02/12/2011 Ο Γραμματέας της Κ.Π.Ε., Δημήτρης Βίτσας, παρευρέθηκε και απεύθυνε χαιρετισμό την Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου, στο Συνέδριο του κόμματος της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης» (PRC), το οποίο διεξάγεται στη Νάπολι.

Στον χαιρετισμό του τόνισε:

Αγαπητές σ/σες, αγαπητοί σ.

Δεν έχουμε χρόνο. Ας σκεφτούμε λοιπόν και ας δράσουμε. Δεν θέλω να είμαι συμβατικός μεταφέροντας απλά ένα ολόθερμο αγωνιστικό χαιρετισμό στο συνέδριο σας, αλλά να προσπαθήσω ως ένας από εσάς, να συμβάλλω στον προβληματισμό για το τι πρέπει να κάνει η Αριστερά σ’ αυτή την επικίνδυνη αλλά και γεμάτη ευκαιρίες στροφή της ιστορίας της Ευρώπης αλλά και όλης της ανθρωπότητας. Στην Ελλάδα βιώνουμε δύο χρόνια τώρα τον φαύλο κύκλο της πολιτικής της άγριας λιτότητας και της ύφεσης. Αποκαλούμε την ασκούμενη πολιτική «μνημονιακή» χαρακτηρίζοντας έτσι την προσπάθεια του κεφαλαίου να βγει από την κρίση του βυθίζοντας στο σκοτάδι τις εργαζόμενες τάξεις. Ζούμε μια βάρβαρη επίθεση ενάντια στους μισθούς, τις συντάξεις, τα χαμηλά εισοδήματα. Τα τελευταία δύο χρόνια οι μισθοί μειώθηκαν πάνω από 30%, απολύονται δημόσιοι υπάλληλοι η ανεργία διπλασιάστηκε, χιλιάδες βιοτεχνίες και εμπορικά μαγαζιά κλείνουν, εκποιείται ολόκληρη η δημόσια περιουσία, είτε είναι επιχειρήσεις είτε είναι υπηρεσίες είτε είναι δημόσια γη. Χιλιάδες νέοι, κύρια επιστήμονες παίρνουν το δρόμο της μετανάστευσης. Η λέξη «μέτρα» είναι στην καθημερινή πολιτική ορολογία. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις ζητούν μερίδιο της ζωής των ανθρώπων στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της δήθεν σωτηρίας της πατρίδας και του δήθεν βιώσιμου χρέους. Θα τα ακούτε συχνά αυτά και θα τα ακούτε ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα.

Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο μιας πολιτικής που γρήγορα μεταφέρθηκε στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία και τώρα στην Ισπανία την Ιταλία αλλά και στη Γαλλία και σε σύντομο χρονικό διάστημα ίσως και στην ίδια την Γερμανία. Η πολιτική αυτή για να ασκηθεί έχει  ανάγκη από την έκλειψη της δημοκρατίας. Ο κυβερνητικός αυταρχισμός συνοδεύεται από αντισυνταγματικούς νόμους, αστυνομική βία και πολιτικές εκτροπές. Στην Ελλάδα όπως και στην Ιταλία επιβλήθηκαν, χωρίς να μιλήσει ο λαός, κυβερνήσεις με επικεφαλής τεχνοκράτες πολιτικούς, τους ίδιους που συμμετείχαν στο σχεδιασμό και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εφαρμογή της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όλων αυτών που έχουν κύρια ευθύνη για την κρίση που ζούμε σήμερα. Ο Μόντι και ο Παπαδήμος είναι η ίδια πλευρά του νομίσματος όπου βρίσκονταν ο Μπερλουσκόνι και ο Παπανδρέου. Όλα αυτά όμως είναι λίγο πολύ γνωστά. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε. Θα ‘θελα να τονίσω 6 σημεία.

