολογισμό ο Πρόεδρος. Και συνακολούθως, ποια είναι η θεσμική δομή εκείνη, η οποία μπορεί να ανταποκριθεί σε μια πολιτική λειτουργία κόμματος με στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας. Και αυτούς τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας πρέπει να ανακαλύψουμε.
Να ενισχύσουμε την πολιτική σύνθεση.
Την κομματικότητα και τη στράτευση σε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο.
Την υπεράσπιση τους δημόσιας εικόνας του κόμματος.
Την εξωστρέφεια.
Αυτά ήταν που τους έλειψαν το προηγούμενο διάστημα, αυτά τους τράβηξαν πίσω. Δεν αμφισβητούμε το δικαίωμα όλων να λένε την άποψή τους. Εκτιμώ, όμως, εγώ και σας το καταθέτω, ότι ένα κόμμα δεν μπορεί να έχει 4,5,6 ταυτόχρονες και ισόποσες εκφωνήσεις γραμμής.
Σήμερα, με τους αποφάσεις του Συνεδρίου, μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.
Θα ήθελα να σταθώ, όμως, σε κάποια πολιτικά ζητήματα που τέθηκαν στην συζήτηση αυτές τους ημέρες.
Το πρώτο αφορά την θέση τους απέναντι στην Ευρώπη.
Θεωρώ και θα το επαναλάβω ότι το δίλλημα μέσα η έξω από την ευρωζώνη, ή ακόμα περισσότερο μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί σήμερα να είναι το κεντρικό στρατηγικό τους ερώτημα.
Έχω την αίσθηση ότι όταν εγκλωβιζόμαστε σε μια τέτοια συζήτηση, περισσότερο διασταυρώνουμε ιδεολογικές προκαταλήψεις που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, παρά ανοίγουμε δρόμους στο μέλλον, παρά ανοίγουμε στρατηγική ενόρασης στο μέλλον.
Άλλωστε τέτοιοι προβληματισμοί βεβαίως και είναι ανοιχτοί και εκφράζονται. Αλλά τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός πλειστηριασμού, ενός διαγκωνισμού της απόλυτης, της κατάλληλης, της πιο αριστερής άποψης για την έξοδο από την κρίση. Και έχουμε κουραστεί να βλέπουμε με απολυτότητα να διατυπώνονται απόψεις –και δεν μιλώ τόσο για το εσωτερικό του κόμματος όσο συνολικά για τη δημόσια συζήτηση στο χώρο της Αριστεράς – όπου με μια απολυτότητα, κατατίθενται απόψεις ως οι μοναδικές απόψεις εξόδου από την κρίση. Και πρέπει να σκεφτούμε αν μπορεί να είναι αριστερό κάτι που κατατίθεται ως η μοναδική σωστή επιλογή. Δεν μας διακατέχει η μοναδική αλήθεια. Και, βεβαίως, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες στο ευρωπαϊκό πεδίο, το ζήτημα είναι, όμως, εμείς τι επιλέγουμε. Και επαναλαμβάνω ότι εμείς δεν μπορούμε να επιλέγουμε ούτε την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε, βέβαια, την άκριτη αποδοχή των ευρωπαϊκών, νεοφιλελεύθερων συνθηκών, που έχουν απόλυτη ευθύνη για τη διαμόρφωση της σημερινής κρίσης.
Το ΤΟΥΣ στη συνθήκη τους Λισαβόνας δεν είναι ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού, ούτε δεξιά παρέκκλιση
Η κεντρική τους παρουσία στο κόμμα τους Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν είναι ούτε δεξιά παρέκκλιση ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού.
Εμείς επιλέγουμε το πεδίο τους ενότητας και τους αλληλεγγύης ανάμεσα τους εργαζόμενους τους Ελλάδας, τους Πορτογαλίας, τους Ισπανίας, τους Γερμανίας, ολόκληρης τους Ευρώπης.
Αυτή η ενότητα και αυτή η αλληλεγγύη τους κάνει πιο ισχυρούς απέναντι στον κοινό μας εχθρό, που είναι το κεφάλαιο και οι δυνάμεις που το υποστηρίζουν.
Και τους πρωταγωνιστήσαμε τα προηγούμενα χρόνια στο ευρωπαϊκό πεδίο, έτσι θα συνεχίσουμε να πρωταγωνιστούμε. Και θέλω να κάνω μια επισήμανση. Στους αγώνες που θα ακολουθήσουν, δεν μπορεί κριτήριο για την ενότητά μας να είναι το αν έχουμε κοινή ή διαφορετική αντίληψη ακόμα και σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως αυτό της Ευρώπης.
Με την έννοια αυτή, πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο το εξής: η αποσαφήνιση τους Ευρωπαϊκής στρατηγικής, δεν τους απομακρύνει από την γραμμή τους για την αναγκαιότητα της ευρύτερης δυνατής ενότητας των δυνάμεων τους Αριστεράς. Αντίθετα την ενισχύει. Το θέμα είναι με ποια πρόθεση προσέρχεται κανείς σε αυτούς τους κοινούς αγώνες. Και το λέω αυτό διότι υπήρξε εφικτό να προχωρήσει το κοινό πόρισμα πριν από πολλά χρόνια ΚΚΕ και ΕΑΡ με δύο ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις στο θέμα της Ευρώπης. Όμως υπήρξε η κοινή διατύπωση, η κοινή κατάληξη ότι παλεύουμε μαζί για μια διαφορετική Ευρώπη. Σήμερα δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε στο πεδίο της Αριστεράς να βρούμε κοινή διατύπωση παρά μονάχα επιστρατεύουμε όλοι τις μοναδικές μας αλήθειες.
Δεύτερο σημείο παρατήρησης: Το διαρκές δίλημμα αν θα προσανατολιστούμε σε ρήξεις ή σε προτάσεις. Συντρόφισσες και σύντροφοι, νομίζω ότι δεν είναι ένα σημερινό δίλημμα. Νομίζω ότι υπάρχει ήδη από την πρώτη Διεθνή, και θα υπάρχει για πάντα.
Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε σε αυτό το δίλημμα, απολυτοποιώντας μάλιστα την αντίθετη άποψη.
Οι κοινωνικές αλλαγές που τους ενδιαφέρουν, είναι αυτές που έρχονται μέσα από την αμφισβήτηση των σημερινών συσχετισμών δύναμης, μέσα από την προώθηση του κινήματος σε καλύτερες θέσεις.
Και οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζουν όταν περιγράφουν άμεσες και ώριμες αλλαγές.
Επομένως, το αν θα προσανατολιστούμε σε προγραμματικές προτάσεις ή σε κοινωνικούς αγώνες είναι ένα ερώτημα χωρίς περιεχόμενο.
Είναι ένα ερώτημα για κλειστά δωμάτια γιατί έξω στην κοινωνία είναι προφανές ότι δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.
Και η Τρίτη και τελευταία παρατήρηση
Έγινε μεγάλη συζήτηση από αυτό εδώ το βήμα για την δημοσκοπική έκρηξη του 2008 και για τη διαχείρισή της από το κόμμα τους. Και υπήρξαν και αναφορές στην εισήγηση τους Πέμπτης πάνω σε αυτό το ζήτημα και από αγαπημένους μου φίλους όπως ο Γιάννης Πρωτονοτάριος.
Θέλω να πω ότι αυτό που είπα προχθές, ότι το δίλημμα «πάμε με το ΠΑΣΟΚ ή δεν πάμε με το ΠΑΣΟΚ» είναι υπαρκτό όταν είσαι μία δύναμη του 3%, που μπαίνει- δεν μπαίνει στη βουλή και που το ΠΑΣΟΚ και το κάθε ΠΑΣΟΚ και το κάθε κόμμα εξουσίας σε αντιμετωπίζει ως το δεκανίκι για να στηρίξει την αυτοδυναμία του.
Όταν τους τους φτάσει τη δυνατότητα να έχεις την ηγεμονία των ιδεών και των απόψεων, ακόμα δε περισσότερο τη δυνατότητα να είσαι και δημοσκοπικά σε πολύ ανώτερα ποσοστά, και έχεις φτάσει στο όριο να σπας τις αυτοδυναμίες, πρέπει να προχωρήσεις ένα βήμα ακόμα.
Να απεγκλωβιστείς από το δίλημμα και να περιγράψεις την δική σου εναλλακτική πρόταση, να βάλεις τους δικούς σου όρους, τους όρους συγκρότησης μια τους πολιτικής πλειοψηφίας.
Και το λέω αυτό γιατί κάποιοι σύντροφοι, διέγνωσαν σε αυτό, και το είπαν ευθέως τους ομιλίες τους, σημάδια μιας ομιχλώδους επιστροφής σε κεντροαριστερές αντιλήψεις. Η Κεντροαριστερά, συντρόφισσες και σύντροφοι, μας έχει αφήσει χρόνους. Είναι ένα σχέδιο που έχει καταδικαστεί από την ίδια τη ζωή. Χωρίς ενοχές, να δούμε το αύριο, να δούμε τις νέες συνθήκες που απλώνονται μπροστά μας και να δούμε πώς θα επιβάλουμε ένα ηγεμονικό σχέδιο στην ελληνική κοινωνία, πώς αυτή η κοινωνική πλειοψηφία που διαμορφώνεται τώρα στους δρόμους ενάντια σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, θα μπορέσει να βρει έξοδο και σε πολιτικό επίπεδο. Και πρέπει να παίξουμε καταλυτικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια.
Και έρχομαι στα κρίσιμα θέματα που απασχόλησαν το Συνέδριό μας, τόσο από αυτό το βήμα, όσο – και κυρίως – στους διαδρόμους και πίσω από τις εξέδρες.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Ο ιδεολογικός τους προσανατολισμός, η πολιτική τους στρατηγική δεν αφήνει περιθώρια σε κανένα να ισχυριστεί ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΝ.
Θα πρέπει ειλικρινά, να ψάξει πολύ κανείς για να βρει προσχήματα και να δικαιολογήσει επιλογές αποστασιοποίησης από το συλλογικό τους εγχείρημα.
Πάνω από όλα γιατί από τη προσπάθειά τους δεν περισσεύει κανείς, παρά μονάχα όποιοι από μόνοι τους επιθυμούν να περισσεύουν.
Αλλά κυρίως γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολυεπίπεδη κρίση, κρίση οικονομική, αξιακή, πολιτισμική, κρίση εκπροσώπησης, κρίση κατακερματισμού και πολυδιάσπασης του πολιτικού συστήματος. Και δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει και η δική τους αριστερά μέρος τους κρίσης αυτής, του κατακερματισμού και της πολυδιάσπασης.
Η σύγχρονη ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά οφείλει να γίνει μέρος τους λύσης. Όχι μέρος τους κρίσης.
Θέλω να πω λοιπόν με απόλυτη ειλικρίνεια αλλά και με σεβασμό τους τους συντρόφους τους Ανανεωτικής Πτέρυγας, που σκέφτονται να απέχουν από τη κορύφωση τους δημοκρατικής τους διαδικασίας και την εκλογή τους τους τους ηγεσίας, ότι κάνουνε λάθος.
Πρώτα από όλα γιατί πηγαίνουν κόντρα με τους δικές τους τους ιδέες και τους αρχές που υπηρέτησαν και υπηρετούν και θα συνεχίσουν να υπηρετούν στον χώρο της Αριστεράς.
Ο πυρήνας του ιδεολογικού ρεύματος που εκπροσωπούν μέσα στο κόμμα και που αποτελεί, αναμφίβολα, αναπόσπαστο μέρος τους συλλογικής τους κουλτούρας, δεν συμβαδίζει με μια αντίληψη ξένη στη δική τους αριστερά, ότι η μειοψηφία δεν έχει λόγο ύπαρξης αν είναι μειοψηφία και δεν παλεύει καθημερινά για να κερδίσει τη πολιτική ηγεμονία των απόψεών τους.
Τόσο η Γκραμσιανή θεώρηση τους ηγεμονίας όσο και η θεωρία του δημοκρατικού δρόμου τους το σοσιαλισμό, δεν συμβαδίζουν με λογικές επιβολής τους άποψης, ούτε άλλωστε και με λογικές για κατάληψη τους εξουσίας με έφοδο στα ανάκτορα.
Ο πυρήνας τους σκέψης του ιδεολογικού ρεύματος τους ανανέωσης προκρίνει για το κοινωνικό πεδίο τη δύσκολη και επίπονη διαρκή προσπάθεια συνδιαμόρφωσης του κοινωνικού γίγνεσθαι στη κατεύθυνση μικρών αλλά σημαντικών βημάτων και διαρθρωτικών αλλαγών στη δομή και στη συνείδηση, που θα τους φέρνουν πιο κοντά στο στόχο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού τους κοινωνίας.
Αν αυτή είναι η αντίληψη, και αυτή είναι η αντίληψη που εκπροσωπεί το ρεύμα τους ανανεωτικής αριστεράς σε επίπεδο σκέψης για τη κοινωνική πάλη, πώς μπορεί να συμβαδίσει με λογικές απαξίωσης τους δημοκρατικής διαδικασίας και τους διαρκούς πάλης για την ηγεμονία των ιδεών μέσα στο ίδιο μας το κόμμα, μέσα στο πολιτικό υποκείμενο τους αριστεράς;
Πώς μπορεί να συμβαδίσει με διλήμματα που μοιάζουν εκβιαστικά: Ή υιοθετείτε την άποψή τους ή δε συμμετέχουμε.
Είναι μεγάλο λάθος σύντροφοι να προχωρήσετε σε αυτή την επιλογή γιατί σε τελική ανάλυση ποιόν ευνοεί;
Είμαι βέβαιος ότι δεν ευνοεί τις απόψεις σας, δεν ευνοεί το συλλογικό μας εγχείρημα, δεν ευνοεί το κοινό μας σπίτι, τον ΣΥΝ.
Ποιες επιδιώξεις ευνοεί;
Ποιους σχεδιασμούς επιβεβαιώνει;
Επιβεβαιώνει τους τους σχεδιασμούς, τους τους μύχιους πόθους όλων όσοι επιχείρησαν όλο το προηγούμενο διάστημα και επιχειρούν ακόμα, να μετατρέψουν το ΣΥΡΙΖΑ, τη συμμαχία μας, σε πεδίο ανταγωνισμού προκειμένου να διαλύσουν το ΣΥΝασπισμό αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Επιβεβαιώνουν τους μύχιους πόθους όλων όσοι ανοιχτά και δημόσια εδώ και έναν χρόνο έχουν διατυπώσει το στόχο, το σχέδιο και την επιθυμία τους να διασπαστεί ο ΣΥΝασπισμός.
Και δεν παρέβλεψαν, τρεις μέρες μάλιστα πριν την έναρξη του συνέδριου, να ξαναδιατυπώσουν τα ίδια ψεύδη και τους τους συκοφαντίες, θέλοντας να εντάξουν την αριστερά στο κάδρο τους απαξίωσης, τους διαφθοράς και τους διαπλοκής.
Και είμαι βέβαιος ότι δεν είναι τους προθέσεις των συντρόφων, να επιβεβαιώσουν τους τους σχεδιασμούς.
Τους μην τους ανατροφοδοτήσουν λοιπόν.
Άκουσα την ομιλία του συντρόφου Παπαδημούλη. Σε πολλά μπορεί να διαφωνούμε και διαφωνούμε δημόσια. Εκτιμώ, όμως, την ενωτική του στάση. Και θέλω να πω ότι το σχέδιο τροπολογίας που κατέθεσε δεν έχει πολύ μεγάλες διαφορές στον πυρήνα της αντιλήψεις του με αυτό που προτείνεται στο πολιτικό σχέδιο. Δεν βρίσκω ουσιαστικά σημεία διαφοροποίησης.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι στο Συνέδριό μας μπορούν να γίνουν προωθητικά βήματα ουσιαστικής ενότητας, αρκεί να το θέλουμε όλοι.
Και επειδή μας θύμισε ο σ. Δημήτρης τα λόγια του αειμνήστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη που τόσο μεγάλη είναι η απουσία του από το σημερινό τους συνέδριο.
Ότι θα είναι ο τελευταίος που θα κλείσει πίσω του τη πόρτα.
Τους θυμηθούμε λοιπόν όλοι τα λόγια αυτά. Και καλώ τους συντρόφους από την Ανανεωτική Πτέρυγα να μην προχωρήσουν σε βήματα που ανοίγουν δρόμους χωρίς επιστροφή. Τους καλώ να πάρουν μέρος μέχρι τέλους στην κορυφαία δημοκρατική μας διαδικασία. Και να συνεχίσουμε μαζί την προσπάθεια με αίσθηση ευθύνης για το κόμμα. Και να υλοποιήσουμε τις συλλογικές μας αποφάσεις.
Ανεξάρτητα, πάντως, από τις τελικές τους αποφάσεις, θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω ότι πολύ σύντομα, στο βαθμό που δεν υπάρχουν άλλοι σχεδιασμοί που δεν λέγονται, αν και δεν το πιστεύω, πολύ σύντομα, λοιπόν, θα διαπιστώσουν ότι υπηρετούμε κοινό πολιτικό σχέδιο. Ότι ο ΣΥΝ, το κοινό μας σπίτι, και σε αυτό το σπίτι οφείλουμε όλοι να δώσουμε τη συμβολή μας, οι πόρτες, όπως έλεγε ένας σύντροφος, ανοίγουν μόνο για την είσοδο και όχι για την έξοδο. Θα το διαπιστώσουν αυτό πολύ σύντομα.
Σε κάθε περίπτωση, θα γίνουν σεβαστές οι επιλογές τους.
Θα γίνουν σεβαστές τους και οι δημοκρατικές συλλογικές τους αποφάσεις.
Οι αποφάσεις του 6ου Συνεδρίου του ΣΥΝασπισμού.
Το συνέδριό τους θα είναι, παρά τις δυσκολίες, μια τομή στη λειτουργία του κόμματος γιατί αυτό ζητάει ο κόσμος τους αριστεράς από τους, ο κόσμος που τους εμπιστεύεται.
Το συνέδριό τους θα είναι μια νέα αρχή, μια νέα αφετηρία και αυτό δε μπορεί κανείς να το εμποδίσει.
Θα είναι μια νέα αφετηρία για μια αριστερά τους ελπίδας, τους αλληλεγγύης, των κοινωνικών αγώνων και της ενότητας.
Και το θέμα, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν είναι αν το απόγευμα της Κυριακής με τα αποτελέσματα εκλογής Προέδρου και ΚΠΕ θα διαπιστωθεί ότι κέρδισε η μια ή η άλλη τάση, αν θα κερδήσει ή θα ηττηθεί ο Πρόεδρος.
Το ζητούμενο είναι αν το συλλογικό τους υποκείμενο, ο Συνασπισμός, θα κερδίσει το στοίχημα με την ιστορία, για μια νέα αρχή, που θα στηρίζεται στη χειραφέτηση των μελών τους από κατεστημένες λειτουργίες και αντιλήψεις.
Και σε ότι με αφορά, είμαι απολύτως αποφασισμένος να κάνω πράξη τη συλλογική τους βούληση.
Από Δευτέρα θα έχουμε μια άλλη εικόνα.
Έναν ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ των μελών του, που παρά τους δυσκολίες είναι αποφασισμένα να τον μετατρέψουν σε κόμμα και έναν συνασπισμό, που στη βάση των συλλογικών του επεξεργασιών, θα είναι αποφασισμένος να επανακαθορίσει σε νέες στέρεες βάσεις το πολιτικό συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Και στο σημείο αυτό θέλω μιλήσω απόλυτα καθαρά. Να στείλω ένα μήνυμα καθαρό. Όχι με e-mail, που προσβάλει αυτό το Συνέδριο, την ιστορία των μελών και των στελεχών του.
Όσοι σχεδιάζουν να τους εγκλωβίσουν σε παιχνίδια άγονων αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών, τους πάρουν το μήνυμά τους.
Τα παιχνίδια τελειώνουν εδώ.