Κατ’ αρχήν ν’ αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος. Τις προηγούμενες δεκαετίες και μπροστά στη νέα φάση καπιταλιστικής ανάπτυξης και επιθετικής διεθνοποίησης του κεφαλαίου μέσω του νεοφιλελευθερισμού πολλές φορές σταθήκαμε αμήχανα, συνεχίσαμε να προτάσσουμε εθνικές απαντήσεις και εθνικές μορφές δράσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως εδώ στην Ιταλία, αλλά και στην Γαλλία και ορισμένοι πρώην σύντροφοι και συντρόφισσες μας και στην Ελλάδα στράφηκαν προς τον κυβερνητισμό, προτάσσοντας έναν «ρεαλισμό» που προσέγγιζε και απαντούσε περισσότερο στην ατζέντα αναγκών του κεφαλαίου παρά στην ατζέντα αναγκών της εργασίας. Έτσι δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε αξιόπιστα σε   πολιτικό επίπεδο τις νέες αξιακές ιεραρχήσεις αλλά και τις νέες κοινωνικές ανάγκες. Αυτό δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί τώρα.

Δεύτερον να ξεκαθαρίσουμε ανάμεσα μας και στις κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπούμε πως δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν είναι λύση η επιστροφή στην προ κρίσης κατάσταση, γιατί σ’ αυτό έδαφος παράχθηκε η κρίση. Δεν είναι λύση οι κεϋνσιανού τύπου πολιτικές, γιατί οι εξελίξεις έχουν υπερβεί αντίστοιχες καπιταλιστικές δομές και οι διευθετήσεις και τα κοινωνικά συμβόλαια του παρελθόντος δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις στις ανάγκες και τα ερωτήματα του παρόντος. Δεν είναι λύση η επιστροφή στις λογικές των καθεστώτων του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού ούτε στην εθνική περιχαράκωση – πρόταση που και σήμερα υπάρχει στον πυρήνα της στρατηγικής τμημάτων της Αριστεράς.

Τρίτο: να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη ενός τεράστιου κοινωνικού κινήματος αντίστασης, να βοηθήσουμε στην οργάνωση και συντονισμό των επιμέρους αντιστάσεων, να ενισχύσουμε την πολιτικοποίηση τους. Στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο αναπτύχθηκε ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης και ανυπακοής. Το καλοκαίρι του 2011 πάνω από 2.000.000 πολίτες (το 20%  του πληθυσμού) επί ένα μήνα κατέλαβαν τις κεντρικές πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αντέταξε χιλιάδες αστυνομικούς και τόνους δακρυγόνων και άλλων χημικών αλλά δεν νίκησε. Στις 19&20 Οκτώβρη στην Πανεργατική, που μετατράπηκε σε παλλαϊκή απεργία, νεκρώθηκε η χώρα. Και στις 28 Οκτώβρη, ημέρα εθνικής εορτής για την Ελλάδα, σε δεκάδες πόλεις με πρώτη τη Θεσσαλονίκη οι πολίτες διέκοψαν τη στρατιωτική παρέλαση, κατέλαβαν τους δρόμους και έδιωξαν τους «κρατικούς επισήμους» δίνοντας το πραγματικό νόημα της ημέρας της ανεξαρτησίας. Εκατοντάδες επιτροπές σ’ όλες τις γειτονιές αντιστέκονται στις ενέργειες του κυβερνητικού μηχανισμού να κόψει το ρεύμα σε όσους δεν έχουν ή δεν θέλουν να πληρώσουν το παράνομο χαράτσι επί της ακίνητης περιουσίας και όπου κόβεται το επανασυνδέουν. Σε όλες αυτές τις δράσεις ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι μέσα, όχι ως από τα πάνω καθοδηγητής αλλά ως συμμέτοχος με δράση, ανοιχτό μυαλό και ανοιχτά αυτιά. Αντίστοιχα κινήματα έχουν αναπτυχθεί στην Ισπανία, την Πορτογαλία και βέβαια στην Ιταλία των μεγάλων επαναστατικών παραδόσεων. Αυτό το κίνημα που έδιωξε τον Παπανδρέου χρειάζεται να διογκωθεί και να υπερβεί τα εθνικά σύνορα. Οι μέρες κοινής δράσης, οι ευρωπορείες, οι κοινές δράσεις, ανεξάρτητα χώρας, των εργαζομένων σε πολυεθνικές ή στον ίδιο κλάδο πρέπει να χαρακτηρίσουν μια νέα φάση ανάπτυξης του εργατικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, οι εργαζόμενοι στους δήμους και στις δημόσιες υπηρεσίες και αλλού έχουν άμεση ανάγκη της ενεργητικής συμπαράστασης των συναδέλφων τους σ’ όλη την Ευρώπη. Σε όλο το επίπεδο που εκδηλώνεται η νεοφιλελεύθερη επίθεση, στο ίδιο επίπεδο να εκδηλωθεί η αντίσταση.