Αν η επιλογή τους είναι από δω και στο εξής να μην τους καλούμε τιμητικά, να μας τιμήσουν και να τους τιμήσουμε στα συνέδριά μας, αλλά να τους καλούμε στα συνέδριά να τους απευθύνουν χαιρετισμό ως αρχηγοί νέων σχημάτων, τους τους το πουν ξεκάθαρα. Εμείς θα τους καλούμε γιατί είμαστε ανοικτοί στο διάλογο, ανοιχτοί σε όλες τις απόψεις της Αριστεράς. Το κρυφτούλι, όμως, εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το επιτρέψουμε απέναντι στον κόσμο της Αριστεράς, απέναντι στα μέλη του ΣΥΝ.
Από Δευτέρα, θα πάρουμε την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια μας. Θα κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ δική μας υπόθεση, μαζί με τους χιλιάδες ανένταχτους αριστερούς, μαζί με τους συνιστώσες που επιμένουν να εμπνέονται από το ιδρυτικό τους συμβόλαιο, θα οικοδομήσουμε μια νέα στέρεη πολιτική συμφωνία, απομονώνοντας σχέδια ρήξεων και διασπάσεων.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θα κλείσω με ένα μήνυμα αισιόδοξο. Γνωρίζω ότι οι στιγμές έχουν ένταση και συγκινησιακή φόρτιση. Εγώ είμαι βέβαιος, όμως, ότι η συγκίνηση αυτή δεν θα είναι συγκίνηση αποχωρισμού. Κοινός είναι ο δρόμος, κοινό το σχέδιο και θα ανταμώσουμε μαζί. Όμως, να ξέρετε κάτι και σας το λέω εξ ιδίας πείρας. Δεν υπάρχει γέννηση του καινούργιου χωρίς οδύνες. Και αυτές οι οδύνες θα είναι οι τελευταίες. Θα γεννήσουν ένα κόμμα αξιόμαχο, ένα κόμμα συνεκτικό, ένα κόμμα που θα μπορεί να δώσει ελπίδα στην Αριστερά, ένα κόμμα που θα μπορέσει να σταθεί δίπλα τους κοινωνικούς αγώνες.
Να δώσουμε πίστη και ελπίδα στον κόσμο της Αριστεράς, να είμαστε περήφανοι για το κόμμα μας, να αλλάξουμε την Αριστερά, να αλλάξουμε την κοινωνία και να μπορέσουμε να στηρίξουμε τους κοινωνικούς αγώνες. Καλή δύναμη και με αισιοδοξία θα κερδίσουμε.
Να ‘στε καλά.
5/6/2010
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Το συνέδριο μας πλησιάζει σιγά σιγά τους το τέλος του. Και πρέπει να σας πω ότι ήταν ένα έντονο Συνέδριο. Και πολλές φορές, όσοι ήμασταν εδώ δεν αισθανθήκαμε και ιδιαίτερα ευχάριστα διότι ακούγαμε τον κόσμο μας, τους συντρόφους μας, τα μέλη μας από τη βάση του κόμματος να ανεβαίνουν σε αυτό εδώ το βήμα και να βγάζουν τον πόνο τους, την αγωνία τους, τη λαχτάρα τους και να κάνουν αυστηρή, σκληρή κριτική σε όλους. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι αυτό είναι ένα δείγμα της δύσκολης και κακής κρίσιμης κατάστασης στην οποία βρίσκεται το κόμμα. Και ότι υπάρχει μια μεγάλη ένταση και ένας μεγάλος θυμός.
Εγώ θα έλεγα ότι είμαστε ευτυχείς όταν η βάση του κόμματος, όταν ένα σώμα έχει τη δυνατότητα να πει πράγματα, να μιλήσει έντονα και να ασκήσει κριτική. Να φοβόμαστε όταν δεν έχουν τη δυνατότητα τα μέλη του κόμματος, η βάση του Συνεδρίου, να ασκήσουν κριτική. Να φοβόμαστε όταν τη δυνατότητα να ασκήσουν κριτική την έχουν μόνο τα στελέχη και όχι η βάση του κόμματος. Ήταν, λοιπόν, χρήσιμη αυτή η διαδικασία. Ήταν αναγκαία αυτή η διαδικασία. Και πιστεύω ότι, μέσα από τις εκατοντάδες τοποθετήσεις, προσεγγίσαμε με ολοκληρωμένο τρόπο το σύνολο τους κατάστασης την οποία έχει να αντιμετωπίσει το κόμμα. Χωρίς κόμμα μάχιμο και αποτελεσματικό, είναι βέβαιο ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών. Και οι απαιτήσεις των καιρών είναι μεγάλες. Η κοινωνία βρίσκεται δέσμια των πολιτικών του ΔΝΤ, που δεν μας βγάζουν από την κρίση αλλά μας βυθίζουν πιο βαθιά σε αυτήν. Κοιτάχτε τα νέα σήμερα, το παράδειγμα τους Ουγγαρίας. Εάν επιλέγαμε να κάνουμε το Συνέδριό μας σε ένα χρόνο από τώρα, σε αυτό εδώ το στάδιο, ίσως να μην μπορούσαμε να το κάνουμε, γιατί ενδεχομένως σε αυτό το στάδιο να μένουν άνεργοι σε έναν χρόνο και να σιτίζονται στην αίθουσα που εμείς έχουμε επιλέξει να χρησιμοποιήσουμε ως κυλικείο. Αυτή είναι η προοπτική για την ελληνική κοινωνία.
Και αυτήν την προοπτική έχουμε καθήκον, είναι το πρώτιστο καθήκον μας, ως Αριστερά, μέσα στην κοινωνία, να την ανατρέψουμε. Το μνημόνιο της κυβέρνησης και του ΔΝΤ πρέπει να ανατραπεί. Και είμαστε βέβαιοι ότι μπορεί να ανατραπεί.
Ακόμα και στην κυβέρνηση αρχίζουν να το καταλαβαίνουν. Ακόμα και βουλευτές τους πλειοψηφίας βλέπουν ότι το ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν περνάει. Και δεν θα περάσει, τουλάχιστον έτσι εύκολα τους κάποιοι νομίζουν.
Αυτό είναι το σημείο όπου το πουλόβερ θα ξηλωθεί. Και το μνημόνιο θα ανατραπεί.
Από εμάς εξαρτάται αν σε αυτές τους συγκλονιστικές διαδικασίες θα είμαστε παρόντες ή θα τους αφήσουμε να περάσουν δίπλα μας, να τις παρακολουθούμε από τις κερκίδες.
Αυτή είναι η ακλόνητη γραμμή που χωρίζει την κοινωνία.
Και σε αυτό το δίλλημα είμαστε όλοι σε αυτή την αίθουσα από την ίδια μεριά.
Και είναι μαζί τους ακόμα περισσότεροι. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτόν τον αγώνα.
Και για να το πετύχουμε αυτό, δεν αρκεί ένα κόμμα δελτίων τύπου και ανακοινώσεων. Χρειάζεται ένα κόμμα πρωτοπόρο τους κοινωνικούς αγώνες, στη Βουλή, τους ιδέες.
Ένα κόμμα που θα ενοχλεί το σύστημα, που θα αμφισβητεί τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης.
Το είπα και στην εισήγηση τους Πέμπτης και αισθάνομαι την ανάγκη να το επαναλάβω.
Αποτελεί άλλωστε κοινό τόπο τους συντριπτικής πλειοψηφίας των τοποθετήσεων που ακούστηκαν αυτές τους ημέρες.
Κόμμα αποτελεσματικό και μάχιμο, δεν σημαίνει υποχώρηση στη δημοκρατική λειτουργία, ούτε στον πλουραλισμό των απόψεων.
Γιατί άκουσα αυτές τις μέρες οξεία κριτική από αγαπημένους συντρόφους, άκουσα χθες τον αγαπημένο σύντροφο Φώτη Προβατά, που αγωνιζόμαστε μαζί στην Ανοιχτή Πόλη, είναι και δημοτικός σύμβουλος, να μιλάει για κόμμα Γκουαντανάμο. Και θέλω να πω ότι το κόμμα μας δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση τέτοιο κόμμα.
Δεν υπήρξε και δεν υπάρχει περίπτωση το κόμμα αυτό να γίνει Γκουαντάναμο. Δεν ήταν ποτέ και δεν θα το επιτρέψουμε.
Στα κόμματα Γκουαντάναμο δεν ψηφίζουν κατά βούληση οι βουλευτές στη συνθήκη τους Λισαβόνας. Δεν κάνουν οι τάσεις δική τους εξωτερική πολιτική.
Δεν έχουν τη δυνατότητα ξεχωριστών διαδικασιών και ανακοινώσεων.
Δεν εκφωνούν αυτονόμως τη δική τους γραμμή, για στρατηγικής σημασίας ζητήματα, τους αυτά τους Ευρώπης.
Και δεν πρόκειται να γίνουμε ένα κόμμα που να μην επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση των απόψεων.
Και απευθύνω στο σώμα, προς τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος ξανά το ερώτημα που απηύθυνα και κατά την έναρξη των προσυνεδριακών διαδικασιών στην ΚΠΕ :
Το πρόβλημα αυτού του κόμματος είναι το έλλειμμα δημοκρατίας;
Και εν τέλει είμαστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος;
Αν δεν υπάρχει ζήτημα, κακώς συζητάμε.
Αν αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι υπάρχει ζήτημα, τότε, πρέπει όλοι μαζί να συνθέσουμε και να βρούμε τους τρόπους και τους κανόνες με τους οποίους θα μπορέσουμε να λειτουργούμε συλλογικά. Και το λέω πρώτος εγώ ,γιατί άκουσα με προσοχή την ομιλία του σ. Γιάννη Δραγασάκη, τον οποίο θα ήθελα δημοσίως για άλλη μια φορά να τον ευχαριστήσω για την προσφορά του. Και να είστε σίγουροι ότι η προσφορά δεν μετριέται με αξιώματα. Τον άκουσα να λέει, και είχε απόλυτα δίκιο, από ποια όργανα ελέγχεται και σε ποια όργανα κάνει απολογισμό ο Πρόεδρος. Και συνακολούθως, ποια είναι η θεσμική δομή εκείνη, η οποία μπορεί να ανταποκριθεί σε μια πολιτική λειτουργία κόμματος με στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας. Και αυτούς τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας πρέπει να ανακαλύψουμε.
Να ενισχύσουμε την πολιτική σύνθεση.
Την κομματικότητα και τη στράτευση σε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο.
Την υπεράσπιση τους δημόσιας εικόνας του κόμματος.
Την εξωστρέφεια.
Αυτά ήταν που τους έλειψαν το προηγούμενο διάστημα, αυτά τους τράβηξαν πίσω. Δεν αμφισβητούμε το δικαίωμα όλων να λένε την άποψή τους. Εκτιμώ, όμως, εγώ και σας το καταθέτω, ότι ένα κόμμα δεν μπορεί να έχει 4,5,6 ταυτόχρονες και ισόποσες εκφωνήσεις γραμμής.
Σήμερα, με τους αποφάσεις του Συνεδρίου, μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.
Θα ήθελα να σταθώ, όμως, σε κάποια πολιτικά ζητήματα που τέθηκαν στην συζήτηση αυτές τους ημέρες.
Το πρώτο αφορά την θέση τους απέναντι στην Ευρώπη.
Θεωρώ και θα το επαναλάβω ότι το δίλλημα μέσα η έξω από την ευρωζώνη, ή ακόμα περισσότερο μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί σήμερα να είναι το κεντρικό στρατηγικό τους ερώτημα.
Έχω την αίσθηση ότι όταν εγκλωβιζόμαστε σε μια τέτοια συζήτηση, περισσότερο διασταυρώνουμε ιδεολογικές προκαταλήψεις που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, παρά ανοίγουμε δρόμους στο μέλλον, παρά ανοίγουμε στρατηγική ενόρασης στο μέλλον.
Άλλωστε τέτοιοι προβληματισμοί βεβαίως και είναι ανοιχτοί και εκφράζονται. Αλλά τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός πλειστηριασμού, ενός διαγκωνισμού της απόλυτης, της κατάλληλης, της πιο αριστερής άποψης για την έξοδο από την κρίση. Και έχουμε κουραστεί να βλέπουμε με απολυτότητα να διατυπώνονται απόψεις –και δεν μιλώ τόσο για το εσωτερικό του κόμματος όσο συνολικά για τη δημόσια συζήτηση στο χώρο της Αριστεράς – όπου με μια απολυτότητα, κατατίθενται απόψεις ως οι μοναδικές απόψεις εξόδου από την κρίση. Και πρέπει να σκεφτούμε αν μπορεί να είναι αριστερό κάτι που κατατίθεται ως η μοναδική σωστή επιλογή. Δεν μας διακατέχει η μοναδική αλήθεια. Και, βεβαίως, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες στο ευρωπαϊκό πεδίο, το ζήτημα είναι, όμως, εμείς τι επιλέγουμε. Και επαναλαμβάνω ότι εμείς δεν μπορούμε να επιλέγουμε ούτε την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε, βέβαια, την άκριτη αποδοχή των ευρωπαϊκών, νεοφιλελεύθερων συνθηκών, που έχουν απόλυτη ευθύνη για τη διαμόρφωση της σημερινής κρίσης.
Το ΤΟΥΣ στη συνθήκη τους Λισαβόνας δεν είναι ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού, ούτε δεξιά παρέκκλιση
Η κεντρική τους παρουσία στο κόμμα τους Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν είναι ούτε δεξιά παρέκκλιση ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού.
Εμείς επιλέγουμε το πεδίο τους ενότητας και τους αλληλεγγύης ανάμεσα τους εργαζόμενους τους Ελλάδας, τους Πορτογαλίας, τους Ισπανίας, τους Γερμανίας, ολόκληρης τους Ευρώπης.
Αυτή η ενότητα και αυτή η αλληλεγγύη τους κάνει πιο ισχυρούς απέναντι στον κοινό μας εχθρό, που είναι το κεφάλαιο και οι δυνάμεις που το υποστηρίζουν.
Και τους πρωταγωνιστήσαμε τα προηγούμενα χρόνια στο ευρωπαϊκό πεδίο, έτσι θα συνεχίσουμε να πρωταγωνιστούμε. Και θέλω να κάνω μια επισήμανση. Στους αγώνες που θα ακολουθήσουν, δεν μπορεί κριτήριο για την ενότητά μας να είναι το αν έχουμε κοινή ή διαφορετική αντίληψη ακόμα και σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως αυτό της Ευρώπης.
Με την έννοια αυτή, πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο το εξής: η αποσαφήνιση τους Ευρωπαϊκής στρατηγικής, δεν τους απομακρύνει από την γραμμή τους για την αναγκαιότητα της ευρύτερης δυνατής ενότητας των δυνάμεων τους Αριστεράς. Αντίθετα την ενισχύει. Το θέμα είναι με ποια πρόθεση προσέρχεται κανείς σε αυτούς τους κοινούς αγώνες. Και το λέω αυτό διότι υπήρξε εφικτό να προχωρήσει το κοινό πόρισμα πριν από πολλά χρόνια ΚΚΕ και ΕΑΡ με δύο ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις στο θέμα της Ευρώπης. Όμως υπήρξε η κοινή διατύπωση, η κοινή κατάληξη ότι παλεύουμε μαζί για μια διαφορετική Ευρώπη. Σήμερα δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε στο πεδίο της Αριστεράς να βρούμε κοινή διατύπωση παρά μονάχα επιστρατεύουμε όλοι τις μοναδικές μας αλήθειες.
Δεύτερο σημείο παρατήρησης: Το διαρκές δίλημμα αν θα προσανατολιστούμε σε ρήξεις ή σε προτάσεις. Συντρόφισσες και σύντροφοι, νομίζω ότι δεν είναι ένα σημερινό δίλημμα. Νομίζω ότι υπάρχει ήδη από την πρώτη Διεθνή, και θα υπάρχει για πάντα.
Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε σε αυτό το δίλημμα, απολυτοποιώντας μάλιστα την αντίθετη άποψη.
Οι κοινωνικές αλλαγές που τους ενδιαφέρουν, είναι αυτές που έρχονται μέσα από την αμφισβήτηση των σημερινών συσχετισμών δύναμης, μέσα από την προώθηση του κινήματος σε καλύτερες θέσεις.
Και οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζουν όταν περιγράφουν άμεσες και ώριμες αλλαγές.
Επομένως, το αν θα προσανατολιστούμε σε προγραμματικές προτάσεις ή σε κοινωνικούς αγώνες είναι ένα ερώτημα χωρίς περιεχόμενο.
Είναι ένα ερώτημα για κλειστά δωμάτια γιατί έξω στην κοινωνία είναι προφανές ότι δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.
Και η Τρίτη και τελευταία παρατήρηση
Έγινε μεγάλη συζήτηση από αυτό εδώ το βήμα για την δημοσκοπική έκρηξη του 2008 και για τη διαχείρισή της από το κόμμα τους. Και υπήρξαν και αναφορές στην εισήγηση τους Πέμπτης πάνω σε αυτό το ζήτημα και από αγαπημένους μου φίλους όπως ο Γιάννης Πρωτονοτάριος.
Θέλω να πω ότι αυτό που είπα προχθές, ότι το δίλημμα «πάμε με το ΠΑΣΟΚ ή δεν πάμε με το ΠΑΣΟΚ» είναι υπαρκτό όταν είσαι μία δύναμη του 3%, που μπαίνει- δεν μπαίνει στη βουλή και που το ΠΑΣΟΚ και το κάθε ΠΑΣΟΚ και το κάθε κόμμα εξουσίας σε αντιμετωπίζει ως το δεκανίκι για να στηρίξει την αυτοδυναμία του.
Όταν τους τους φτάσει τη δυνατότητα να έχεις την ηγεμονία των ιδεών και των απόψεων, ακόμα δε περισσότερο τη δυνατότητα να είσαι και δημοσκοπικά σε πολύ ανώτερα ποσοστά, και έχεις φτάσει στο όριο να σπας τις αυτοδυναμίες, πρέπει να προχωρήσεις ένα βήμα ακόμα.
Να απεγκλωβιστείς από το δίλημμα και να περιγράψεις την δική σου εναλλακτική πρόταση, να βάλεις τους δικούς σου όρους, τους όρους συγκρότησης μια τους πολιτικής πλειοψηφίας.
Και το λέω αυτό γιατί κάποιοι σύντροφοι, διέγνωσαν σε αυτό, και το είπαν ευθέως τους ομιλίες τους, σημάδια μιας ομιχλώδους επιστροφής σε κεντροαριστερές αντιλήψεις. Η Κεντροαριστερά, συντρόφισσες και σύντροφοι, μας έχει αφήσει χρόνους. Είναι ένα σχέδιο που έχει καταδικαστεί από την ίδια τη ζωή. Χωρίς ενοχές, να δούμε το αύριο, να δούμε τις νέες συνθήκες που απλώνονται μπροστά μας και να δούμε πώς θα επιβάλουμε ένα ηγεμονικό σχέδιο στην ελληνική κοινωνία, πώς αυτή η κοινωνική πλειοψηφία που διαμορφώνεται τώρα στους δρόμους ενάντια σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, θα μπορέσει να βρει έξοδο και σε πολιτικό επίπεδο. Και πρέπει να παίξουμε καταλυτικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια.
Και έρχομαι στα κρίσιμα θέματα που απασχόλησαν το Συνέδριό μας, τόσο από αυτό το βήμα, όσο – και κυρίως – στους διαδρόμους και πίσω από τις εξέδρες.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Ο ιδεολογικός τους προσανατολισμός, η πολιτική τους στρατηγική δεν αφήνει περιθώρια σε κανένα να ισχυριστεί ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΝ.
Θα πρέπει ειλικρινά, να ψάξει πολύ κανείς για να βρει προσχήματα και να δικαιολογήσει επιλογές αποστασιοποίησης από το συλλογικό τους εγχείρημα.
Πάνω από όλα γιατί από τη προσπάθειά τους δεν περισσεύει κανείς, παρά μονάχα όποιοι από μόνοι τους επιθυμούν να περισσεύουν.
Αλλά κυρίως γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολυεπίπεδη κρίση, κρίση οικονομική, αξιακή, πολιτισμική, κρίση εκπροσώπησης, κρίση κατακερματισμού και πολυδιάσπασης του πολιτικού συστήματος. Και δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει και η δική τους αριστερά μέρος τους κρίσης αυτής, του κατακερματισμού και της πολυδιάσπασης.