Τέταρτο: Κοινωνική αλληλεγγύη. Η βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου και της πολιτικής εκπροσώπησης του, εξαθλιώνει και φτωχοποιεί δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη. Μαζί με τη μάχη αξιών που θα συνδέει το ατομικό με το συλλογικό κοινωνικό συμφέρον χρειαζόμαστε και πρακτικές εφαρμογές. Στην Ελλάδα αναπτύσσονται ποικίλες μορφές αλληλεγγύης. Κοινωνικά φαρμακεία και κοινωνικά ιατρεία για ανέργους, φτωχούς και μετανάστες, εργατικά συσσίτια, ανταλλακτικά παζάρια, δωρεάν μαθήματα, μορφές αλληλέγγυας οικονομίας και τράπεζες χρόνου. Η αλήθεια είναι πως η προηγούμενη εμπειρία μας δεν είναι αρκετή. Και εδώ αναζητούμε και προσπαθούμε να εφαρμόσουμε μορφές από την πλούσια παράδοση δράσεων αλληλεγγύης που μας προσφέρει το κομμουνιστικό κίνημα της Ιταλίας.

Πέμπτο: Η παγκόσμια οικονομική κρίση, η κρίση της Ευρωζώνης, η βαθιά συστημική κρίση είναι μαζί με όλα τα άλλα μια μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά. Χρειάζεται να σηκώσουμε το γάντι στις απαιτήσεις της εποχής μας, να απαντήσουμε θετικά στην πρόκληση. Να υπερασπισθούμε τις δυνάμεις της εργασίας και τη δημοκρατία αλλά και να ανοίξουμε νέους δρόμους. Σήμερα δεν φτάνει η προσπάθεια να συντηρήσουμε «φωλιές νερού μέσα στις φλόγες», να λειτουργήσουμε με όρους αυτοσυντήρησης ή έστω ενίσχυσης της κοινοβουλευτικής μας παρουσίας. Πρέπει να ανακτήσουμε την ηγεμονία σ΄ ένα αγώνα πολλών επιπέδων στις ιδέες και την πρακτική ζωή. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που η αφήγηση της Αριστεράς ολοκληρωνόταν με την επαγγελία ενός μέλλοντος όπου με αυτόματο τρόπο θα λύνονταν όλα. Στο σχέδιο των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων και του διεθνούς κεφαλαίου η Αριστερά απαντάει με ένα εναλλακτικό ριζοσπαστικό πρόγραμμα για όλη την Ευρώπη και κάθε χώρα, στηριγμένο στις απαιτήσεις των κοινωνικών αναγκών. Και αν στο πρώτο άρθρο του το πρόγραμμα αυτό πρέπει να περιέχει την ισότητα των δύο φύλλων, στα αμέσως επόμενα χρειάζεται να απαντά πρακτικά στο πως κατοχυρώνονται τα πέντε βασικά δικαιώματα του ανθρώπου και το οικολογικό πρόταγμα. Το δικαίωμα στην εργασία, την τροφή, την στέγη, τη μόρφωση και την υγεία. 

Χρειάζονται ανατροπές. Στη σημερινή φάση η πρώτη ανατροπή αφορά την αρχιτεκτονική της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης με άμεσο ζήτημα την αλλαγή του ρόλου της Ε.Κ.Τ. και του μηχανισμού του ευρώ. Αφορά τις αρχές της επικουρικότητας και της αλληλεγγύης σε ευθεία αντίθεση με τις αρχές του κοινωνικού ανταγωνισμού και της επιβολής του ισχυρού. Συνδεδεμένο με το παραπάνω είναι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης με στόχο την αύξηση των θέσεων εργασίας και τον οικολογικό μετασχηματισμό της παραγωγής με βάση τις αρχές της αειφορίας. Κατεπείγον ζήτημα είναι να τεθεί όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πρώτες τις τράπεζες και τις χρηματαγορές υπό δημόσιο έλεγχο και να διαγραφεί χωρίς επαχθείς κοινωνικούς όρους, το μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων χρεών. Κάποιοι θα χάσουν, ας είναι οι κεφαλαιοκράτες που προκάλεσαν την κρίση και όχι οι εργαζόμενοι που την υφίστανται. Ας είναι η Goldman Sacks και όχι τα ασφαλιστικά ταμεία. Όλα τα παραπάνω δεν συνιστούν βέβαια σοσιαλισμό. Ίσως δεν απαντούν καν στο σύνολο των σημερινών προβλημάτων. Δημιουργούν όμως χώρο για την επιστροφή της πολιτικής και της δημοκρατίας. Η Αριστερά επιζητά τη σύγκρουση προγραμμάτων, τη σύγκρουση ιδεών γιατί οι ιδέες είναι δυνάμεις και η σύγκρουση τους συγκροτεί σύγκρουση δυνάμεων. Σ’ αυτό το πλαίσιο χρειάζεται να βάλουμε σε περίοπτη θέση τα ζητήματα της διανομής και αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου, τα ζητήματα των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων και το μέγα ζήτημα της δημοκρατίας ως μέσον και ως στόχο.

Αν κάποιος μου αντιτάξει πως αυτά δεν εξαντλούν το πλάτος μιας Αριστερής στρατηγικής, θα συμφωνήσω. Συγχρόνως όμως δεν μπορεί να υπάρξει στρατηγική της Αριστεράς προς τον Σοσιαλισμό αν δεν εξασφαλίσουμε κεντρική θέση στα παραπάνω.

Τελευταίο ζήτημα: Όλα τα παραπάνω έχουν μια προϋπόθεση. Αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ των εργαζομένων. Η Αριστερά μπορεί να επιδιώξει να ‘ναι η νέα πολιτική ελπίδα. Στο διάβα των χρόνων στο Αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα συγκροτήθηκαν διαφορετικότητες με ιστορία συγκρούσεων και μάλιστα όχι μόνο πολιτικών ή ιδεολογικών. Χρειάζεται να τις υπερβούμε στη βάση της κοινωνικής ωφέλειας και ενός όχι απαραίτητα ελάχιστου αλλά κοινωνικά αναγκαίου προγράμματος άμεσων στόχων. Το ΚΕΑ, το κοινό μας Ευρωπαϊκό σπίτι, χρειάζεται ν’ απλώσει το χέρι σε όλες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς. Ένας νέος συνασπισμός εξουσίας που θα προχωρά ρωτώντας τον λαό και θα διοικεί υπακούοντας στο λαό χρειάζεται να οικοδομηθεί ως ιστορική απαίτηση. Μπορούμε να το κάνουμε και αναλαμβάνουμε την ευθύνη να το κάνουμε.

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι

Υπάρχει ένα τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Άλκη Αλκαίου που περιέχει τους παρακάτω στίχους

«Συντονισμός, ίδιες ελπίδες καθώς μας φώτιζαν το δρόμο οι σελίδες από το Κομμουνιστικό μας μανιφέστο»/

Σας απευθύνω τον πιο εγκάρδιο, συντροφικό και αγωνιστικό χαιρετισμό του Προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, την πρακτική έκφραση της ριζοσπαστικής Αριστεράς της Ελλάδας που συγκεντρώνει δυνάμεις από την μαρξιστική, λενινιστική, τροτσκιστική παράδοση μαζί με ανένταχτους αριστερούς, ριζοσπάστες οικολόγους και αριστερούς σοσιαλιστές και επιχειρεί να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ο δρόμος είναι μακρύς, ο κόπος πολύς, ο χρόνος λίγος, αλλά θα νικήσουμε.      