Η σύγχρονη ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά οφείλει να γίνει μέρος τους λύσης. Όχι μέρος τους κρίσης.
Θέλω να πω λοιπόν με απόλυτη ειλικρίνεια αλλά και με σεβασμό τους τους συντρόφους τους Ανανεωτικής Πτέρυγας, που σκέφτονται να απέχουν από τη κορύφωση τους δημοκρατικής τους διαδικασίας και την εκλογή τους τους τους ηγεσίας, ότι κάνουνε λάθος.
Πρώτα από όλα γιατί πηγαίνουν κόντρα με τους δικές τους τους ιδέες και τους αρχές που υπηρέτησαν και υπηρετούν και θα συνεχίσουν να υπηρετούν στον χώρο της Αριστεράς.
Ο πυρήνας του ιδεολογικού ρεύματος που εκπροσωπούν μέσα στο κόμμα και που αποτελεί, αναμφίβολα, αναπόσπαστο μέρος τους συλλογικής τους κουλτούρας, δεν συμβαδίζει με μια αντίληψη ξένη στη δική τους αριστερά, ότι η μειοψηφία δεν έχει λόγο ύπαρξης αν είναι μειοψηφία και δεν παλεύει καθημερινά για να κερδίσει τη πολιτική ηγεμονία των απόψεών τους.
Τόσο η Γκραμσιανή θεώρηση τους ηγεμονίας όσο και η θεωρία του δημοκρατικού δρόμου τους το σοσιαλισμό, δεν συμβαδίζουν με λογικές επιβολής τους άποψης, ούτε άλλωστε και με λογικές για κατάληψη τους εξουσίας με έφοδο στα ανάκτορα.
Ο πυρήνας τους σκέψης του ιδεολογικού ρεύματος τους ανανέωσης προκρίνει για το κοινωνικό πεδίο τη δύσκολη και επίπονη διαρκή προσπάθεια συνδιαμόρφωσης του κοινωνικού γίγνεσθαι στη κατεύθυνση μικρών αλλά σημαντικών βημάτων και διαρθρωτικών αλλαγών στη δομή και στη συνείδηση, που θα τους φέρνουν πιο κοντά στο στόχο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού τους κοινωνίας.
Αν αυτή είναι η αντίληψη, και αυτή είναι η αντίληψη που εκπροσωπεί το ρεύμα τους ανανεωτικής αριστεράς σε επίπεδο σκέψης για τη κοινωνική πάλη, πώς μπορεί να συμβαδίσει με λογικές απαξίωσης τους δημοκρατικής διαδικασίας και τους διαρκούς πάλης για την ηγεμονία των ιδεών μέσα στο ίδιο μας το κόμμα, μέσα στο πολιτικό υποκείμενο τους αριστεράς;
Πώς μπορεί να συμβαδίσει με διλήμματα που μοιάζουν εκβιαστικά: Ή υιοθετείτε την άποψή τους ή δε συμμετέχουμε.
Είναι μεγάλο λάθος σύντροφοι να προχωρήσετε σε αυτή την επιλογή γιατί σε τελική ανάλυση ποιόν ευνοεί;
Είμαι βέβαιος ότι δεν ευνοεί τις απόψεις σας, δεν ευνοεί το συλλογικό μας εγχείρημα, δεν ευνοεί το κοινό μας σπίτι, τον ΣΥΝ.
Ποιες επιδιώξεις ευνοεί;
Ποιους σχεδιασμούς επιβεβαιώνει;
Επιβεβαιώνει τους τους σχεδιασμούς, τους τους μύχιους πόθους όλων όσοι επιχείρησαν όλο το προηγούμενο διάστημα και επιχειρούν ακόμα, να μετατρέψουν το ΣΥΡΙΖΑ, τη συμμαχία μας, σε πεδίο ανταγωνισμού προκειμένου να διαλύσουν το ΣΥΝασπισμό αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Επιβεβαιώνουν τους μύχιους πόθους όλων όσοι ανοιχτά και δημόσια εδώ και έναν χρόνο έχουν διατυπώσει το στόχο, το σχέδιο και την επιθυμία τους να διασπαστεί ο ΣΥΝασπισμός.
Και δεν παρέβλεψαν, τρεις μέρες μάλιστα πριν την έναρξη του συνέδριου, να ξαναδιατυπώσουν τα ίδια ψεύδη και τους τους συκοφαντίες, θέλοντας να εντάξουν την αριστερά στο κάδρο τους απαξίωσης, τους διαφθοράς και τους διαπλοκής.
Και είμαι βέβαιος ότι δεν είναι τους προθέσεις των συντρόφων, να επιβεβαιώσουν τους τους σχεδιασμούς.
Τους μην τους ανατροφοδοτήσουν λοιπόν.
Άκουσα την ομιλία του συντρόφου Παπαδημούλη. Σε πολλά μπορεί να διαφωνούμε και διαφωνούμε δημόσια. Εκτιμώ, όμως, την ενωτική του στάση. Και θέλω να πω ότι το σχέδιο τροπολογίας που κατέθεσε δεν έχει πολύ μεγάλες διαφορές στον πυρήνα της αντιλήψεις του με αυτό που προτείνεται στο πολιτικό σχέδιο. Δεν βρίσκω ουσιαστικά σημεία διαφοροποίησης.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι στο Συνέδριό μας μπορούν να γίνουν προωθητικά βήματα ουσιαστικής ενότητας, αρκεί να το θέλουμε όλοι.
Και επειδή μας θύμισε ο σ. Δημήτρης τα λόγια του αειμνήστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη που τόσο μεγάλη είναι η απουσία του από το σημερινό τους συνέδριο.
Ότι θα είναι ο τελευταίος που θα κλείσει πίσω του τη πόρτα.
Τους θυμηθούμε λοιπόν όλοι τα λόγια αυτά. Και καλώ τους συντρόφους από την Ανανεωτική Πτέρυγα να μην προχωρήσουν σε βήματα που ανοίγουν δρόμους χωρίς επιστροφή. Τους καλώ να πάρουν μέρος μέχρι τέλους στην κορυφαία δημοκρατική μας διαδικασία. Και να συνεχίσουμε μαζί την προσπάθεια με αίσθηση ευθύνης για το κόμμα. Και να υλοποιήσουμε τις συλλογικές μας αποφάσεις.
Ανεξάρτητα, πάντως, από τις τελικές τους αποφάσεις, θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω ότι πολύ σύντομα, στο βαθμό που δεν υπάρχουν άλλοι σχεδιασμοί που δεν λέγονται, αν και δεν το πιστεύω, πολύ σύντομα, λοιπόν, θα διαπιστώσουν ότι υπηρετούμε κοινό πολιτικό σχέδιο. Ότι ο ΣΥΝ, το κοινό μας σπίτι, και σε αυτό το σπίτι οφείλουμε όλοι να δώσουμε τη συμβολή μας, οι πόρτες, όπως έλεγε ένας σύντροφος, ανοίγουν μόνο για την είσοδο και όχι για την έξοδο. Θα το διαπιστώσουν αυτό πολύ σύντομα.
Σε κάθε περίπτωση, θα γίνουν σεβαστές οι επιλογές τους.
Θα γίνουν σεβαστές τους και οι δημοκρατικές συλλογικές τους αποφάσεις.
Οι αποφάσεις του 6ου Συνεδρίου του ΣΥΝασπισμού.
Το συνέδριό τους θα είναι, παρά τις δυσκολίες, μια τομή στη λειτουργία του κόμματος γιατί αυτό ζητάει ο κόσμος τους αριστεράς από τους, ο κόσμος που τους εμπιστεύεται.
Το συνέδριό τους θα είναι μια νέα αρχή, μια νέα αφετηρία και αυτό δε μπορεί κανείς να το εμποδίσει.
Θα είναι μια νέα αφετηρία για μια αριστερά τους ελπίδας, τους αλληλεγγύης, των κοινωνικών αγώνων και της ενότητας.
Και το θέμα, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν είναι αν το απόγευμα της Κυριακής με τα αποτελέσματα εκλογής Προέδρου και ΚΠΕ θα διαπιστωθεί ότι κέρδισε η μια ή η άλλη τάση, αν θα κερδήσει ή θα ηττηθεί ο Πρόεδρος.
Το ζητούμενο είναι αν το συλλογικό τους υποκείμενο, ο Συνασπισμός, θα κερδίσει το στοίχημα με την ιστορία, για μια νέα αρχή, που θα στηρίζεται στη χειραφέτηση των μελών τους από κατεστημένες λειτουργίες και αντιλήψεις.
Και σε ότι με αφορά, είμαι απολύτως αποφασισμένος να κάνω πράξη τη συλλογική τους βούληση.
Από Δευτέρα θα έχουμε μια άλλη εικόνα.
Έναν ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ των μελών του, που παρά τους δυσκολίες είναι αποφασισμένα να τον μετατρέψουν σε κόμμα και έναν συνασπισμό, που στη βάση των συλλογικών του επεξεργασιών, θα είναι αποφασισμένος να επανακαθορίσει σε νέες στέρεες βάσεις το πολιτικό συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Και στο σημείο αυτό θέλω μιλήσω απόλυτα καθαρά. Να στείλω ένα μήνυμα καθαρό. Όχι με e-mail, που προσβάλει αυτό το Συνέδριο, την ιστορία των μελών και των στελεχών του.
Όσοι σχεδιάζουν να τους εγκλωβίσουν σε παιχνίδια άγονων αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών, τους πάρουν το μήνυμά τους.
Τα παιχνίδια τελειώνουν εδώ.
Αν η επιλογή τους είναι από δω και στο εξής να μην τους καλούμε τιμητικά, να μας τιμήσουν και να τους τιμήσουμε στα συνέδριά μας, αλλά να τους καλούμε στα συνέδριά να τους απευθύνουν χαιρετισμό ως αρχηγοί νέων σχημάτων, τους τους το πουν ξεκάθαρα. Εμείς θα τους καλούμε γιατί είμαστε ανοικτοί στο διάλογο, ανοιχτοί σε όλες τις απόψεις της Αριστεράς. Το κρυφτούλι, όμως, εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το επιτρέψουμε απέναντι στον κόσμο της Αριστεράς, απέναντι στα μέλη του ΣΥΝ.
Από Δευτέρα, θα πάρουμε την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια μας. Θα κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ δική μας υπόθεση, μαζί με τους χιλιάδες ανένταχτους αριστερούς, μαζί με τους συνιστώσες που επιμένουν να εμπνέονται από το ιδρυτικό τους συμβόλαιο, θα οικοδομήσουμε μια νέα στέρεη πολιτική συμφωνία, απομονώνοντας σχέδια ρήξεων και διασπάσεων.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θα κλείσω με ένα μήνυμα αισιόδοξο. Γνωρίζω ότι οι στιγμές έχουν ένταση και συγκινησιακή φόρτιση. Εγώ είμαι βέβαιος, όμως, ότι η συγκίνηση αυτή δεν θα είναι συγκίνηση αποχωρισμού. Κοινός είναι ο δρόμος, κοινό το σχέδιο και θα ανταμώσουμε μαζί. Όμως, να ξέρετε κάτι και σας το λέω εξ ιδίας πείρας. Δεν υπάρχει γέννηση του καινούργιου χωρίς οδύνες. Και αυτές οι οδύνες θα είναι οι τελευταίες. Θα γεννήσουν ένα κόμμα αξιόμαχο, ένα κόμμα συνεκτικό, ένα κόμμα που θα μπορεί να δώσει ελπίδα στην Αριστερά, ένα κόμμα που θα μπορέσει να σταθεί δίπλα τους κοινωνικούς αγώνες.
Να δώσουμε πίστη και ελπίδα στον κόσμο της Αριστεράς, να είμαστε περήφανοι για το κόμμα μας, να αλλάξουμε την Αριστερά, να αλλάξουμε την κοινωνία και να μπορέσουμε να στηρίξουμε τους κοινωνικούς αγώνες. Καλή δύναμη και με αισιοδοξία θα κερδίσουμε.
Να ‘στε καλά.
5/6/2010
1.6.10
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΡΤΑ 31 – 05 – 2010
ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΝΑ ΚΗΡΥΧΘΟΥΝ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ
Η Νομαρχιακή Επιτροπή Αρτας του Συνασπισμού με αφορμή την πειρατική – δολοφονική επιχείρηση του Ισραήλ σε βάρος της ανθρωπιστικής αποστολής FREE GAZA εδωσε την παρακάτω ανακοίνωση
«Η κυβέρνηση του Ισραήλ διέπραξε ένα διεθνές έγκλημα.
Έκανε πειρατεία σε διεθνή ύδατα. Διέπραξε μελετημένες και προαποφασισμένες δολοφονίες ενάντια σε ανθρώπους που μετέφεραν ιατροφαρμακευτική βοήθεια, ενάντια στο στόλο της ελευθερίας, των αλληλέγγυων πολιτών.
Εκφράζουμε την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό και στον αγώνα του για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος
Η διεθνής κοινότητα όφειλε να είχε παρέμβει εγκαίρως για να διασφαλιστεί η ομαλή παράδοση της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Οφείλει τώρα να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την παραδειγματική τιμωρία του Ισραήλ.
Η κυβέρνηση του Ισραήλ πρέπει να κάτσει στο σκαμνί της διεθνούς δικαιοσύνης
Να τερματιστεί αμέσως ο αποκλεισμός της Γάζας ο οποίος καθημερινά κοστίζει ζωές αμάχων και μικρών παιδιών.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιούται να τηρεί ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους δολοφόνους και τους δολοφονημένους.
Της υπενθυμίζουμε ότι έγινε επίθεση σε πλοίο με ελληνική σημαία.
Η κυβέρνηση οφείλει να πάρει όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες.
• Να ζητήσει την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.
• Να ακυρώσει αμέσως τη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ.
• Να καταγγείλει τη δολοφονική επίθεση της κυβέρνησης του Ισραήλ σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς
Ο Συνασπισμός και η Ευρωπαϊκή Αριστερά θα συμβάλλει με όλους τους τρόπους στη μέγιστη δυνατή διεθνή κινητοποίηση και έμπρακτη αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό
Καλούμε τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας»
ΑΡΤΑ 31 – 05 – 2010
ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΝΑ ΚΗΡΥΧΘΟΥΝ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ
Η Νομαρχιακή Επιτροπή Αρτας του Συνασπισμού με αφορμή την πειρατική – δολοφονική επιχείρηση του Ισραήλ σε βάρος της ανθρωπιστικής αποστολής FREE GAZA εδωσε την παρακάτω ανακοίνωση
«Η κυβέρνηση του Ισραήλ διέπραξε ένα διεθνές έγκλημα.
Έκανε πειρατεία σε διεθνή ύδατα. Διέπραξε μελετημένες και προαποφασισμένες δολοφονίες ενάντια σε ανθρώπους που μετέφεραν ιατροφαρμακευτική βοήθεια, ενάντια στο στόλο της ελευθερίας, των αλληλέγγυων πολιτών.
Εκφράζουμε την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό και στον αγώνα του για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος
Η διεθνής κοινότητα όφειλε να είχε παρέμβει εγκαίρως για να διασφαλιστεί η ομαλή παράδοση της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Οφείλει τώρα να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την παραδειγματική τιμωρία του Ισραήλ.
Η κυβέρνηση του Ισραήλ πρέπει να κάτσει στο σκαμνί της διεθνούς δικαιοσύνης
Να τερματιστεί αμέσως ο αποκλεισμός της Γάζας ο οποίος καθημερινά κοστίζει ζωές αμάχων και μικρών παιδιών.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιούται να τηρεί ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους δολοφόνους και τους δολοφονημένους.
Της υπενθυμίζουμε ότι έγινε επίθεση σε πλοίο με ελληνική σημαία.
Η κυβέρνηση οφείλει να πάρει όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες.
• Να ζητήσει την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.
• Να ακυρώσει αμέσως τη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ.
• Να καταγγείλει τη δολοφονική επίθεση της κυβέρνησης του Ισραήλ σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς
Ο Συνασπισμός και η Ευρωπαϊκή Αριστερά θα συμβάλλει με όλους τους τρόπους στη μέγιστη δυνατή διεθνή κινητοποίηση και έμπρακτη αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό
Καλούμε τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας»
24.5.10
Γιάννης Δραγασάκης: Ζητούμενο η "διπλή σεισάχθεια"
Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/05/2010
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΝΑΝΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ
Διεθνώς η κρίση του χρέους επιβάλλει διεθνή απάντηση
Στην αντισύνοδο της αριστεράς στη Μαδρίτη στις 14 Μαΐου, κόμματα και κινήματα και της Λατινικής Αμερικής ανέπτυξαν τις εμπειρίες τους και την "πολιτική τεχνογνωσία" για την αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους. Ο Γιάννης Δραγασάκης και η Μαρίκα Φραγκάκη, που συμμετείχαν στη συνάντηση, μεταφέρουν τους προβληματισμούς.
* Είχατε πάει πρόσφατα σε σεμινάριο στη Μαδρίτη, όπου συζητήθηκε το ζήτημα του χρέους. Πώς ακριβώς το βλέπετε αυτό το ζήτημα και πώς γίνεται η διαπραγμάτευση πρακτικά;
Κατ’ αρχήν να σας πω ότι στη Μαδρίτη είχαμε την ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε συζητήσεις που οργανώθηκαν από την ισπανική αριστερά, το Attac, το Transform και άλλες οργανώσεις. Υπήρχε έντονη συμμετοχή από τη Λατινική Αμερική, οικονομολόγων, εκπροσώπων κοινωνικών κινημάτων, ακόμη και κυβερνητικών παραγόντων. Αυτό επέτρεψε να ανταλλάξουμε απόψεις και σε τεχνικά ζητήματα.
Το πολιτικό πάντως συμπέρασμα είναι ότι μια προοδευτική απάντηση στην κρίση του χρέους πρέπει να συνδυάζεται με μια πολιτική εσωτερικής αναδιανομής, μείωσης των εξοπλισμών και επαναπροσδιορισμού του περιεχομένου και του τρόπου ανάπτυξης.
Τελικά εκείνο που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα της όποιας ρύθμισης του χρέους, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη μορφή ή διαδικασία με την οποία αυτή θα γίνει, να οδηγεί σε μια διπλή σεισάχθεια: η «ελάφρυνση της χώρας» από το βάρος της υπερχρέωσης να εκφραστεί σε μια πολιτική απελευθέρωσης του κόσμου της εργασίας, των ανέργων και των φτωχών από τα δεσμά της ανεργίας, από τα βάρη της ανισοκατανομής, τις αλυσίδες της φτώχειας, την απειλή του κοινωνικού αποκλεισμού. Σ’ αυτό το έδαφος χαράσσονται οι διαχωριστικές γραμμές και όχι στις τεχνικές ή στις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν.
Διεθνές πρόβλημα - διεθνής λύση
* Ποιες είναι οι απόψεις που συζητούνται ως προς τις εθνικές και τις διεθνείς διαστάσεις του θέματος;
Σε όποιο πεδίο, εθνικό ή διεθνές, κι αν μιλήσουμε, οι συσχετισμοί δύναμης είναι βασικός παράγοντας. Προφανώς η ρύθμιση σε ευρύτερα διεθνή πλαίσια αποτελεί την πρώτη επιλογή. Και είναι σημαντικό ότι αρχίζει να συνειδητοποιείται ο διεθνής χαρακτήρας της κρίσης του χρέους και της ανάγκης για μια διεθνή ρύθμιση. Αξίζει να επισημάνουμε ότι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στις 25.3.2010, με ψήφισμά του διαπιστώνει ότι «η αύξηση του χρέους στις αναπτυσσόμενες χώρες μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα κρίση του χρέους». Στη βάση των διαπιστώσεων αυτών, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο προτείνει τη θέσπιση δικαιοστασίου (μορατόριουμ) ή διαγραφής του χρέους για τις φτωχότερες χώρες, ώστε να τους δοθεί η δυνατότητα να εφαρμοστεί αντικυκλική πολιτική προκειμένου να αμβλύνουν τις δριμείες συνέπειες της κρίσης.
Ποιος θα το περίμενε όμως! Οι διαπιστώσεις αυτές ισχύουν και για τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Κατά τη γνώμη μου δεν αποκλείεται καθόλου η δυναμική του χρέους να καταστήσει αναπόφευκτη μια γενικευμένη απομείωση του χρέους και στον ανεπτυγμένο κόσμο. Θα γίνει αυτό μέσω μιας πληθωριστικής ανάπτυξης; Ή θα πάρει τη μορφή της απορρόφησης και της ακύρωσης μέρους του χρέους από τις κεντρικές τράπεζες; Επειδή ο πρώτος δρόμος εμπεριέχει τον κίνδυνο συναλλαγματικών πολέμων που ίσως γίνουν ανεξέλεγκτοι, δεν αποκλείεται να προκριθεί ο δεύτερος.
Ό,τι κι αν γίνει, πάντως, αυτό είναι ένα πεδίο στο οποίο μπορεί και πρέπει να υπάρξει μια μεγάλη συνάντηση των δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, των συνδικάτων, των κοινωνικών κινημάτων για μια συνολική και δίκαιη λύση στην εντεινόμενη κρίση του χρέους στην Ευρώπη και διεθνώς. Κατά τη γνώμη μου και ο δικός μας αγώνας πρέπει να έχει έναν ορίζοντα ευρύ, ευρωπαϊκό και διεθνή, κατατείνει και να διεκδικεί μια λύση όχι μόνο στο ελληνικό χρέος, αλλά και στο γενικότερο πρόβλημα.
Αυτή η προοπτική φυσικά δεν καθιστά περιττή, αλλά αντίθετα επιβάλλει την ανάπτυξη των συναφών διεκδικήσεων και σε εθνικά πλαίσια. Το ένα θα βοηθά το άλλο.
Δημόσιος πυλώνας τραπεζών
* Σχετικά τώρα με τα πιο διαχειριστικά ζητήματα. Τι δείχνει η εμπειρία των άλλων χωρών;
Ότι δεν υπάρχουν απόλυτα αδιέξοδα, αλλά ούτε μαγικές λύσεις. Υπάρχουν περιπτώσεις διαπραγμάτευσης χρεών που είχαν θετικά αποτελέσματα και άλλες που οδήγησαν πιο βαθιά στην παγίδα του χρέους. Ένα πρώτο θέμα είναι ποιος κάνει τη διαπραγμάτευση. Αν έχει τη βούληση και την ικανότητα να διασφαλίσει ένα αποτέλεσμα υπέρ των λαϊκών τάξεων.
Το δεύτερο είναι η καλή προετοιμασία σε οικονομικό, πολιτικό, διπλωματικό, ακόμη και σε νομικό και τεχνικό επίπεδο. Η χώρα που επιχειρεί μια διαπραγμάτευση χρέους δεν θα πρέπει να είναι με την «πλάτη στον τοίχο».
Θα πρέπει να έχει επιτύχει κάποια σχετική σταθεροποίηση της οικονομίας και να έχει μειώσει τις άμεσες δανειακές της ανάγκες. Αν περιμένεις να πληρώσεις τις συντάξεις και τους μισθούς με εξωτερικά δάνεια, τι διαπραγμάτευση να κάνεις;
* Με ποιον τρόπο θα μπορούσε να γίνει αυτό; Πώς θα μπορούσε, ας πούμε, η ελληνική κυβέρνηση να έχει μειώσει τις άμεσες δανειακές ανάγκες;
Όλα όσα έχουμε προτείνει έως τώρα ως ΣΥΡΙΖΑ και ως ΣΥΝ, και πριν από τις εκλογές και μετά, για πάγωμα των εξοπλισμών, για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, για ριζική αναδιανομή, για εσωτερικό δανεισμό, για μέτρα ανάσχεσης της ύφεσης και αύξησης της απασχόλησης, όλα αυτά απαντούσαν σ’ αυτή την ανάγκη.
Σημαντικός επίσης είναι ο δημόσιος έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, πράγμα που προτείναμε ήδη από τον Οκτώβριο του 2008. Με τη συγκεκριμένη πρόταση προτείναμε να δημιουργηθεί άμεσα ένας δημόσιος πυλώνας και να κρατικοποιείται κάθε τράπεζα που θα έχανε την κεφαλαιακή της επάρκεια.
Όλα αυτά παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα και ακόμη περισσότερο σήμερα.
Ελληνικά ευρωομόλογα “εξωτερικής” χρήσης
* Για τον εσωτερικό δανεισμό, πάντως, ενώ αρχικά η κυβέρνηση έδειχνε να τον υιοθετεί, τελικά δεν έκανε τίποτε.
Πράγματι. Η κυβέρνηση παραδόθηκε. Δεν είχε και δεν πίστεψε ότι μπορούσε να έχει «κόκκινες γραμμές». Είναι γεγονός ότι οι δυνατότητες για εσωτερικό δανεισμό εξαρτώνται από την εσωτερική αποταμίευση. Άρα η σημαντική αύξηση του εσωτερικού δανεισμού είναι ένας μάλλον μεσοπρόθεσμος στόχος.
Όμως και οι όποιες δυνατότητες υπήρχαν δεν αξιοποιήθηκαν διότι αντιδρούσαν οι τράπεζες. Αυτό όμως που συζητείται διεθνώς και μπορεί να γίνει άμεσα είναι η έκδοση έντοκων ομολόγων σε ευρώ ειδικής “εσωτερικής” χρήσης. Με τα ομόλογα αυτά το κράτος μπορεί να πληρώσει δαπάνες του, π.χ. προμηθευτές του. Οι τελευταίοι μπορούν είτε να διακρατούν τα ομόλογα αυτά ως αποταμίευση ή επένδυση είτε να πληρώνουν μ’ αυτά τους φόρους τους στο κράτος, τις εισφορές τους στο ΙΚΑ ή σε άλλους δημόσιους οργανισμούς. Βαθμιαία ο κύκλος αυτών των συναλλαγών μπορεί να διευρύνεται.
Με τον τρόπο αυτό η ύφεση θα είναι μικρότερη, άρα και τα έσοδα του κράτους υψηλότερα. Το σημαντικό όμως είναι ότι έτσι μειώνεται η εξάρτηση από τις διεθνείς αγορές και διαμορφώνεται ένα μέσο πληρωμής που μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο αν τα πράγματα χειροτερέψουν. Αν πάλι η κρίση αμβλυνθεί και το κράτος ανακτήσει την πιστοληπτική του ικανότητα στις διεθνείς αγορές, τα ομόλογα αυτά είτε εντάσσονται στην αγορά ομολόγων είτε αποσύρονται από την κυκλοφορία αν οι δυνατότητες των δημόσιων οικονομικών το επιτρέπουν.
Αλλά, όπως είπα, το κεφάλαιο της διαχείρισης μιας κρίσης χρέους έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Ας περιοριστούμε λοιπόν στις βασικές συντεταγμένες και στις διαπιστώσεις ότι υπάρχουν λύσεις, υπάρχουν δυνατότητες και εμπειρίες που μπορούν να αξιοποιηθούν από μια κυβέρνηση που, σε αντίθεση με τη σημερινή, πιστεύει στις «κόκκινες γραμμές».
Διπλή Σεισάχθεια
* Υπάρχει κίνδυνος να γίνει μερική παραγραφή του χρέους κι αυτό να το καρπωθεί μόνο ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας;
Ακριβώς. Ενώ το υπόλοιπο θα συνεχίσει να πληρώνει τα βάρη. Επομένως σχηματικά θα έλεγα ότι πρέπει να σκεφτούμε με όρους διπλής σεισάχθειας, όπως ήδη είπαμε. Δηλαδή μια μείωση βαρών και σε ό,τι αφορά στις διεθνείς δανειακές υποχρεώσεις σε συνδυασμό με μια ελάφρυνση για τα οικονομικά αδύναμα στρώματα της κοινωνίας, με αναδιανομή από τους έχοντες και κατέχοντες. Πρέπει να απελευθερώσουμε κοινωνικές δυνάμεις, πρέπει ο άνεργος να βρει δουλειά και ο φτωχός να μπορεί να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του.
* Άρα μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα γενικότερο συμπέρασμα ότι το θέμα τελικά είναι πολιτικό. Δεν είναι τόσο η μορφή ή η διαδικασία αλλά το αποτέλεσμα;
Με αυτή την έννοια ναι. θα πρόσθετα και κάτι άλλο. Δεν είναι a priori αριστερή κάθε πολιτική που αναφέρεται στη ρύθμιση, την αναδιάρθρωση του χρέους ή ακόμη και στη στάση πληρωμών. Το σωστό ερώτημα τελικά είναι: Υπό ποιες προϋποθέσεις μια ρύθμιση του χρέους μπορεί να αυξήσει τους βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση μιας κοινωνικά δίκαιης πολιτικής και να έχει θετικό αποτέλεσμα με όρους δημόσιου συμφέροντος και αναγκών των λαϊκών τάξεων;
- Η ύπαρξη μιας κυβέρνησης με ισχυρή πολιτική βούληση και ευρεία κοινωνική βάση.
- Η εξασφάλιση των αναγκαίων συσχετισμών, συνεργασιών και συμμαχιών σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο.
- Ο συνδυασμός της όποιας ρύθμισης του εξωτερικού χρέους με μια αναδιανομή στο εσωτερικό.
- Η ένταξη και των δύο αυτών σε ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, απασχόλησης και ανάπτυξης.
- Η πληρέστερη δυνατή πολιτική, τεχνική, νομική και διπλωματική προετοιμασία είναι μεταξύ των προϋποθέσεων αυτών.
Το χρέος γίνεται πιο “πολιτικό”
* Πώς πρέπει να ερμηνευτούν οι κινήσεις και οι απόψεις της κ. Μέρκελ για το μέλλον του ευρώ και της Ε.Ε.;
Σε ό,τι αφορά τις δηλώσεις της κ. Μέρκελ, το θέμα δεν είναι αν, αλλά από ποιον κινδυνεύει το ευρώ. Σίγουρα όχι από την Ελλάδα. Κινδυνεύει από τη συντηρητική και νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική του και από την απουσία κοινής πολιτικής απέναντι στην κρίση, πράγμα για το οποίο η ίδια η κ. Μέρκελ έχει ιδιαίτερες ευθύνες. Σε ό,τι αφορά τον «μηχανισμό», αυτός κατά κύριο λόγο πράγματι εξυπηρετεί τις τράπεζες και τους προμηθευτές του ελληνικού κράτους, όπως είναι οι πολεμικές βιομηχανίες της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Πρώτον, γιατί με τα δάνεια που θα δοθούν θα εξοφληθούν ληξιπρόθεσμες οφειλές ή ομόλογα που είναι στην κατοχή τους. Δεύτερον, διότι οι ξένες τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα μπορούν πλέον όχι απλώς να τα καταθέσουν προσωρινά ως ενέχυρο στην κεντρική τράπεζα, αλλά και να τα ανταλλάξουν με ποιοτικά ομόλογα, π.χ. γερμανικά. Με τον τρόπο αυτόν επέρχεται και μια αναδιάρθρωση του χρέους σε ό,τι αφορά τους κατόχους του. Το χρέος γίνεται πιο πολιτικό. Διότι στο μέλλον οι κάτοχοι του ελληνικού χρέους δεν θα είναι οι τράπεζες ή οι ιδιώτες, αλλά κυρίως οι συλλογικοί και θεσμικοί τους εκπρόσωποι, τα κράτη και η ΕΚΤ.
Αυτή ήταν και η βαθύτερη στρατηγική στόχευση του «μηχανισμού». Να μεταφέρει τον κίνδυνο και τις ενδεχόμενες ζημιές από τις τράπεζες στην ΕΚΤ και τα κράτη. Τα παραπάνω βέβαια δείχνουν ότι υπήρχαν εξαρχής περιθώρια διαπραγμάτευσης, που η ελληνική κυβέρνηση δεν αξιοποίησε. Διότι, αν από την αρχή η ΕΚΤ είτε δάνειζε κατευθείαν το ελληνικό κράτος είτε αγόραζε ελληνικά ομόλογα από τις δευτερογενείς αγορές, δεν θα είχαμε φτάσει, ως εδώ. Τέλος, σε ό,τι αφορά τους πλούσιους Έλληνες, ασφαλώς, όσο δεν εφαρμόζεται μια πολιτική αναδιανομής, αυτοί βγαίνουν κερδισμένοι από την κρίση.
* Για να καταλάβω, όταν θα τελειώσει το τριετές πρόγραμμα, πλέον το ελληνικό χρέος σε μεγάλο βαθμό θα έχει περάσει στην ΕΚΤ και στα κράτη της Ευρωζώνης και θα γίνει ένας νέος γύρος διαπραγμάτευσης;
Ασφαλώς. Μόνο που εξελίξεις θα υπάρξουν, κατά τη γνώμη μου, πολύ ενωρίτερα. Ακριβώς γι' αυτό πρέπει να προετοιμαστούμε και να σκεφτόμαστε από τώρα πώς θα συγκροτήσουμε συνεργασίες και συμμαχίες μέσα στους ευρωπαϊκούς λαούς. Και πρέπει να πω ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια για να συνειδητοποιηθεί ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι και πρόβλημα της Ευρώπης.
*Η συνέντευξη μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο κόκκινο 105,5 FM”
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΝΑΝΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ
Διεθνώς η κρίση του χρέους επιβάλλει διεθνή απάντηση
Στην αντισύνοδο της αριστεράς στη Μαδρίτη στις 14 Μαΐου, κόμματα και κινήματα και της Λατινικής Αμερικής ανέπτυξαν τις εμπειρίες τους και την "πολιτική τεχνογνωσία" για την αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους. Ο Γιάννης Δραγασάκης και η Μαρίκα Φραγκάκη, που συμμετείχαν στη συνάντηση, μεταφέρουν τους προβληματισμούς.
* Είχατε πάει πρόσφατα σε σεμινάριο στη Μαδρίτη, όπου συζητήθηκε το ζήτημα του χρέους. Πώς ακριβώς το βλέπετε αυτό το ζήτημα και πώς γίνεται η διαπραγμάτευση πρακτικά;
Κατ’ αρχήν να σας πω ότι στη Μαδρίτη είχαμε την ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε συζητήσεις που οργανώθηκαν από την ισπανική αριστερά, το Attac, το Transform και άλλες οργανώσεις. Υπήρχε έντονη συμμετοχή από τη Λατινική Αμερική, οικονομολόγων, εκπροσώπων κοινωνικών κινημάτων, ακόμη και κυβερνητικών παραγόντων. Αυτό επέτρεψε να ανταλλάξουμε απόψεις και σε τεχνικά ζητήματα.
Το πολιτικό πάντως συμπέρασμα είναι ότι μια προοδευτική απάντηση στην κρίση του χρέους πρέπει να συνδυάζεται με μια πολιτική εσωτερικής αναδιανομής, μείωσης των εξοπλισμών και επαναπροσδιορισμού του περιεχομένου και του τρόπου ανάπτυξης.
Τελικά εκείνο που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα της όποιας ρύθμισης του χρέους, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη μορφή ή διαδικασία με την οποία αυτή θα γίνει, να οδηγεί σε μια διπλή σεισάχθεια: η «ελάφρυνση της χώρας» από το βάρος της υπερχρέωσης να εκφραστεί σε μια πολιτική απελευθέρωσης του κόσμου της εργασίας, των ανέργων και των φτωχών από τα δεσμά της ανεργίας, από τα βάρη της ανισοκατανομής, τις αλυσίδες της φτώχειας, την απειλή του κοινωνικού αποκλεισμού. Σ’ αυτό το έδαφος χαράσσονται οι διαχωριστικές γραμμές και όχι στις τεχνικές ή στις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν.
Διεθνές πρόβλημα - διεθνής λύση
* Ποιες είναι οι απόψεις που συζητούνται ως προς τις εθνικές και τις διεθνείς διαστάσεις του θέματος;
Σε όποιο πεδίο, εθνικό ή διεθνές, κι αν μιλήσουμε, οι συσχετισμοί δύναμης είναι βασικός παράγοντας. Προφανώς η ρύθμιση σε ευρύτερα διεθνή πλαίσια αποτελεί την πρώτη επιλογή. Και είναι σημαντικό ότι αρχίζει να συνειδητοποιείται ο διεθνής χαρακτήρας της κρίσης του χρέους και της ανάγκης για μια διεθνή ρύθμιση. Αξίζει να επισημάνουμε ότι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στις 25.3.2010, με ψήφισμά του διαπιστώνει ότι «η αύξηση του χρέους στις αναπτυσσόμενες χώρες μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα κρίση του χρέους». Στη βάση των διαπιστώσεων αυτών, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο προτείνει τη θέσπιση δικαιοστασίου (μορατόριουμ) ή διαγραφής του χρέους για τις φτωχότερες χώρες, ώστε να τους δοθεί η δυνατότητα να εφαρμοστεί αντικυκλική πολιτική προκειμένου να αμβλύνουν τις δριμείες συνέπειες της κρίσης.
Ποιος θα το περίμενε όμως! Οι διαπιστώσεις αυτές ισχύουν και για τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Κατά τη γνώμη μου δεν αποκλείεται καθόλου η δυναμική του χρέους να καταστήσει αναπόφευκτη μια γενικευμένη απομείωση του χρέους και στον ανεπτυγμένο κόσμο. Θα γίνει αυτό μέσω μιας πληθωριστικής ανάπτυξης; Ή θα πάρει τη μορφή της απορρόφησης και της ακύρωσης μέρους του χρέους από τις κεντρικές τράπεζες; Επειδή ο πρώτος δρόμος εμπεριέχει τον κίνδυνο συναλλαγματικών πολέμων που ίσως γίνουν ανεξέλεγκτοι, δεν αποκλείεται να προκριθεί ο δεύτερος.
Ό,τι κι αν γίνει, πάντως, αυτό είναι ένα πεδίο στο οποίο μπορεί και πρέπει να υπάρξει μια μεγάλη συνάντηση των δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, των συνδικάτων, των κοινωνικών κινημάτων για μια συνολική και δίκαιη λύση στην εντεινόμενη κρίση του χρέους στην Ευρώπη και διεθνώς. Κατά τη γνώμη μου και ο δικός μας αγώνας πρέπει να έχει έναν ορίζοντα ευρύ, ευρωπαϊκό και διεθνή, κατατείνει και να διεκδικεί μια λύση όχι μόνο στο ελληνικό χρέος, αλλά και στο γενικότερο πρόβλημα.
Αυτή η προοπτική φυσικά δεν καθιστά περιττή, αλλά αντίθετα επιβάλλει την ανάπτυξη των συναφών διεκδικήσεων και σε εθνικά πλαίσια. Το ένα θα βοηθά το άλλο.
Δημόσιος πυλώνας τραπεζών
* Σχετικά τώρα με τα πιο διαχειριστικά ζητήματα. Τι δείχνει η εμπειρία των άλλων χωρών;
Ότι δεν υπάρχουν απόλυτα αδιέξοδα, αλλά ούτε μαγικές λύσεις. Υπάρχουν περιπτώσεις διαπραγμάτευσης χρεών που είχαν θετικά αποτελέσματα και άλλες που οδήγησαν πιο βαθιά στην παγίδα του χρέους. Ένα πρώτο θέμα είναι ποιος κάνει τη διαπραγμάτευση. Αν έχει τη βούληση και την ικανότητα να διασφαλίσει ένα αποτέλεσμα υπέρ των λαϊκών τάξεων.
Το δεύτερο είναι η καλή προετοιμασία σε οικονομικό, πολιτικό, διπλωματικό, ακόμη και σε νομικό και τεχνικό επίπεδο. Η χώρα που επιχειρεί μια διαπραγμάτευση χρέους δεν θα πρέπει να είναι με την «πλάτη στον τοίχο».