2/12/2011

www,syn,gr 

Κρατικός Προϋπολογισμός 2012

Επιμέλεια Τμήμα Οικονομικής Πολιτικής . ΕΙΣΗΓΗΣΗ για τον Κρατικό Προϋπολογισμό οικονομικού έτους 2012 του Γενικού Εισηγητή του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς Παναγιώτη Λαφαζάνη, Βουλευτή Β΄ Πειραιά http://www.syn.gr/downloads/proyp2012/laf_eisigisi_proypologismos_2012.doc Για τον Κρατικό Προϋπολογισμό οικονομικού έτους 2012 Του Ειδική Εισηγητή του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς Παπαδημούλη Δημήτρη, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας http://www.syn.gr/downloads/proyp2012/papadim_eisigisi_proypologismos_2012.doc . Ανάλυση & Κριτική Προϋπολογισμού 2012 - Επιτροπή Μελετών & Τεκμηρίωσης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ http://www.syn.gr/downloads/proyp2012/epitropi_meleton_ko_syriza_proyp2012.doc . Τμήμα Εργατικής Πολιτικής - Προϋπολογισμός 2012: οδικός χάρτης της μνημονιακής λεηλασίας εισοδημάτων και δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίαςhttp://www.syn.gr/downloads/proyp2012/tmergatiko_proyp2012.doc Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης - Σημείωμα για τον προϋπολογισμό 2012 http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=25179 Τμήμα Υγείας-Πρόνοιας - Σημείωμα για προϋπολογισμό 2012http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=25178 Τμήμα Παιδείας - Σημείωμα για τον προϋπολογισμό 2012 http://www.syn.gr/downloads/proyp2012/paideia_proyp2012.pdf . Δημόσιες Επιχειρήσεις (Δ.Ε.) και αποκρατικοποιήσεις - Νίκος Γεωργακάκης http://www.syn.gr/downloads/proyp2012/georgakakis_proyp2012.doc Προϋπολογισμός 2012: Όχημα δήμευσης του ελληνικού λαού - Γιάννης Τόλιος, μέλος της Ε.Γ. του ΣΥΝ http://www.syn.gr/downloads/proyp2012/tolios_proyp2012.doc www.syn.gr

ΠΑΤΡΑ: Τσίπρας - Γλέζος και Σακοράφα σε κατάμεστο ακροατήριο

Σ

το κατάμεστο "Πάνθεον" της Πάτρας πραγματοποιήθηκε χθες η ανοικτή εκδήλωση που πραγματοποιεί η Επιτροπή Αχαΐας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με ομιλητές τον Μανώλη Γλέζο, την Σοφία Σακοράφα, ανεξάρτητη βουλευτή και τον Αλέξη Τσίπρα, πρόεδρο της Κ. Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά τη διάρκεια της τοποθέτησής του ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε πως θα πρέπει να γίνουν άμεσα οι εκλογές ώστε να επιλέξει ο ίδιος ο λαός τον τρόπο με τον οποίο θα βγει από την κρίση και πρόσθεσε πως «το κρίσιμο είναι εάν την κρίση θα συνεχίσουν να πληρώνουν τα φτωχά και μεσαία στρώματα ή αν θα την πληρώσουν και αυτοί που θα χρόνια της ανάπτυξης κέρδισαν δισεκατομμύρια και συνεχίζουν να κερδίσουν».

Από την πλευρά του ο Μανόλης Γλέζος έκανε ανοικτό κάλεσμα συνεργασίας στο ΚΚΕ λέγοντας πως «φυσικά είναι πολλά αυτά που μας χωρίζουν, αλλά δεν είναι ποτέ εμπόδια ώστε να συνεργαστούμε και να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Διότι υποφέρει ο λαός, μοναχός του θα το σώσει ο καθένας;» και συνέχισε: «Σε όλη την πορεία των κομμουνιστικών κομμάτων πρώτο και κύριο έργο τους είναι η συνεργασία με όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Μεγάλο που μας χωρίζει είναι η ευρωπαϊκή ένωση. Το θέμα είναι εναντίον της πολιτικής των κυβερνήσεων των πολιτικών των σημερινών και των προηγούμενων.

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΜΑΝΘΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

http://www.dete.gr/news.php?article_id=68439#.TtnAW9Kogos.facebook

μνήμη 3ης δεκέμβρη 1944

«Όμως ο πόλεμος δεν τελείωσε ακόμα

Γιατί κανένας πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ!».