Θα πρέπει να έχει επιτύχει κάποια σχετική σταθεροποίηση της οικονομίας και να έχει μειώσει τις άμεσες δανειακές της ανάγκες. Αν περιμένεις να πληρώσεις τις συντάξεις και τους μισθούς με εξωτερικά δάνεια, τι διαπραγμάτευση να κάνεις;
* Με ποιον τρόπο θα μπορούσε να γίνει αυτό; Πώς θα μπορούσε, ας πούμε, η ελληνική κυβέρνηση να έχει μειώσει τις άμεσες δανειακές ανάγκες;
Όλα όσα έχουμε προτείνει έως τώρα ως ΣΥΡΙΖΑ και ως ΣΥΝ, και πριν από τις εκλογές και μετά, για πάγωμα των εξοπλισμών, για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, για ριζική αναδιανομή, για εσωτερικό δανεισμό, για μέτρα ανάσχεσης της ύφεσης και αύξησης της απασχόλησης, όλα αυτά απαντούσαν σ’ αυτή την ανάγκη.
Σημαντικός επίσης είναι ο δημόσιος έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, πράγμα που προτείναμε ήδη από τον Οκτώβριο του 2008. Με τη συγκεκριμένη πρόταση προτείναμε να δημιουργηθεί άμεσα ένας δημόσιος πυλώνας και να κρατικοποιείται κάθε τράπεζα που θα έχανε την κεφαλαιακή της επάρκεια.
Όλα αυτά παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα και ακόμη περισσότερο σήμερα.
Ελληνικά ευρωομόλογα “εξωτερικής” χρήσης
* Για τον εσωτερικό δανεισμό, πάντως, ενώ αρχικά η κυβέρνηση έδειχνε να τον υιοθετεί, τελικά δεν έκανε τίποτε.
Πράγματι. Η κυβέρνηση παραδόθηκε. Δεν είχε και δεν πίστεψε ότι μπορούσε να έχει «κόκκινες γραμμές». Είναι γεγονός ότι οι δυνατότητες για εσωτερικό δανεισμό εξαρτώνται από την εσωτερική αποταμίευση. Άρα η σημαντική αύξηση του εσωτερικού δανεισμού είναι ένας μάλλον μεσοπρόθεσμος στόχος.
Όμως και οι όποιες δυνατότητες υπήρχαν δεν αξιοποιήθηκαν διότι αντιδρούσαν οι τράπεζες. Αυτό όμως που συζητείται διεθνώς και μπορεί να γίνει άμεσα είναι η έκδοση έντοκων ομολόγων σε ευρώ ειδικής “εσωτερικής” χρήσης. Με τα ομόλογα αυτά το κράτος μπορεί να πληρώσει δαπάνες του, π.χ. προμηθευτές του. Οι τελευταίοι μπορούν είτε να διακρατούν τα ομόλογα αυτά ως αποταμίευση ή επένδυση είτε να πληρώνουν μ’ αυτά τους φόρους τους στο κράτος, τις εισφορές τους στο ΙΚΑ ή σε άλλους δημόσιους οργανισμούς. Βαθμιαία ο κύκλος αυτών των συναλλαγών μπορεί να διευρύνεται.
Με τον τρόπο αυτό η ύφεση θα είναι μικρότερη, άρα και τα έσοδα του κράτους υψηλότερα. Το σημαντικό όμως είναι ότι έτσι μειώνεται η εξάρτηση από τις διεθνείς αγορές και διαμορφώνεται ένα μέσο πληρωμής που μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο αν τα πράγματα χειροτερέψουν. Αν πάλι η κρίση αμβλυνθεί και το κράτος ανακτήσει την πιστοληπτική του ικανότητα στις διεθνείς αγορές, τα ομόλογα αυτά είτε εντάσσονται στην αγορά ομολόγων είτε αποσύρονται από την κυκλοφορία αν οι δυνατότητες των δημόσιων οικονομικών το επιτρέπουν.
Αλλά, όπως είπα, το κεφάλαιο της διαχείρισης μιας κρίσης χρέους έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Ας περιοριστούμε λοιπόν στις βασικές συντεταγμένες και στις διαπιστώσεις ότι υπάρχουν λύσεις, υπάρχουν δυνατότητες και εμπειρίες που μπορούν να αξιοποιηθούν από μια κυβέρνηση που, σε αντίθεση με τη σημερινή, πιστεύει στις «κόκκινες γραμμές».
Διπλή Σεισάχθεια
* Υπάρχει κίνδυνος να γίνει μερική παραγραφή του χρέους κι αυτό να το καρπωθεί μόνο ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας;
Ακριβώς. Ενώ το υπόλοιπο θα συνεχίσει να πληρώνει τα βάρη. Επομένως σχηματικά θα έλεγα ότι πρέπει να σκεφτούμε με όρους διπλής σεισάχθειας, όπως ήδη είπαμε. Δηλαδή μια μείωση βαρών και σε ό,τι αφορά στις διεθνείς δανειακές υποχρεώσεις σε συνδυασμό με μια ελάφρυνση για τα οικονομικά αδύναμα στρώματα της κοινωνίας, με αναδιανομή από τους έχοντες και κατέχοντες. Πρέπει να απελευθερώσουμε κοινωνικές δυνάμεις, πρέπει ο άνεργος να βρει δουλειά και ο φτωχός να μπορεί να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του.
* Άρα μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα γενικότερο συμπέρασμα ότι το θέμα τελικά είναι πολιτικό. Δεν είναι τόσο η μορφή ή η διαδικασία αλλά το αποτέλεσμα;
Με αυτή την έννοια ναι. θα πρόσθετα και κάτι άλλο. Δεν είναι a priori αριστερή κάθε πολιτική που αναφέρεται στη ρύθμιση, την αναδιάρθρωση του χρέους ή ακόμη και στη στάση πληρωμών. Το σωστό ερώτημα τελικά είναι: Υπό ποιες προϋποθέσεις μια ρύθμιση του χρέους μπορεί να αυξήσει τους βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση μιας κοινωνικά δίκαιης πολιτικής και να έχει θετικό αποτέλεσμα με όρους δημόσιου συμφέροντος και αναγκών των λαϊκών τάξεων;
- Η ύπαρξη μιας κυβέρνησης με ισχυρή πολιτική βούληση και ευρεία κοινωνική βάση.
- Η εξασφάλιση των αναγκαίων συσχετισμών, συνεργασιών και συμμαχιών σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο.
- Ο συνδυασμός της όποιας ρύθμισης του εξωτερικού χρέους με μια αναδιανομή στο εσωτερικό.
- Η ένταξη και των δύο αυτών σε ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, απασχόλησης και ανάπτυξης.
- Η πληρέστερη δυνατή πολιτική, τεχνική, νομική και διπλωματική προετοιμασία είναι μεταξύ των προϋποθέσεων αυτών.
Το χρέος γίνεται πιο “πολιτικό”
* Πώς πρέπει να ερμηνευτούν οι κινήσεις και οι απόψεις της κ. Μέρκελ για το μέλλον του ευρώ και της Ε.Ε.;
Σε ό,τι αφορά τις δηλώσεις της κ. Μέρκελ, το θέμα δεν είναι αν, αλλά από ποιον κινδυνεύει το ευρώ. Σίγουρα όχι από την Ελλάδα. Κινδυνεύει από τη συντηρητική και νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική του και από την απουσία κοινής πολιτικής απέναντι στην κρίση, πράγμα για το οποίο η ίδια η κ. Μέρκελ έχει ιδιαίτερες ευθύνες. Σε ό,τι αφορά τον «μηχανισμό», αυτός κατά κύριο λόγο πράγματι εξυπηρετεί τις τράπεζες και τους προμηθευτές του ελληνικού κράτους, όπως είναι οι πολεμικές βιομηχανίες της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Πρώτον, γιατί με τα δάνεια που θα δοθούν θα εξοφληθούν ληξιπρόθεσμες οφειλές ή ομόλογα που είναι στην κατοχή τους. Δεύτερον, διότι οι ξένες τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα μπορούν πλέον όχι απλώς να τα καταθέσουν προσωρινά ως ενέχυρο στην κεντρική τράπεζα, αλλά και να τα ανταλλάξουν με ποιοτικά ομόλογα, π.χ. γερμανικά. Με τον τρόπο αυτόν επέρχεται και μια αναδιάρθρωση του χρέους σε ό,τι αφορά τους κατόχους του. Το χρέος γίνεται πιο πολιτικό. Διότι στο μέλλον οι κάτοχοι του ελληνικού χρέους δεν θα είναι οι τράπεζες ή οι ιδιώτες, αλλά κυρίως οι συλλογικοί και θεσμικοί τους εκπρόσωποι, τα κράτη και η ΕΚΤ.
Αυτή ήταν και η βαθύτερη στρατηγική στόχευση του «μηχανισμού». Να μεταφέρει τον κίνδυνο και τις ενδεχόμενες ζημιές από τις τράπεζες στην ΕΚΤ και τα κράτη. Τα παραπάνω βέβαια δείχνουν ότι υπήρχαν εξαρχής περιθώρια διαπραγμάτευσης, που η ελληνική κυβέρνηση δεν αξιοποίησε. Διότι, αν από την αρχή η ΕΚΤ είτε δάνειζε κατευθείαν το ελληνικό κράτος είτε αγόραζε ελληνικά ομόλογα από τις δευτερογενείς αγορές, δεν θα είχαμε φτάσει, ως εδώ. Τέλος, σε ό,τι αφορά τους πλούσιους Έλληνες, ασφαλώς, όσο δεν εφαρμόζεται μια πολιτική αναδιανομής, αυτοί βγαίνουν κερδισμένοι από την κρίση.
* Για να καταλάβω, όταν θα τελειώσει το τριετές πρόγραμμα, πλέον το ελληνικό χρέος σε μεγάλο βαθμό θα έχει περάσει στην ΕΚΤ και στα κράτη της Ευρωζώνης και θα γίνει ένας νέος γύρος διαπραγμάτευσης;
Ασφαλώς. Μόνο που εξελίξεις θα υπάρξουν, κατά τη γνώμη μου, πολύ ενωρίτερα. Ακριβώς γι' αυτό πρέπει να προετοιμαστούμε και να σκεφτόμαστε από τώρα πώς θα συγκροτήσουμε συνεργασίες και συμμαχίες μέσα στους ευρωπαϊκούς λαούς. Και πρέπει να πω ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια για να συνειδητοποιηθεί ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι και πρόβλημα της Ευρώπης.
*Η συνέντευξη μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο κόκκινο 105,5 FM”
Συνέντευξη Αλέξη Τσίπρα: Αυτή η κυβέρνηση δεν θα αντέξει
Αυστηρό μήνυμα ότι δεν θα επιτρέψει άλλα εκφυλιστικά φαινόμενα στον χώρο του ΣΥΝ, αλλά και τα ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια που αναπτύσσονται εντός του ΣΥΡΙΖΑ, στέλνει ο Αλέξης Τσίπρας μέσω της εφ' ολης της ύλης συνέντευξης που παραχωρεί στην "Αυγή" της Κυριακής. Δύο εβδομάδες πριν από το κρίσιμο συνέδριο, ο Αλ. Τσίπρας εκφράζει την πίστη του στην ενότητα και τη συνέχεια του ΣΥΝ και την ίδια ώρα εγκαλεί όσους μεθόδευσαν τον αποκλεισμό του Φώτη Κουβέλη από το συνέδριο, λέγοντας ότι “κανένας στον ΣΥΝ δεν έχει δικαίωμα να μεθοδεύει τον αποκλεισμό της άλλης άποψης”. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ και της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι η κυβέρνηση δεν θα αντέξει για πολύ, υπογραμμίζοντας ότι το τελευταίο διάστημα οικοδομείται κάθε μέρα η συμπόρευση των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ που δεν βολεύονται με τον κορσέ του ΔΝΤ με την αριστερά και τα συνδικάτα. Ο Αλ. Τσίπρας μιλάει, επίσης, για την πορεία της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, για την πρόσφατη επίσκεψη του κ. Ερντογάν, για τις εξεταστικές επιτροπές, αλλά και για το ποια θα ήταν η δημοσκοπική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ αν δεν σπαρασσόταν από τις αντιπαραθέσεις...* Σκληρά μέτρα σε συνδυασμό με τις ήδη κλιμακούμενες κοινωνικές αντιδράσεις. Θα αντέξει η κυβέρνηση; Και αν όχι, «μετά τι»;
Η κυβέρνηση δεν θα αντέξει. Ειδικά στην πολύ πιθανή περίπτωση νέων μέτρων το φθινόπωρο, η απονομιμοποίηση θα είναι πλήρης. Χρέος δικό μας είναι όχι μόνο να περιγράψουμε την αριστερή διέξοδο από την οικονομική και πολιτική κρίση, αλλά και να οικοδομήσουμε και το μέτωπο των δυνάμεων που θα την επιβάλει. Προϋπόθεση, λοιπόν, για να το πετύχουμε είναι να πούμε καθαρά στον λαό το τι θέλουμε να κάνουμε. Να δώσουμε σάρκα και οστά σε αυτό που λέμε "νέα Μεταπολίτευση".
* Πάντως, ενώ τα δύο μεγάλα κόμματα είναι πολύ χαμηλά στις δημοσκοπήσεις (το ίδιο είχε συμβεί, βέβαια, και λίγους μήνες πριν τις εκλογές), και η δική σας αριστερά δεν εισπράττει.
Έχετε δίκιο. Αν ο χώρος μας δεν σπαρασσόταν εδώ και ένα χρόνο από μια αδικαιολόγητη και παράλογη εσωτερική σύγκρουση, θα είχε ήδη ξαναφτάσει στα διψήφια δημοσκοπικά ποσοστά της προηγούμενης διετίας. Ίσως και λίγο παραπάνω. Ο δικομματισμός βρίσκεται σε απόλυτη αναντιστοιχία με τις προσδοκίες του κόσμου, μιας και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποκαταστήσει και να εγγυηθεί ένα βιοτικό επίπεδο το οποίο ο κόσμος προσδοκά και δικαιούται. Από την άλλη, όμως, εμείς, για να γίνουμε αξιόπιστη λύση, πρέπει να σταματήσουμε να παράγουμε απλώς θόρυβο και να παραγάγουμε στίγμα. Να σταματήσουμε να προτάσσουμε την ιδιαιτερότητά του ο καθένας και να προτάξουμε το κοινό κεκτημένο και την πληθώρα των προτάσεών μας. Να μην σπεύδουμε να υιοθετούμε επιθέσεις των αντιπάλων, όπως η ανοησία «δεν έχουμε προτάσεις». Να μην κάνουμε το έλασσον μείζον στην προσπάθειά μας να καταγράψουμε μια ιδιαιτερότητα. Για αυτό άλλωστε προχωράμε στο έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ. Για να προσπαθήσουμε από κάπου να πιάσουμε το κουβάρι και να το συμμαζέψουμε. Είμαι αισιόδοξος ότι δεν θα χάσουμε αυτή την ευκαιρία για μια νέα αρχή.
* Θα υπάρξει, κατά την εκτίμησή σας, αποδέσμευση δυνάμεων ή και στελεχών από το ΠΑΣΟΚ; Είστε έτοιμοι να τους «υποδεχτείτε»;
Αυτή η αποδέσμευση έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει. Το τι συνέβη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι ένα μικρό μόνο δείγμα της. Δυστυχώς πολλοί, όχι όλοι, άκουσαν τη φωνή της κομματικής πειθαρχίας και όχι της συνείδησής τους, που είμαι βέβαιος ότι τους έλεγε να μην υπερψηφίσουν. Εμείς, και δεν το κρύβουμε, οικοδομούμε κάθε μέρα τη συμπόρευση των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ που δεν βολεύονται στον κορσέ του ΔΝΤ, με την αριστερά και τα συνδικάτα, σε ένα μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που όχι μόνο θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, αλλά και θα σφραγίσει τη μελλοντική πορεία της.
* Ακόμα και τώρα, η Αλ. Παπαρήγα δεν χάνει ευκαιρία για να επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη δική σας προσπάθεια για προσέγγιση.
Οι διαφορές μας με το ΚΚΕ είναι γνωστές. Αυτή την ώρα όμως δεν θέλω να δώσω καμία λαβή για άγονες αντιπαραθέσεις. Εμείς θα επιμείνουμε στην ανάγκη της ευρύτερης δυνατής συσπείρωσης δυνάμεων για να φύγουμε από τον εναγκαλισμό του μηχανισμού Ε.Ε.-ΔΝΤ, ο οποίος εγγυάται την ύφεση, την ανεργία, τη φτώχεια, αλλά και την έκρηξη χρεών και ελλειμμάτων. Από 'κει και πέρα, ο κόσμος της αριστεράς κρίνει και αξιολογεί στάσεις και συμπεριφορές και είμαι βέβαιος ότι σε λίγο θα αρχίσει να ασκεί σημαντικές πιέσεις σε όλους για την ενότητα δράσης όλων όσοι πραγματικά επιθυμούν να ανατρέψουν τα εγκληματικά μέτρα της κυβέρνησης.
* Παρά τα επώδυνα μέτρα που παίρνουν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά και τον πανευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης που δημιουργήθηκε, το ευρώ δείχνει να κλονίζεται. Μήπως πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά την αποχώρηση;
Οι εξελίξεις μάς δικαιώνουν, δυστυχώς. Στραπατσάρουν την επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, ότι οι συνθήκες δεν αλλάζουν. Αλλάζουν μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο. Το θέμα είναι ότι οι αλλαγές, αν δεν γίνουν με την αριστερά και το κίνημα στη θέση του πρωταγωνιστή, θα έχουν αρνητική φορά. Βλέπουμε, για παράδειγμα, η χώρα μας να γίνεται από πειραματόζωο, δούρειος ίππος ανάμειξης του ΔΝΤ στην Ευρώπη. Βλέπουμε να υπάρχουν επιδιώξεις για συνταγματική κατοχύρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Για να αποτραπούν αυτές οι εξελίξεις, πρέπει η ευρωπαϊκή αριστερά να βαδίσει συντονισμένα στον αγώνα. Να ανοίξει πανευρωπαϊκά την προοπτική των μεγάλων απελευθερωτικών οραμάτων. Τώρα, η αποχώρηση από το ευρώ, όσο πιθανή και να είναι, δεν είναι επιλογή μας. Την απεργάζονται όσοι επιθυμούν τη βίαιη υποτίμηση των μισθών, των αμοιβών, των αξιών γης. Την επιθυμούν όσοι προσδοκούν να βγάλουν τα λεφτά τους έξω για λίγες μέρες και να επιστρέψουν για να αγοράσουν κοψοχρονιά υποδομές, γη, εργασία.
* Γίνεται πολλή συζήτηση για αλλαγές στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών κ.λπ. Βλέπετε να αλλάζει κάτι;
Γίνεται συζήτηση, αλλά κανείς από τα δύο μεγάλα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης δεν μπαίνει στον κόπο να θυμίσει πως γι' αυτά τα θέματα εδώ και μία δεκαετία έχουμε καταθέσει δέσμη προτάσεων. Πρέπει να φανούν όλοι ίδιοι, άρα να αποκρύψουμε ότι ο Συνασπισμός κατέθετε προτάσεις και ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. καταψήφιζαν. Πολλές φορές μάλιστα μας κατήγγειλαν κιόλας. Το 2001 και το 2006 χάθηκαν δύο ιστορικές ευκαιρίες για την κατοχύρωση και την εμβάθυνση της Δημοκρατίας. Ο δικομματισμός ήθελε να προστατεύσει τα στελέχη του, εμείς θέλαμε το αυτονόητο, να σταματήσει η ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ των πολιτικών προσώπων, εις βάρος των πολιτών που κατηγορούνται για τις ίδιες πράξεις. Τώρα συναγωνίζονται ποιος είναι πιο ηθικός και ποιος θα το κάνει καλύτερα. Τίποτε δεν θα κάνουν, αν δεν σταματήσει η πολιτική ομερτά και οι υπόγειες συνεννοήσεις, τρεις δικοί μου, τρεις δικοί σου, το πολιτικό σύστημα θα πολλαπλασιάσει την κρίση του. Βέβαια, περιμένουμε και τις υπόλοιπες προτάσεις τους. Ξέρουμε καλά πως στην αναθεώρηση θα επιχειρήσουν πάλι να «εξοντώσουν» το άρθρο 16 για την παιδεία, το άρθρο 24 για το περιβάλλον και φυσικά το επίκαιρο άρθρο 28.Συναλλαγή μέσω Εξεταστικής Επιτροπής
* Στη Βουλή έχει στηθεί μπαράζ εξεταστικών. Το σχόλιό σας.