Μ.Αναγνωστάκης

Η ουτοπία της Απελευθέρωσης στο τέλος του πολέμου, η προσδοκία ενός καινούριου κόσμου που ανατέλλει πάνω στα ερείπια της βαρβαρότητας, κράτησε λίγο στην Ελλάδα. Αιτία ήταν πως υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από ουτοπία, αφού είχε ήδη βρει τους τόπους της, πολύ πριν τη γερμανική υποχώρηση, στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας. Το σύντομο επεισόδιο της Απελευθέρωσης ξεκίνησε με μια μαζική σφαγή στις 15 Οκτωβρίου 1944 άοπλων διαδηλωτών από τους ένοπλους συνεργάτες των Γερμανών, που είχαν ταμπουρωθεί στα ξενοδοχεία γύρω από την Ομόνοια. Τελείωσε με τον ίδιο τρόπο, με την επίθεση της αστυνομίας στην ΕΑΜική διαδήλωση της Κυριακής 3 Δεκέμβρη 1944.
 Οι υπουργοί του ΕΑΜ είχαν παραιτηθεί 3 μέρες νωρίτερα μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων κατά τις οποίες ο Γ. Παπανδρέου προσπαθούσε να επιβάλει μονομερή αφοπλισμό των δυνάμεων του ΕΛΑΣ. Αφού έδωσε άδεια για την πραγματοποίηση της διαδήλωσης, η (εναπομείνασα) κυβέρνηση την ανακάλεσε το βράδυ της προηγουμένης φοβούμενη δήθεν μια απόπειρα “ένοπλης κατάληψης της εξουσίας”. Πολλά λέχτηκαν και γράφτηκαν για το τι πραγματικά συνέβη εκείνη την ημέρα. Οι κατευθυνόμενες φήμες περί “αιματηρής δράσης του ΕΛΑΣ” διοχετεύτηκαν έκτοτε σε αφθονία. Τόσο που η μετέπειτα τάση υποστασιοποίησης των ψυχροπολεμικών ψυχώσεων από την πλευρά του επίσημου κράτους αλλά και η εν πολλοίς μυθολογική προσέγγιση της αριστεράς “σκέπασαν” τη μνήμη εκείνης της διαδήλωσης, “της μεγαλύτερης διαδήλωσης που είχε γνωρίσει ποτέ η πρωτεύουσα”.
Ως ελάχιστη συνεισφορά στη μνήμη εκείνης της ημέρας θα επικαλεστούμε και θα παραθέσουμε εδώ (σε δική μας μετάφραση) την αφήγηση ενός αυτόπτη μάρτυρα που δε θα μπορούσε παρά να είναι  αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντι στη διαδήλωση. Είναι αυτή του Βρετανού αξιωματικού W. Byford-Jones όπως δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του The Greek Trilogy (Resistance-Liberation-Revolution) που εκδόθηκε λίγους μήνες αργότερα το 1945 στο Λονδίνο (Hutchinson and Co., σσ. 137-139):
Στις 10 το πρωί κυκλοφόρησαν οι φήμες πως η ηγεσία του ΕΑΜ εργαζόταν ολονυχτίς προετοιμάζοντας τη διαδήλωση, παρά την κυβερνητική απαγόρευση. Πληροφοριοδότες της κυβέρνησης δήλωναν πως το ΕΑΜ καλούσε τον κόσμο χτυπώντας τις καμπάνες και τις σειρήνες και λέγοντας πως θα γίνει η πιο μεγάλη διαδήλωση-διαμαρτυρία ενάντια στην επέμβαση του στρατηγού Σκόμπυ και στη διαταγή αφοπλισμού των ανταρτών. Παρά τις φήμες ο λαός της Αθήνας συνέχιζε να κυκλοφορεί ανέμελος στην οδό Πανεπιστημίου, να κάθεται στις καφετέριες, ή να προετοιμάζεται για την ορχηστρική συναυλία που ήταν προγραμματισμένη για τις 11 . [...]
Η ιδέα της συναυλίας με έθελγε και πήγα μέχρι το θέατρο Παλλάς με τη σκέψη πως ήταν δίπλα στην Πλατεία Συντάγματος, και ότι θα ήμουν πολύ κοντά σε περίπτωση που συνέβαινε κάτι εξαιρετικό.
Οι σιδερένιες πύλες του θεάτρου ήταν κλειστές και ένα πολυάριθμο φιλόμουσο κοινό περίμενε να ανοίξουν. Ένας κοντός και γεροδεμένος άνδρας με μακριές μπούκλες που ανέμιζαν κι ένα βιολί στο χέρι, εμφανίστηκε λέγοντας: “Νομίζω πως είναι ανώφελο να περιμένετε. Πολλά μέλη του προσωπικού και της ορχήστρας ανήκουν στο ΕΑΜ.”