Δεν σκοπεύουν να ματώσουν Παπανδρέου και Σαμαράς. Και τα μεγάλα σκάνδαλα, αντικείμενο συναλλαγής και συμβιβασμών μεταξύ τους είναι. Δεν είναι μόνο η Siemens και το Βατοπέδι, υπάρχει τα τελευταία χρόνια μια σειρά σκανδάλων, χρηματισμού προσώπων και κομμάτων, που γέννησε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού. Με λίγα λόγια, το μόνο που απασχολεί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., είναι να αποδείξουν ότι ο άλλος έκλεψε περισσότερο. Από εμάς να μην περιμένουν δάνεια ηθικής. Και σε αυτή την περίπτωση, οι μόνοι που μπορούν να δώσουν τη λύση είναι οι ίδιοι οι πολίτες.
* Μια αποτίμηση της επίσκεψης Ερντογάν: Θεωρείτε ότι μπαίνουμε σε νέα φάση στις σχέσεις με τη γειτονική χώρα;
Μακάρι να είναι έτσι. Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος αν συμβαίνει αυτό ή απλώς παρακολουθούμε αμήχανοι και χωρίς στρατηγική μια ενεργητική πολιτική από πλευράς Τουρκίας, να προωθήσει γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Σε κάθε περίπτωση, τα μεγάλα ζητήματα, όπως το casus belli, η υφαλοκρηπίδα, ο εναέριος χώρος, παραμένουν άλυτα. Άλλωστε δεν είμαστε μόνο εμείς σε μεγάλη κρίση. Και οι δύο χώρες έχουν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα. Είναι μεγάλη ευκαιρία να απαλλαγούμε από το βάρος των εξοπλιστικών προγραμμάτων, με τις μίζες και τις προμήθειές τους. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να δημιουργήσουμε τις βάσεις ώστε να ξεκινήσει ουσιαστικός διάλογος για την οριστική επίλυση των διαφορών μας, με βάση το διεθνές δίκαιο. Ο μόνοι που έχουν να χάσουν από αυτό είναι οι πολεμικές βιομηχανίες και οι πατριδοκάπηλοι.
Από το συνέδριο θα προκύψει ισχυρή, προωθητική πλειοψηφία
* Να έρθουμε στα δικά σας και να σας ζητήσω ένα πρώτο σχόλιο-αποτίμηση για τον προσυνεδριακό διάλογο και την πορεία προς το συνέδριο.
Τα ερωτήματα που έχουν τεθεί στον προσυνεδριακό διάλογο, το πρωτόγνωρο πλήθος εναλλακτικών κειμένων, αλλά και η εικόνα που παράγουμε το τελευταίο διάστημα, αν μη τι άλλο δικαιώνει την επιλογή της απεύθυνσης στα μέλη του κόμματος. Κανείς δεν δικαιούται να κάνει στροφές στη στρατηγική ή να αναπροσανατολίζει τις συμμαχίες του κόμματος χωρίς την εκφρασμένη συλλογική βούληση των μελών. Σε κάθε περίπτωση, όλα τα κορυφαία στελέχη οφείλουν να μιλήσουν καθαρά, και νομίζω ότι το κάνουν, για το ποιο πολιτικό σχέδιο προτείνουν, με ποιες συμμαχίες και σε ποιον στρατηγικό ορίζοντα. Οφείλουν, όμως, άπαντες να τοποθετηθούν και για το εάν και κατά πόσο συμφωνούν ότι πρέπει να μπουν κανόνες στη λειτουργία μας. Αν καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, δεν μπορούμε να το κρύβουμε και να σφυρίζουμε αδιάφορα. Οφείλουμε συλλογικά να το εντοπίσουμε και να πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα για να το αντιμετωπίσουμε.
* Πώς σχολιάζετε τον αποκλεισμό του Φώτη Κουβέλη από το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΝ;
Αυτό το εξαιρετικά δυσάρεστο συμβάν και η μετέπειτα δημοσιότητα που υπήρξε ανέδειξε μια σειρά από υπαρκτά προβλήματα, τα οποία οφείλει το συνέδριό μας να επιλύσει. Το κόμμα μας, στα είκοσι χρόνια ζωής του, έχει αφήσει ένα μοναδικό αποτύπωμα στην πολιτική ζωή του τόπου. Μιαν άλλη κουλτούρα πολιτικής λειτουργίας και παραγωγής πολιτικής, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη όσο και στα πρόσωπα που την εκφράζουν. Με εξέπληξε, λοιπόν, όχι η μη εκλογή του Φώτη, αλλά η μεθόδευσή της, στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί είναι έξω από τη κουλτούρα μας. Ο καθένας έχει δικαίωμα να καταψηφίσει την αντίθετη άποψη. Όχι όμως να μεθοδεύσει τον αποκλεισμό της έκφρασής της, κάνοντας μάλιστα χρήση μιας διάταξης του καταστατικού που έχει ακριβώς το αντίθετο νόημα. Σε τελική ανάλυση, αναρωτιέμαι, ανεξάρτητα από προθέσεις, ποιον τελικά εξυπηρετούν αυτές οι πρακτικές. Σίγουρα πάντως όχι όσους αγωνιούν και προσβλέπουν σε ένα συνέδριο θετικής τομής, για έναν Συνασπισμό μακράς πνοής και εγγύησης για την ενότητα των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς.
* Με βάση και την προαναφερθείσα εξέλιξη, φοβάστε ότι μπορεί τελικά το συνέδριο να είναι ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, όπως λέει η Ανανεωτική Πτέρυγα;
Στα χέρια των μελών του κόμματος είναι, αυτή η Κασσανδρική προφητεία να μην επιβεβαιωθεί. Και ακριβώς γι' αυτό είμαι και αισιόδοξος, επειδή είναι στα χέρια των μελών μας. Η δημοκρατική λειτουργία και η έκφραση των μελών μας στις κρίσιμες στιγμές ποτέ δεν μας έβλαψε. Το αντίθετο μάλιστα. Και, σε κάθε περίπτωση, αυτό που χρειάζεται, κατά γενική ομολογία, είναι να επαναπροσδιορίσουμε συλλογικά και συνθετικά τους όρους και τους κανόνες της δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος και να τους σεβαστούμε όλοι. Δεν φοβάμαι, λοιπόν, ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Αυτό που φοβάμαι είναι το τέλμα και ένα κόμμα που την επαύριο του συνεδρίου θα λειτουργεί όπως σήμερα. Δηλαδή, στο όνομα της δημοκρατίας, να επιτρέπουμε εκφυλιστικά φαινόμενα και να επικρατεί εικόνα Βαβυλωνίας. Αυτό οφείλουμε να μην το επιτρέψουμε. Και δεν θα το επιτρέψουμε.
* Θεωρείτε ότι αυτό είναι εφικτό, τη στιγμή μάλιστα που διαφαίνεται και διάσπαση της πλειοψηφίας;
Δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και αναγκαίο. Είναι αλήθεια ότι κατατέθηκαν διαφορετικές εκδοχές από συντρόφους οι οποίοι όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν στην πλειοψηφία του κόμματος. Ξέρετε, η ιστορία θέτει ερωτήματα και άπαντες οφείλουν να τοποθετηθούν. Οι διαφορετικές απόψεις λοιπόν είναι θεμιτές και δεν θα επηρεάσουν τη λειτουργικότητα της πλειοψηφίας που θα προκύψει από το συνέδριο. Σε κάθε περίπτωση, εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν οι όροι για τη διαμόρφωση μιας ισχυρής, πολιτικά προωθημένης και ευρύτατης πλειοψηφίας.
* Ο Φ. Κουβέλης εξέφρασε την ανησυχία του για το ενδεχόμενο να υπάρξει διάσπαση της πολιτικής ενότητας, της συλλογικότητας και της λειτουργίας του κόμματος.
Σέβομαι τις ανησυχίες του, αλλά δεν τις συμμερίζομαι, κυρίως γιατί δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν υπαρκτό και βιώσιμο σχεδιασμό σε μια τέτοια κατεύθυνση. Κυρίως όμως γιατί πιστεύω βαθιά ότι, παρά τις κατατεθειμένες διαφορετικές απόψεις, όλα τα κορυφαία στελέχη θα εγγυηθούν την ενότητα και τη συνέχεια του ΣΥΝ.
* Θεωρείτε ότι σας αμφισβητούν προσωπικά, κ. πρόεδρε;
Η αμφισβήτηση στο πρόσωπό μου είναι απολύτως θεμιτή και η κριτική επιθυμητή. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι τον τελευταίο χρόνο αμφισβητείται συστηματικά, κυρίως από δυνάμεις εκτός του κόμματος, η προσφορά, η ιστορία και η προοπτική του χώρου συνολικά. Αυτή η πορεία όμως ποτέ δεν εξαρτήθηκε από την παρουσία προσώπων στην ηγεσία. Σε κάθε περίπτωση, κάθε αμφισβήτηση κάθε είδους πρέπει να διατυπώνεται ανοιχτά, πολιτικά και με καθαρές κουβέντες.
Ο ΣΥΝ θα αναλάβει πρωτοβουλία για μια νέα πολιτική συνεννόηση στον ΣΥΡΙΖΑ
* Τελικώς έχετε καταλήξει στην απόφαση που θα λάβετε για τον ΣΥΡΙΖΑ;
Έχουμε καταλήξει ότι δεν μπορούμε να κρυβόμαστε από τα προβλήματα, αλλά οφείλουμε να τα αντιμετωπίσουμε με ενωτική διάθεση, με αποφασιστικότητα, αλλά και την αναγκαία για όλους μας αυτοκριτική για τα προβλήματα που προέκυψαν στη συμμαχία. Και το πρώτο βήμα είναι να είμαστε ειλικρινείς και να το παραδεχτούμε, ότι ένα εγχείρημα που συγκροτήθηκε στη βάση της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης πολλών και διαφορετικών συλλογικοτήτων και οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, στη βάση του κοινού στόχου της ενότητας της αριστεράς, έχει μετατραπεί σε πεδίο ανταγωνισμού και αντιπαράθεσης ανταγωνιστικών πολιτικών σχεδίων. Αυτή είναι η αλήθεια. Και ο ΣΥΝ, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι υπόλοιπες συνιστώσες που συνιδρύσαμε αυτό το σχήμα και το πονάμε, πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη μας απέναντι στον κόσμο της αριστεράς, που δεν χρωστάει τίποτα να υφίσταται μια διαρκή, εδώ και έναν χρόνο, ταλαιπωρία. Είναι σαφές, λοιπόν, ότι ο ΣΥΝ έχει υποχρέωση μετά το συνέδριό του να αναλάβει πρωτοβουλία για μια νέα πολιτική συνεννόηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Να ξεκαθαρίσουμε αν έχουμε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο, που το υπηρετούμε όλοι, ή πολλά, αποκλίνοντα και ενδεχομένως ανταγωνιστικά. Να ανανεώσουμε το πολιτικό μας συμβόλαιο, για να ξεπεράσουμε εκατέρωθεν καχυποψίες και ανταγωνισμούς, που δεν αφήνουν το συμμαχικό σχήμα να αποτελέσει για την αριστερά, εργαλείο υπέρβασης της δομικής κρίσης και του κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος και όχι μέρος της.
Επικίνδυνη η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε διπολικό σχήμα
* Λέγεται ότι το Μέτωπο, με τις κινήσεις που κάνει (ξεχωριστές συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, περιοδείες στελεχών κ.ά.), δεν βοηθά και προχωρεί στη δημιουργία κόμματος μέσα στο κόμμα...
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα, αλλά πολιτική συμμαχία. Θα επαναλάμβανα ίσως μια εύστοχη διατύπωση, ότι είναι κάτι λιγότερο από κόμμα, αλλά κάτι περισσότερο από συμμαχία. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε και προχώρησε ως ένα πολυπολικό σχήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, με ισότιμη συμμετοχή πολλών και διαφορετικών συνιστωσών, με σεβασμό στην οργανωτική αυτοτέλεια της καθεμιάς και με διάθεση να προχωράμε σε αυτά που μας ενώνουν και όχι να εμμμένουμε σε αυτά που μας χωρίζουν. Η διοργάνωση μιας συγκέντρωσης από ορισμένες συνιστώσες δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Έχουν κάθε δικαίωμα. Το ζήτημα είναι ποια πολιτική εξυπηρετεί η κάθε εκδήλωση. Υπηρετεί την πολιτική της ενότητας; Πάει το συμμαχικό μας σχήμα πιο μπροστά ή λειτουργεί αντίστροφα;
* Εσείς τι πιστεύετε;
Πιστεύω ότι από μόνο του το γεγονός ότι διαφαίνεται μια τάση μετασχηματισμού του σχήματος σε διπολικό, και μάλιστα όχι με όρους πολιτικής συνεννόησης, αλλά με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης, είναι σοβαρό ζήτημα. Ανεξαρτήτως της δυσαναλογίας των πόλων που σχηματίζονται, πρόκειται για μετασχηματισμό που εγκυμονεί κινδύνους για το ενωτικό εγχείρημα και, σε κάθε περίπτωση, αν είναι έτσι, μας αναγκάζει όλους να κάτσουμε στο τραπέζι ενός ειλικρινούς διαλόγου και να ανταλλάξουμε ξεκάθαρα και ανοιχτά τις απόψεις και τα σχέδιά μας. Ούτε να παίζουμε κρυφτούλι μεταξύ μας ούτε να δίνουμε την εικόνα ότι εμείς, που παλεύουμε για την ενότητα δράσης όλης της αριστεράς και στέλνουμε μήνυμα ενωτικών συγκεντρώσεων στο ΚΚΕ, οργανώνουμε χωριστές συγκεντρώσεις μεταξύ μας. Αυτά είναι αστεία πράγματα, αναντίστοιχα με τις ανάγκες των καιρών.
Η κυβέρνηση δεν θα αντέξει. Ειδικά στην πολύ πιθανή περίπτωση νέων μέτρων το φθινόπωρο, η απονομιμοποίηση θα είναι πλήρης. Χρέος δικό μας είναι όχι μόνο να περιγράψουμε την αριστερή διέξοδο από την οικονομική και πολιτική κρίση, αλλά και να οικοδομήσουμε και το μέτωπο των δυνάμεων που θα την επιβάλει. Προϋπόθεση, λοιπόν, για να το πετύχουμε είναι να πούμε καθαρά στον λαό το τι θέλουμε να κάνουμε. Να δώσουμε σάρκα και οστά σε αυτό που λέμε "νέα Μεταπολίτευση".
* Πάντως, ενώ τα δύο μεγάλα κόμματα είναι πολύ χαμηλά στις δημοσκοπήσεις (το ίδιο είχε συμβεί, βέβαια, και λίγους μήνες πριν τις εκλογές), και η δική σας αριστερά δεν εισπράττει.
Έχετε δίκιο. Αν ο χώρος μας δεν σπαρασσόταν εδώ και ένα χρόνο από μια αδικαιολόγητη και παράλογη εσωτερική σύγκρουση, θα είχε ήδη ξαναφτάσει στα διψήφια δημοσκοπικά ποσοστά της προηγούμενης διετίας. Ίσως και λίγο παραπάνω. Ο δικομματισμός βρίσκεται σε απόλυτη αναντιστοιχία με τις προσδοκίες του κόσμου, μιας και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποκαταστήσει και να εγγυηθεί ένα βιοτικό επίπεδο το οποίο ο κόσμος προσδοκά και δικαιούται. Από την άλλη, όμως, εμείς, για να γίνουμε αξιόπιστη λύση, πρέπει να σταματήσουμε να παράγουμε απλώς θόρυβο και να παραγάγουμε στίγμα. Να σταματήσουμε να προτάσσουμε την ιδιαιτερότητά του ο καθένας και να προτάξουμε το κοινό κεκτημένο και την πληθώρα των προτάσεών μας. Να μην σπεύδουμε να υιοθετούμε επιθέσεις των αντιπάλων, όπως η ανοησία «δεν έχουμε προτάσεις». Να μην κάνουμε το έλασσον μείζον στην προσπάθειά μας να καταγράψουμε μια ιδιαιτερότητα. Για αυτό άλλωστε προχωράμε στο έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ. Για να προσπαθήσουμε από κάπου να πιάσουμε το κουβάρι και να το συμμαζέψουμε. Είμαι αισιόδοξος ότι δεν θα χάσουμε αυτή την ευκαιρία για μια νέα αρχή.
* Θα υπάρξει, κατά την εκτίμησή σας, αποδέσμευση δυνάμεων ή και στελεχών από το ΠΑΣΟΚ; Είστε έτοιμοι να τους «υποδεχτείτε»;
Αυτή η αποδέσμευση έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει. Το τι συνέβη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι ένα μικρό μόνο δείγμα της. Δυστυχώς πολλοί, όχι όλοι, άκουσαν τη φωνή της κομματικής πειθαρχίας και όχι της συνείδησής τους, που είμαι βέβαιος ότι τους έλεγε να μην υπερψηφίσουν. Εμείς, και δεν το κρύβουμε, οικοδομούμε κάθε μέρα τη συμπόρευση των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ που δεν βολεύονται στον κορσέ του ΔΝΤ, με την αριστερά και τα συνδικάτα, σε ένα μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που όχι μόνο θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, αλλά και θα σφραγίσει τη μελλοντική πορεία της.
* Ακόμα και τώρα, η Αλ. Παπαρήγα δεν χάνει ευκαιρία για να επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη δική σας προσπάθεια για προσέγγιση.
Οι διαφορές μας με το ΚΚΕ είναι γνωστές. Αυτή την ώρα όμως δεν θέλω να δώσω καμία λαβή για άγονες αντιπαραθέσεις. Εμείς θα επιμείνουμε στην ανάγκη της ευρύτερης δυνατής συσπείρωσης δυνάμεων για να φύγουμε από τον εναγκαλισμό του μηχανισμού Ε.Ε.-ΔΝΤ, ο οποίος εγγυάται την ύφεση, την ανεργία, τη φτώχεια, αλλά και την έκρηξη χρεών και ελλειμμάτων. Από 'κει και πέρα, ο κόσμος της αριστεράς κρίνει και αξιολογεί στάσεις και συμπεριφορές και είμαι βέβαιος ότι σε λίγο θα αρχίσει να ασκεί σημαντικές πιέσεις σε όλους για την ενότητα δράσης όλων όσοι πραγματικά επιθυμούν να ανατρέψουν τα εγκληματικά μέτρα της κυβέρνησης.
* Παρά τα επώδυνα μέτρα που παίρνουν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά και τον πανευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης που δημιουργήθηκε, το ευρώ δείχνει να κλονίζεται. Μήπως πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά την αποχώρηση;
Οι εξελίξεις μάς δικαιώνουν, δυστυχώς. Στραπατσάρουν την επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, ότι οι συνθήκες δεν αλλάζουν. Αλλάζουν μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο. Το θέμα είναι ότι οι αλλαγές, αν δεν γίνουν με την αριστερά και το κίνημα στη θέση του πρωταγωνιστή, θα έχουν αρνητική φορά. Βλέπουμε, για παράδειγμα, η χώρα μας να γίνεται από πειραματόζωο, δούρειος ίππος ανάμειξης του ΔΝΤ στην Ευρώπη. Βλέπουμε να υπάρχουν επιδιώξεις για συνταγματική κατοχύρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Για να αποτραπούν αυτές οι εξελίξεις, πρέπει η ευρωπαϊκή αριστερά να βαδίσει συντονισμένα στον αγώνα. Να ανοίξει πανευρωπαϊκά την προοπτική των μεγάλων απελευθερωτικών οραμάτων. Τώρα, η αποχώρηση από το ευρώ, όσο πιθανή και να είναι, δεν είναι επιλογή μας. Την απεργάζονται όσοι επιθυμούν τη βίαιη υποτίμηση των μισθών, των αμοιβών, των αξιών γης. Την επιθυμούν όσοι προσδοκούν να βγάλουν τα λεφτά τους έξω για λίγες μέρες και να επιστρέψουν για να αγοράσουν κοψοχρονιά υποδομές, γη, εργασία.
* Γίνεται πολλή συζήτηση για αλλαγές στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών κ.λπ. Βλέπετε να αλλάζει κάτι;
Γίνεται συζήτηση, αλλά κανείς από τα δύο μεγάλα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης δεν μπαίνει στον κόπο να θυμίσει πως γι' αυτά τα θέματα εδώ και μία δεκαετία έχουμε καταθέσει δέσμη προτάσεων. Πρέπει να φανούν όλοι ίδιοι, άρα να αποκρύψουμε ότι ο Συνασπισμός κατέθετε προτάσεις και ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. καταψήφιζαν. Πολλές φορές μάλιστα μας κατήγγειλαν κιόλας. Το 2001 και το 2006 χάθηκαν δύο ιστορικές ευκαιρίες για την κατοχύρωση και την εμβάθυνση της Δημοκρατίας. Ο δικομματισμός ήθελε να προστατεύσει τα στελέχη του, εμείς θέλαμε το αυτονόητο, να σταματήσει η ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ των πολιτικών προσώπων, εις βάρος των πολιτών που κατηγορούνται για τις ίδιες πράξεις. Τώρα συναγωνίζονται ποιος είναι πιο ηθικός και ποιος θα το κάνει καλύτερα. Τίποτε δεν θα κάνουν, αν δεν σταματήσει η πολιτική ομερτά και οι υπόγειες συνεννοήσεις, τρεις δικοί μου, τρεις δικοί σου, το πολιτικό σύστημα θα πολλαπλασιάσει την κρίση του. Βέβαια, περιμένουμε και τις υπόλοιπες προτάσεις τους. Ξέρουμε καλά πως στην αναθεώρηση θα επιχειρήσουν πάλι να «εξοντώσουν» το άρθρο 16 για την παιδεία, το άρθρο 24 για το περιβάλλον και φυσικά το επίκαιρο άρθρο 28.Συναλλαγή μέσω Εξεταστικής Επιτροπής
* Στη Βουλή έχει στηθεί μπαράζ εξεταστικών. Το σχόλιό σας.
Δεν σκοπεύουν να ματώσουν Παπανδρέου και Σαμαράς. Και τα μεγάλα σκάνδαλα, αντικείμενο συναλλαγής και συμβιβασμών μεταξύ τους είναι. Δεν είναι μόνο η Siemens και το Βατοπέδι, υπάρχει τα τελευταία χρόνια μια σειρά σκανδάλων, χρηματισμού προσώπων και κομμάτων, που γέννησε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού. Με λίγα λόγια, το μόνο που απασχολεί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., είναι να αποδείξουν ότι ο άλλος έκλεψε περισσότερο. Από εμάς να μην περιμένουν δάνεια ηθικής. Και σε αυτή την περίπτωση, οι μόνοι που μπορούν να δώσουν τη λύση είναι οι ίδιοι οι πολίτες.
* Μια αποτίμηση της επίσκεψης Ερντογάν: Θεωρείτε ότι μπαίνουμε σε νέα φάση στις σχέσεις με τη γειτονική χώρα;
Μακάρι να είναι έτσι. Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος αν συμβαίνει αυτό ή απλώς παρακολουθούμε αμήχανοι και χωρίς στρατηγική μια ενεργητική πολιτική από πλευράς Τουρκίας, να προωθήσει γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Σε κάθε περίπτωση, τα μεγάλα ζητήματα, όπως το casus belli, η υφαλοκρηπίδα, ο εναέριος χώρος, παραμένουν άλυτα. Άλλωστε δεν είμαστε μόνο εμείς σε μεγάλη κρίση. Και οι δύο χώρες έχουν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα. Είναι μεγάλη ευκαιρία να απαλλαγούμε από το βάρος των εξοπλιστικών προγραμμάτων, με τις μίζες και τις προμήθειές τους. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να δημιουργήσουμε τις βάσεις ώστε να ξεκινήσει ουσιαστικός διάλογος για την οριστική επίλυση των διαφορών μας, με βάση το διεθνές δίκαιο. Ο μόνοι που έχουν να χάσουν από αυτό είναι οι πολεμικές βιομηχανίες και οι πατριδοκάπηλοι.
Από το συνέδριο θα προκύψει ισχυρή, προωθητική πλειοψηφία
* Να έρθουμε στα δικά σας και να σας ζητήσω ένα πρώτο σχόλιο-αποτίμηση για τον προσυνεδριακό διάλογο και την πορεία προς το συνέδριο.
Τα ερωτήματα που έχουν τεθεί στον προσυνεδριακό διάλογο, το πρωτόγνωρο πλήθος εναλλακτικών κειμένων, αλλά και η εικόνα που παράγουμε το τελευταίο διάστημα, αν μη τι άλλο δικαιώνει την επιλογή της απεύθυνσης στα μέλη του κόμματος. Κανείς δεν δικαιούται να κάνει στροφές στη στρατηγική ή να αναπροσανατολίζει τις συμμαχίες του κόμματος χωρίς την εκφρασμένη συλλογική βούληση των μελών. Σε κάθε περίπτωση, όλα τα κορυφαία στελέχη οφείλουν να μιλήσουν καθαρά, και νομίζω ότι το κάνουν, για το ποιο πολιτικό σχέδιο προτείνουν, με ποιες συμμαχίες και σε ποιον στρατηγικό ορίζοντα. Οφείλουν, όμως, άπαντες να τοποθετηθούν και για το εάν και κατά πόσο συμφωνούν ότι πρέπει να μπουν κανόνες στη λειτουργία μας. Αν καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, δεν μπορούμε να το κρύβουμε και να σφυρίζουμε αδιάφορα. Οφείλουμε συλλογικά να το εντοπίσουμε και να πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα για να το αντιμετωπίσουμε.
* Πώς σχολιάζετε τον αποκλεισμό του Φώτη Κουβέλη από το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΝ;
Αυτό το εξαιρετικά δυσάρεστο συμβάν και η μετέπειτα δημοσιότητα που υπήρξε ανέδειξε μια σειρά από υπαρκτά προβλήματα, τα οποία οφείλει το συνέδριό μας να επιλύσει. Το κόμμα μας, στα είκοσι χρόνια ζωής του, έχει αφήσει ένα μοναδικό αποτύπωμα στην πολιτική ζωή του τόπου. Μιαν άλλη κουλτούρα πολιτικής λειτουργίας και παραγωγής πολιτικής, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη όσο και στα πρόσωπα που την εκφράζουν. Με εξέπληξε, λοιπόν, όχι η μη εκλογή του Φώτη, αλλά η μεθόδευσή της, στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί είναι έξω από τη κουλτούρα μας. Ο καθένας έχει δικαίωμα να καταψηφίσει την αντίθετη άποψη. Όχι όμως να μεθοδεύσει τον αποκλεισμό της έκφρασής της, κάνοντας μάλιστα χρήση μιας διάταξης του καταστατικού που έχει ακριβώς το αντίθετο νόημα. Σε τελική ανάλυση, αναρωτιέμαι, ανεξάρτητα από προθέσεις, ποιον τελικά εξυπηρετούν αυτές οι πρακτικές. Σίγουρα πάντως όχι όσους αγωνιούν και προσβλέπουν σε ένα συνέδριο θετικής τομής, για έναν Συνασπισμό μακράς πνοής και εγγύησης για την ενότητα των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς.
* Με βάση και την προαναφερθείσα εξέλιξη, φοβάστε ότι μπορεί τελικά το συνέδριο να είναι ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, όπως λέει η Ανανεωτική Πτέρυγα;
Στα χέρια των μελών του κόμματος είναι, αυτή η Κασσανδρική προφητεία να μην επιβεβαιωθεί. Και ακριβώς γι' αυτό είμαι και αισιόδοξος, επειδή είναι στα χέρια των μελών μας. Η δημοκρατική λειτουργία και η έκφραση των μελών μας στις κρίσιμες στιγμές ποτέ δεν μας έβλαψε. Το αντίθετο μάλιστα. Και, σε κάθε περίπτωση, αυτό που χρειάζεται, κατά γενική ομολογία, είναι να επαναπροσδιορίσουμε συλλογικά και συνθετικά τους όρους και τους κανόνες της δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος και να τους σεβαστούμε όλοι. Δεν φοβάμαι, λοιπόν, ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Αυτό που φοβάμαι είναι το τέλμα και ένα κόμμα που την επαύριο του συνεδρίου θα λειτουργεί όπως σήμερα. Δηλαδή, στο όνομα της δημοκρατίας, να επιτρέπουμε εκφυλιστικά φαινόμενα και να επικρατεί εικόνα Βαβυλωνίας. Αυτό οφείλουμε να μην το επιτρέψουμε. Και δεν θα το επιτρέψουμε.
* Θεωρείτε ότι αυτό είναι εφικτό, τη στιγμή μάλιστα που διαφαίνεται και διάσπαση της πλειοψηφίας;
Δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και αναγκαίο. Είναι αλήθεια ότι κατατέθηκαν διαφορετικές εκδοχές από συντρόφους οι οποίοι όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν στην πλειοψηφία του κόμματος. Ξέρετε, η ιστορία θέτει ερωτήματα και άπαντες οφείλουν να τοποθετηθούν. Οι διαφορετικές απόψεις λοιπόν είναι θεμιτές και δεν θα επηρεάσουν τη λειτουργικότητα της πλειοψηφίας που θα προκύψει από το συνέδριο. Σε κάθε περίπτωση, εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν οι όροι για τη διαμόρφωση μιας ισχυρής, πολιτικά προωθημένης και ευρύτατης πλειοψηφίας.
* Ο Φ. Κουβέλης εξέφρασε την ανησυχία του για το ενδεχόμενο να υπάρξει διάσπαση της πολιτικής ενότητας, της συλλογικότητας και της λειτουργίας του κόμματος.
Σέβομαι τις ανησυχίες του, αλλά δεν τις συμμερίζομαι, κυρίως γιατί δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν υπαρκτό και βιώσιμο σχεδιασμό σε μια τέτοια κατεύθυνση. Κυρίως όμως γιατί πιστεύω βαθιά ότι, παρά τις κατατεθειμένες διαφορετικές απόψεις, όλα τα κορυφαία στελέχη θα εγγυηθούν την ενότητα και τη συνέχεια του ΣΥΝ.
* Θεωρείτε ότι σας αμφισβητούν προσωπικά, κ. πρόεδρε;
Η αμφισβήτηση στο πρόσωπό μου είναι απολύτως θεμιτή και η κριτική επιθυμητή. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι τον τελευταίο χρόνο αμφισβητείται συστηματικά, κυρίως από δυνάμεις εκτός του κόμματος, η προσφορά, η ιστορία και η προοπτική του χώρου συνολικά. Αυτή η πορεία όμως ποτέ δεν εξαρτήθηκε από την παρουσία προσώπων στην ηγεσία. Σε κάθε περίπτωση, κάθε αμφισβήτηση κάθε είδους πρέπει να διατυπώνεται ανοιχτά, πολιτικά και με καθαρές κουβέντες.
Ο ΣΥΝ θα αναλάβει πρωτοβουλία για μια νέα πολιτική συνεννόηση στον ΣΥΡΙΖΑ
* Τελικώς έχετε καταλήξει στην απόφαση που θα λάβετε για τον ΣΥΡΙΖΑ;
Έχουμε καταλήξει ότι δεν μπορούμε να κρυβόμαστε από τα προβλήματα, αλλά οφείλουμε να τα αντιμετωπίσουμε με ενωτική διάθεση, με αποφασιστικότητα, αλλά και την αναγκαία για όλους μας αυτοκριτική για τα προβλήματα που προέκυψαν στη συμμαχία. Και το πρώτο βήμα είναι να είμαστε ειλικρινείς και να το παραδεχτούμε, ότι ένα εγχείρημα που συγκροτήθηκε στη βάση της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης πολλών και διαφορετικών συλλογικοτήτων και οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, στη βάση του κοινού στόχου της ενότητας της αριστεράς, έχει μετατραπεί σε πεδίο ανταγωνισμού και αντιπαράθεσης ανταγωνιστικών πολιτικών σχεδίων. Αυτή είναι η αλήθεια. Και ο ΣΥΝ, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι υπόλοιπες συνιστώσες που συνιδρύσαμε αυτό το σχήμα και το πονάμε, πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη μας απέναντι στον κόσμο της αριστεράς, που δεν χρωστάει τίποτα να υφίσταται μια διαρκή, εδώ και έναν χρόνο, ταλαιπωρία. Είναι σαφές, λοιπόν, ότι ο ΣΥΝ έχει υποχρέωση μετά το συνέδριό του να αναλάβει πρωτοβουλία για μια νέα πολιτική συνεννόηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Να ξεκαθαρίσουμε αν έχουμε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο, που το υπηρετούμε όλοι, ή πολλά, αποκλίνοντα και ενδεχομένως ανταγωνιστικά. Να ανανεώσουμε το πολιτικό μας συμβόλαιο, για να ξεπεράσουμε εκατέρωθεν καχυποψίες και ανταγωνισμούς, που δεν αφήνουν το συμμαχικό σχήμα να αποτελέσει για την αριστερά, εργαλείο υπέρβασης της δομικής κρίσης και του κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος και όχι μέρος της.
Επικίνδυνη η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε διπολικό σχήμα
* Λέγεται ότι το Μέτωπο, με τις κινήσεις που κάνει (ξεχωριστές συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, περιοδείες στελεχών κ.ά.), δεν βοηθά και προχωρεί στη δημιουργία κόμματος μέσα στο κόμμα...
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα, αλλά πολιτική συμμαχία. Θα επαναλάμβανα ίσως μια εύστοχη διατύπωση, ότι είναι κάτι λιγότερο από κόμμα, αλλά κάτι περισσότερο από συμμαχία. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε και προχώρησε ως ένα πολυπολικό σχήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, με ισότιμη συμμετοχή πολλών και διαφορετικών συνιστωσών, με σεβασμό στην οργανωτική αυτοτέλεια της καθεμιάς και με διάθεση να προχωράμε σε αυτά που μας ενώνουν και όχι να εμμμένουμε σε αυτά που μας χωρίζουν. Η διοργάνωση μιας συγκέντρωσης από ορισμένες συνιστώσες δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Έχουν κάθε δικαίωμα. Το ζήτημα είναι ποια πολιτική εξυπηρετεί η κάθε εκδήλωση. Υπηρετεί την πολιτική της ενότητας; Πάει το συμμαχικό μας σχήμα πιο μπροστά ή λειτουργεί αντίστροφα;
* Εσείς τι πιστεύετε;
Πιστεύω ότι από μόνο του το γεγονός ότι διαφαίνεται μια τάση μετασχηματισμού του σχήματος σε διπολικό, και μάλιστα όχι με όρους πολιτικής συνεννόησης, αλλά με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης, είναι σοβαρό ζήτημα. Ανεξαρτήτως της δυσαναλογίας των πόλων που σχηματίζονται, πρόκειται για μετασχηματισμό που εγκυμονεί κινδύνους για το ενωτικό εγχείρημα και, σε κάθε περίπτωση, αν είναι έτσι, μας αναγκάζει όλους να κάτσουμε στο τραπέζι ενός ειλικρινούς διαλόγου και να ανταλλάξουμε ξεκάθαρα και ανοιχτά τις απόψεις και τα σχέδιά μας. Ούτε να παίζουμε κρυφτούλι μεταξύ μας ούτε να δίνουμε την εικόνα ότι εμείς, που παλεύουμε για την ενότητα δράσης όλης της αριστεράς και στέλνουμε μήνυμα ενωτικών συγκεντρώσεων στο ΚΚΕ, οργανώνουμε χωριστές συγκεντρώσεις μεταξύ μας. Αυτά είναι αστεία πράγματα, αναντίστοιχα με τις ανάγκες των καιρών.
21.5.10
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΡΤΑ 19 – 05 – 2010
Πραγματοποιήθηκαν οι προσυνεδριακές διαδικασίες στην Νομαρχιακή Οργάνωση Αρτας του Συνασπισμού.
Εκλέχτηκαν με αλφαβητικοί σειρά οι παρακάτω σαν αντιπρόσωποι για το Συνέδριο
ΓΙΟΛΔΑΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΓΚΟΥΝΤΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
ΓΚΡΙΜΠΑΒΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΤΑΚΗΣ
ΚΑΡΑΜΠΙΚΑΣ ΗΛΙΑΣ
ΚΑΡΕΖΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΙΤΣΑΝΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
ΜΠΑΛΑΦΑ ΜΑΡΙΑ
ΜΠΑΣΔΕΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΠΑΠΑΖΩΗ ΛΙΤΣΑ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΑΡΤΑ 19 – 05 – 2010
Πραγματοποιήθηκαν οι προσυνεδριακές διαδικασίες στην Νομαρχιακή Οργάνωση Αρτας του Συνασπισμού.
Εκλέχτηκαν με αλφαβητικοί σειρά οι παρακάτω σαν αντιπρόσωποι για το Συνέδριο
ΓΙΟΛΔΑΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΓΚΟΥΝΤΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
ΓΚΡΙΜΠΑΒΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΤΑΚΗΣ
ΚΑΡΑΜΠΙΚΑΣ ΗΛΙΑΣ
ΚΑΡΕΖΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΙΤΣΑΝΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
ΜΠΑΛΑΦΑ ΜΑΡΙΑ
ΜΠΑΣΔΕΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΠΑΠΑΖΩΗ ΛΙΤΣΑ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
13.5.10
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΡΤΑ 13–05–2010
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Με αφορμή τις ανακοινώσεις της Κυβέρνησης για τον ΕΛΓΑ η Νέα Αγροτική Κίνηση έδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Το πλαίσιο αναμόρφωσης του τομέα ασφάλισης και αποζημίωσης της γεωργικής παραγωγής που παρουσίασε η Κυβέρνηση, είναι προσηλωμένο στην κυβερνητική επιλογή κατεδάφισης όλων των θεσμών κοινωνικής προστασίας όπως αξιώνει ο μηχανισμός ΕΕ-ΔΝΤ.
Η υπερχρέωσης του ΕΛΓΑ, δεν αποτελεί άλλοθι και δεν μπορεί να συγκαλύψει τις εγκληματικές ευθύνες των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που τον χρησιμοποίησαν σαν ένα ακόμα εργαλείο πελατειακών πολιτικών.
Η σωρεία των κατ’ «εξαίρεση» αποζημιώσεων, οι κυβερνητικές εντολές Νέας Δηγμοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, για την κάλυψη των δαπανών του, με δανεισμό από τις τράπεζες, η τεράστια εισφοροδιαφυγή και η ανάθεση στον ΕΛΓΑ των ΠΣΕΑ από το 2001 χωρίς την διασφάλιση των απαιτούμενων πόρων από τον κρατικό προϋπολογισμό, οδήγησαν τον ΕΛΓΑ στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Σήμερα η Κυβέρνηση των υποτακτικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου φορτώνει όλα τα βάρη της κρίσης στους αγρότες της χώρας και ιδιαίτερα στους νεότερους.
Η μείωση των ετήσιων χορηγούμενων αποζημιώσεων σαν μέσο κάλυψης των δανειακών υποχρεώσεων του ΕΛΓΑ, χωρίς συγκεκριμένα και άμεσα μέτρα για την είσπραξη όλων των παρακρατηθέντων εισφορών και την πάταξη της εισφοροδιαφυγής που σήμερα φτάνει το 60%, είναι κοινωνικά άδικη και μεροληπτική σε βάρος των αγροτών.
Αντί να ενισχυθεί ο δημόσιος, κοινωνικός και καθολικός χαρακτήρας του ΕΛΓΑ σαν φορέας πλήρους ασφάλισης του συνόλου της αγροτικής παραγωγής, ανοίγει ο δρόμος για ιδιωτικές επιχειρήσεις να ανοίξουν νέους κύκλους αφαίμαξης του αγροτικού εισοδήματος.
Όσο για τον δήθεν εκσυγχρονισμό και την ορθολογική λειτουργία των ΠΣΕΑ, αυτή δεν διασφαλίζεται από την επιστροφή τους στις κεντρικές υπηρεσίες και το άγνωστο μέλλον που τους επιφυλάσσει το έκτρωμα του Καλλικράτη, αλλά με ανάληψη των οικονομικών τους υποχρεώσεων από τον κρατικό προϋπολογισμό και με περαιτέρω βελτίωση και απλούστευση της διαδικασίας και των χρόνων καταβολής των ενισχύσεων.
Η Νέα Αγροτική Κίνηση τονίζει ότι στις σημερινές κατάρρευσης της αγροτικής οικονομίας και του αγροτικού εισοδήματος, απαιτείται ένα θεσμικό πλαίσιο του ΕΛΓΑ που θα διασφαλίζει την δημόσια και κοινωνική του αποστολή με την πλήρη ασφάλιση όλων των τομέων της αγροτικής παραγωγής.
Ο «Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας» : Νέα επίθεση σε βάρος των εργαζομένων και της δημοκρατίας
Ο «Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας» : Νέα επίθεση σε βάρος των εργαζομένων και της δημοκρατίας
Νίκου Χουντή
Την περασμένη Κυριακή αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες, ύστερα από πολύωρες διαπραγματεύσεις των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ, η δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας» με την εμπλοκή του ΔΝΤ και ταυτόχρονα ανακοινώθηκε η ουσιαστική συμμετοχή της «ανεξάρτητης» ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, με την απευθείας αγορά τους από την ίδια.
Έτσι η Κομισιόν που μέχρι τώρα αρνούνταν την ενεργοποίηση του άρθρου 122(Συνθήκη Λειτουργίας Ευρωπαϊκής Ένωσης), που επιτρέπει σε έκτακτη περίπτωση την κοινοτική χρηματοδότηση των χωρών της ευρωζώνης και η Ε.Κ.Τράπεζα που αρνούνταν την αγορά κρατικών ομολόγων διότι δεν το επιτρέπουν οι Συνθήκες, αμφότερες που ισχυρίζονταν ότι το ΔΝΤ προσφέρει απλώς τεχνική υποστήριξη, φαίνεται ότι αλλάζουν πολιτική.
Ο ισχυρισμός ότι το πρόβλημα δανεισμού για τις χώρες της ευρωζώνης γενικεύεται, δεν στέκει καθώς ήταν γνωστά τα ελλείμματα και οι ρυθμοί αύξησης του χρέους δεν αφορούσαν μόνο την Ελλάδα. Η όλη τους στάση όχι μόνο επέτρεψε στους κερδοσκόπους να κάνουν πάρτι αλλά κυρίως απεκάλυψε ποιες είναι οι επιδιώξεις της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Ερμηνεύοντας την κρίση των χρεών ως αποτέλεσμα του στρεβλού διακρατικού ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο και της παρέμβασης της πολιτικής στις αγορές επιδιώκουν, με φονταμελιστική προσήλωση στα νεοφιλελεύθερα δόγματα όπως αποτυπώθηκαν στη συναίνεση της Ουάσιγκτον (γνωστή ως οι δέκα εντολές του νεοφιλελευθερισμού- 1989) και τέθηκαν σε εφαρμογή στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των Συνθηκών από το Μάαστριχτ και μετά, την αυστηροποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας.
Έτσι η στήριξη της Ελλάδας και άλλων χωρών συνδέθηκαν ευθέως με τα σκληρά πακέτα μέτρων που στοχεύουν στο εισόδημα, στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων. Με άλλα λόγια οι εργαζόμενοι όχι μόνο να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης αλλά και σε βάρος τους πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική, η οικονομία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού και υπό την απειλή της Κίνας και άλλων αναδυόμενων οικονομιών, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει τη μείωση του εργασιακού κόστους και την ακύρωση της πολιτικής και τελικά της δημοκρατίας. Αυτό το σχέδιο εξυπηρετεί η συμμετοχή του ΔΝΤ στο ρόλο του «κακού».
Το ΔΝΤ δεν αποτελεί μονάχα το «μακρύ χέρι» του αμερικάνικου παράγοντα, αλλά και τον πιο ακραία νεοφιλελεύθερο διεθνή οργανισμό, ο οποίος έχει συνδέσει το όνομά του με τις πιο τραγικές οικονομικές αποτυχίες και καταρρεύσεις. Το ΔΝΤ, δε θα αποτελεί μονάχα έναν «μπαμπούλα» για λαούς και κυβερνήσεις, δε θα αποτελεί μονάχα ένα άλλοθι των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων για την εμμονή τους στο αντικοινωνικό δόγμα, αλλά θα ασκεί ουσιαστική πολιτική στην κατεύθυνση της αυστηροποίησης των Ευρωπαϊκών Συνθηκών και του Συμφώνου Σταθερότητας, στην κατεύθυνση της κυριαρχίας των αγορών.
Και εδώ αναδεικνύονται οι ευθύνες του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης που «διευκόλυνε» τις εξελίξεις, δεχόμενος να μετατραπεί η χώρα σε πειραματόζωο και να γίνει προπομπός νέας επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων. Κυβέρνηση ανίκανη να υπερασπιστεί την ελληνική οικονομία και με τη στήριξη συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, Κυβέρνηση ιδεολογικά δέσμιας των αγορών.
Η απόφαση της 9ης Μαΐου, επομένως αποτελεί την πλήρη αποτυχία της ΕΕ να διαχειριστεί την οικονομική κρίση, αλλά και τους εσωτερικούς της ανταγωνισμούς. Η απόφαση αυτή δεν θα καταφέρει τίποτα το ουσιαστικό, αφού ούτε οι αγορές θα «κατευναστούν» (μας το έχουν πολλάκις δείξει αυτό), αλλά ούτε και τα μέτρα λιτότητας που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να πάρουν, είτε καταφύγουν, είτε δεν καταφύγουν στο μηχανισμό, θα βοηθήσουν στην έξοδο από την κρίση.
Όμως καθώς η εφαρμογή αυτών των πολιτικών σε Ελλάδα και Ευρώπη συναντά αντιδράσεις, συνοδεύεται από αντιδημοκρατικές και αυταρχικές πρακτικές. Ας υπενθυμίσουμε ότι οι Συνθήκες πέρασαν χωρίς τη λαϊκή έγκριση, με βίαιο πολιτικό τρόπο από τα πάνω. Τάση που ενισχύθηκε μετά τα δημοψηφίσματα στη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ιρλανδία. Υπογραμμίζουμε ότι η πρώτη εφαρμογή τους έγινε σε δικτατορικά καθεστώτα τύπου Πινοσέτ (δεκαετία του ’70) με τη συνδρομή των γκουρού του νεοφιλελευθερισμού(Σχολή του Σικάγου).
Το γεγονός ότι χώρες και κυβερνήσεις τίθενται υπό την εποπτεία και την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συμπληρώνεται με κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, όπως η τροπολογία Παπακωνσταντίνου με τη Βουλή να ενημερώνεται και όχι να κυρώνει τις συμφωνίες και την παράκαμψη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από την Κομισιόν, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 218 (Συνθήκη Λειτουργίας Ευρωπαϊκής Ένωσης) η έγκρισή του στη περίπτωση διεθνών συμφωνιών της Ένωσης με τρίτους οργανισμούς (βλέπε ΔΝΤ) είναι απαραίτητη.
Απάντηση σε όλα αυτά αποτελεί ο αγώνας των εργαζομένων της πλειοψηφίας της κοινωνίας της Ελλάδας και των άλλων χωρών. Αποτελεί η αλληλεγγύη των λαών, η ενότητα και οι εναλλακτικές προτάσεις, η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Και αυτές οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν τώρα.
13.05.10
Νίκου Χουντή
Την περασμένη Κυριακή αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες, ύστερα από πολύωρες διαπραγματεύσεις των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ, η δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας» με την εμπλοκή του ΔΝΤ και ταυτόχρονα ανακοινώθηκε η ουσιαστική συμμετοχή της «ανεξάρτητης» ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, με την απευθείας αγορά τους από την ίδια.
Έτσι η Κομισιόν που μέχρι τώρα αρνούνταν την ενεργοποίηση του άρθρου 122(Συνθήκη Λειτουργίας Ευρωπαϊκής Ένωσης), που επιτρέπει σε έκτακτη περίπτωση την κοινοτική χρηματοδότηση των χωρών της ευρωζώνης και η Ε.Κ.Τράπεζα που αρνούνταν την αγορά κρατικών ομολόγων διότι δεν το επιτρέπουν οι Συνθήκες, αμφότερες που ισχυρίζονταν ότι το ΔΝΤ προσφέρει απλώς τεχνική υποστήριξη, φαίνεται ότι αλλάζουν πολιτική.
Ο ισχυρισμός ότι το πρόβλημα δανεισμού για τις χώρες της ευρωζώνης γενικεύεται, δεν στέκει καθώς ήταν γνωστά τα ελλείμματα και οι ρυθμοί αύξησης του χρέους δεν αφορούσαν μόνο την Ελλάδα. Η όλη τους στάση όχι μόνο επέτρεψε στους κερδοσκόπους να κάνουν πάρτι αλλά κυρίως απεκάλυψε ποιες είναι οι επιδιώξεις της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Ερμηνεύοντας την κρίση των χρεών ως αποτέλεσμα του στρεβλού διακρατικού ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο και της παρέμβασης της πολιτικής στις αγορές επιδιώκουν, με φονταμελιστική προσήλωση στα νεοφιλελεύθερα δόγματα όπως αποτυπώθηκαν στη συναίνεση της Ουάσιγκτον (γνωστή ως οι δέκα εντολές του νεοφιλελευθερισμού- 1989) και τέθηκαν σε εφαρμογή στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των Συνθηκών από το Μάαστριχτ και μετά, την αυστηροποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας.
Έτσι η στήριξη της Ελλάδας και άλλων χωρών συνδέθηκαν ευθέως με τα σκληρά πακέτα μέτρων που στοχεύουν στο εισόδημα, στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων. Με άλλα λόγια οι εργαζόμενοι όχι μόνο να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης αλλά και σε βάρος τους πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική, η οικονομία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού και υπό την απειλή της Κίνας και άλλων αναδυόμενων οικονομιών, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει τη μείωση του εργασιακού κόστους και την ακύρωση της πολιτικής και τελικά της δημοκρατίας. Αυτό το σχέδιο εξυπηρετεί η συμμετοχή του ΔΝΤ στο ρόλο του «κακού».
Το ΔΝΤ δεν αποτελεί μονάχα το «μακρύ χέρι» του αμερικάνικου παράγοντα, αλλά και τον πιο ακραία νεοφιλελεύθερο διεθνή οργανισμό, ο οποίος έχει συνδέσει το όνομά του με τις πιο τραγικές οικονομικές αποτυχίες και καταρρεύσεις. Το ΔΝΤ, δε θα αποτελεί μονάχα έναν «μπαμπούλα» για λαούς και κυβερνήσεις, δε θα αποτελεί μονάχα ένα άλλοθι των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων για την εμμονή τους στο αντικοινωνικό δόγμα, αλλά θα ασκεί ουσιαστική πολιτική στην κατεύθυνση της αυστηροποίησης των Ευρωπαϊκών Συνθηκών και του Συμφώνου Σταθερότητας, στην κατεύθυνση της κυριαρχίας των αγορών.
Και εδώ αναδεικνύονται οι ευθύνες του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης που «διευκόλυνε» τις εξελίξεις, δεχόμενος να μετατραπεί η χώρα σε πειραματόζωο και να γίνει προπομπός νέας επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων. Κυβέρνηση ανίκανη να υπερασπιστεί την ελληνική οικονομία και με τη στήριξη συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, Κυβέρνηση ιδεολογικά δέσμιας των αγορών.
Η απόφαση της 9ης Μαΐου, επομένως αποτελεί την πλήρη αποτυχία της ΕΕ να διαχειριστεί την οικονομική κρίση, αλλά και τους εσωτερικούς της ανταγωνισμούς. Η απόφαση αυτή δεν θα καταφέρει τίποτα το ουσιαστικό, αφού ούτε οι αγορές θα «κατευναστούν» (μας το έχουν πολλάκις δείξει αυτό), αλλά ούτε και τα μέτρα λιτότητας που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να πάρουν, είτε καταφύγουν, είτε δεν καταφύγουν στο μηχανισμό, θα βοηθήσουν στην έξοδο από την κρίση.
Όμως καθώς η εφαρμογή αυτών των πολιτικών σε Ελλάδα και Ευρώπη συναντά αντιδράσεις, συνοδεύεται από αντιδημοκρατικές και αυταρχικές πρακτικές. Ας υπενθυμίσουμε ότι οι Συνθήκες πέρασαν χωρίς τη λαϊκή έγκριση, με βίαιο πολιτικό τρόπο από τα πάνω. Τάση που ενισχύθηκε μετά τα δημοψηφίσματα στη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ιρλανδία. Υπογραμμίζουμε ότι η πρώτη εφαρμογή τους έγινε σε δικτατορικά καθεστώτα τύπου Πινοσέτ (δεκαετία του ’70) με τη συνδρομή των γκουρού του νεοφιλελευθερισμού(Σχολή του Σικάγου).
Το γεγονός ότι χώρες και κυβερνήσεις τίθενται υπό την εποπτεία και την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συμπληρώνεται με κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, όπως η τροπολογία Παπακωνσταντίνου με τη Βουλή να ενημερώνεται και όχι να κυρώνει τις συμφωνίες και την παράκαμψη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από την Κομισιόν, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 218 (Συνθήκη Λειτουργίας Ευρωπαϊκής Ένωσης) η έγκρισή του στη περίπτωση διεθνών συμφωνιών της Ένωσης με τρίτους οργανισμούς (βλέπε ΔΝΤ) είναι απαραίτητη.
Απάντηση σε όλα αυτά αποτελεί ο αγώνας των εργαζομένων της πλειοψηφίας της κοινωνίας της Ελλάδας και των άλλων χωρών. Αποτελεί η αλληλεγγύη των λαών, η ενότητα και οι εναλλακτικές προτάσεις, η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Και αυτές οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν τώρα.
13.05.10
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΡΤΑ 12 – 05 – 2010
Ολομέλεια πραγματοποιεί η Νομαρχιακή Οργάνωση Αρτας του Συνασπισμού την Κυριακή 16–05–2010 στο Ξενοδοχείο Κρόνος στις 10 το πρωϊ.
Η ολομέλεια πραγματοποιείται στα πλαίσια των προσυνεδριακών διαδικασιών του Συνασπισμού μπροστά στο έκτακτο συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί στο πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου.
Στην ολομέλεια θα γίνει παρουσίαση των θέσεων της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
και των διαφορετικών εκτιμήσεων–προσεγγίσεων που έχουν διατυπωθεί από διάφορες πλευρές στο εσωτερικό του Συνασπισμού.
Επίσης θα επακολουθήσει ψηφοφορία για την εκλογή αντιπροσώπων για το Συνέδριο.
Η ψηφοφφορία θα συνεχιστεί και την Δευτέρα στα 17–05 στα γραφεία του Συνασπισμού.
ΑΡΤΑ 12 – 05 – 2010
Ολομέλεια πραγματοποιεί η Νομαρχιακή Οργάνωση Αρτας του Συνασπισμού την Κυριακή 16–05–2010 στο Ξενοδοχείο Κρόνος στις 10 το πρωϊ.
Η ολομέλεια πραγματοποιείται στα πλαίσια των προσυνεδριακών διαδικασιών του Συνασπισμού μπροστά στο έκτακτο συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί στο πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου.
Στην ολομέλεια θα γίνει παρουσίαση των θέσεων της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
και των διαφορετικών εκτιμήσεων–προσεγγίσεων που έχουν διατυπωθεί από διάφορες πλευρές στο εσωτερικό του Συνασπισμού.
Επίσης θα επακολουθήσει ψηφοφορία για την εκλογή αντιπροσώπων για το Συνέδριο.
Η ψηφοφφορία θα συνεχιστεί και την Δευτέρα στα 17–05 στα γραφεία του Συνασπισμού.
10.5.10
TMHMA AYΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΡΤΑ 07 – 05 – 2010
Με αφορμή την συζήτηση που διεξάγεται αυτές τις μέρες στα όργανα της αυτοδιοίκησης στο νομό για το σχέδιο Καλλικράτης το τμήμα Αυτοδιοίκησης της Νομαρχιακής Επιτροπής Αρτας του Συνασπισμού έδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
1. Η δημόσια διαβούλευση για τον Καλλικράτη επιδιώκεται από την κυβέρνηση για να υποκλέψει και να εκβιάσει την θετική γνώμη των οργάνων της αυτοδιοίκησης στο Νομό σε ένα νομοσχέδιο το οποίο γίνεται για δημοσιονομικούς λόγους
2. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι το μακρύ χέρι της νέας ιεράς συμμαχίας που ακούει στο όνομα ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ– ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ– ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ» για την προσαρμογή της αυτοδιοίκησης στο έργο της κοινωνικής και παραγωγικής κατεδάφισης της χώρας.
3. Το σχέδιο Καλλικράτης έχει άμεσες οδυνηρές συνέπειες για την αυτοδιοίκηση στο νομό
Με δεκάδες απολύσεις και κατάργηση η υποβάθμιση των υπηρεσιών πάσης φύσεως προς τους πολιτες.
4. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι εκτρωματικό με τους δήμους που δημιουργεί στο νομό.
Η χωροταξική διαίρεση των δήμων έγινε με βάση στενά ιδιοτελή κομματικά συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ. Εδωσαν και ένα κομμάτι στη Νέα Δημοκρατία για να κλείσουν στόματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημιουργία του πλέον παράλογου Δήμου, με το όνομα του Νικολάου Σκουφά, τα διοικητικά όρια του οποίου κοντεύουν να φτάσουν στο Δημαρχείο της Αρτας.
Το σχέδιο Καλλικράτης είναι για απόσυρση.
Οπως για απόσυρση είναι και η Κυβέρνηση που το εισηγείται.
Ελπίζουμε να μη μπούν στο κάδρο της απόσυρσης, έστω στο παρά πέντε, οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης στο Νομό με την αποδοχή του.
Μια είναι η απόφαση: H καταψήφισή του »
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΡΤΑ 07 – 05 – 2010
Με αφορμή την συζήτηση που διεξάγεται αυτές τις μέρες στα όργανα της αυτοδιοίκησης στο νομό για το σχέδιο Καλλικράτης το τμήμα Αυτοδιοίκησης της Νομαρχιακής Επιτροπής Αρτας του Συνασπισμού έδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
1. Η δημόσια διαβούλευση για τον Καλλικράτη επιδιώκεται από την κυβέρνηση για να υποκλέψει και να εκβιάσει την θετική γνώμη των οργάνων της αυτοδιοίκησης στο Νομό σε ένα νομοσχέδιο το οποίο γίνεται για δημοσιονομικούς λόγους
2. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι το μακρύ χέρι της νέας ιεράς συμμαχίας που ακούει στο όνομα ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ– ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ– ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ» για την προσαρμογή της αυτοδιοίκησης στο έργο της κοινωνικής και παραγωγικής κατεδάφισης της χώρας.
3. Το σχέδιο Καλλικράτης έχει άμεσες οδυνηρές συνέπειες για την αυτοδιοίκηση στο νομό
Με δεκάδες απολύσεις και κατάργηση η υποβάθμιση των υπηρεσιών πάσης φύσεως προς τους πολιτες.
4. Το σχέδιο Καλλικράτης είναι εκτρωματικό με τους δήμους που δημιουργεί στο νομό.
Η χωροταξική διαίρεση των δήμων έγινε με βάση στενά ιδιοτελή κομματικά συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ. Εδωσαν και ένα κομμάτι στη Νέα Δημοκρατία για να κλείσουν στόματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημιουργία του πλέον παράλογου Δήμου, με το όνομα του Νικολάου Σκουφά, τα διοικητικά όρια του οποίου κοντεύουν να φτάσουν στο Δημαρχείο της Αρτας.
Το σχέδιο Καλλικράτης είναι για απόσυρση.
Οπως για απόσυρση είναι και η Κυβέρνηση που το εισηγείται.
Ελπίζουμε να μη μπούν στο κάδρο της απόσυρσης, έστω στο παρά πέντε, οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης στο Νομό με την αποδοχή του.
Μια είναι η απόφαση: H καταψήφισή του »
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)