Πριν προλάβει κανείς να απαντήσει, η ησυχία εκείνου του κυριακάτικου πρωινού ταράχτηκε ξαφνικά από το βόμβο ενός ποδοβολητού και συνθήματα που τα φώναζαν από τηλεβόες. “Τελικά την κάνουν τη διαδήλωση!” είπε ένα κορίτσι δίπλα μου. “Φοβάμαι πως θα γίνουν φασαρίες”.
Γύρισα τρέχοντας στη “Μεγάλη Βρετάνια” για να έχω θέα στην πλατεία. Πολύς κόσμος στεκόταν στην είσοδο κοιτάζοντας την πλατεία, απ’ όπου άρχισαν να καταφθάνουν πομπές ολάκερες ανθρώπων. Στα παράθυρα των δωματίων μπορούσα να ξεχωρίσω τα κεφάλια κάποιων πολεμικών ανταποκριτών που είχαν μόλις ξυπνήσει. Από τα παράθυρα του αστυνομικού τμήματος που ήταν απέναντι από το ξενοδοχείο, κάποιες παράξενες φάτσες παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα.
Όλο το επόμενο τέταρτο της ώρας παρακολουθούσα τους διαδηλωτές να φτάνουν στην πλατεία ανεμίζοντας τα λάβαρα και τις σημαίες τους, Βρετανικές, Αμερικάνικες, Ρώσικες κι Ελληνικές. Καθώς η μεγάλη αυτή συγκέντρωση συγκροτούνταν, οι τηλεβόες συνέχιζαν να φωνάζουν τα συνθήματα: “Κάτω η επέμβαση”, “Τιμωρήστε τους δοσίλογους”, “Κάτω ο βασιλιάς”. Ο κόσμος που περπατούσε στο δρόμο ή στεκόταν μπροστά στο θέατρο Παλλάς άρχισε να συγκεντρώνεται μπροστά στη Μεγάλη Βρετάνια για να δει τη διαδήλωση, ενώ κάποιοι λίγοι έφυγαν.
Διάλεξα μια θέση στη γωνία της πλατείας μπροστά από το μπαρ που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου που στέγαζε την αστυνομική διεύθυνση, κι έβλεπα τη διαδήλωση να προχωράει. Η κεφαλή της είχε φτάσει μπροστά από την είσοδο των Παλαιών Ανακτόρων, όταν την προσοχή μου απέσπασαν οι φωνές μιας ομάδας αστυνομικών που στέκονταν στο μπαλκόνι του κτιρίου πάνω από το μπαρ. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι αστυνομικοί είχαν προτάξει τα όπλα τους. Κάποιοι ήταν όρθιοι, κάποιοι γονατιστοί έτσι που έβλεπε κανείς μονάχα τα κεφάλια τους. Μερικοί στόχευαν τη διαδήλωση στο ψαχνό. Θεώρησα πως επρόκειτο για μια προληπτική ενέργεια σε περίπτωση που οι διαδηλωτές επιτεθούν στο αστυνομικό τμήμα. Η ελληνική αστυνομία είναι ένοπλη.
Η διαδήλωση πλησίασε: άντρες, γυναίκες και παιδιά πορεύονταν σε σειρές των οκτώ ή δέκα. Ένας στους τέσσερις κρατούσε μια σημαία συμμαχική, ελληνική, ή ένα πλακάτ πάνω στο οποίο ήταν γραμμένα με χτυπητό κόκκινο χρώμα τα συνθήματα που φώναζαν άνδρες και γυναίκες με αυτοσχέδιους τηλεβόες στις δύο πλευρές της πορείας. Ήταν μια τυπική διαδήλωση του ΚΚΕ-ΕΑΜ. Οι ηλικίες των συμμετεχόντων κυμαίνονταν από δέκα-δώδεκα μέχρι εξήντα χρονών και βάλε. Μερικά παιδιά ήταν ξυπόλητα, οι περισσότεροι χωρίς πανωφόρια, αλλά υπήρχαν και πολλοί καλοντυμένοι. Όπως και τις προηγούμενες φορές, ξεχώριζε το πλήθος νέων γυναικών από 18 μέχρι 30 χρονών. Δεν υπήρχε τίποτα το σκοτεινό ή απειλητικό στη διαδήλωση. Κάποιοι άντρες φώναζαν με φανατισμό προς το αστυνομικό τμήμα ή το ξενοδοχείο, αλλά υπήρχε και μια χιουμοριστική χροιά, με διάφορα αστεία και πειράγματα να ανταλλάσσονται ανάμεσα στους διαδηλωτές και τον κόσμο που παρατηρούσε από τα πεζοδρόμια.
Την προσοχή μου τράβηξε πάλι το μπαλκόνι από πάνω μου, όπου ακούστηκε κάτι σαν παράγγελμα, στα ελληνικά. Η κεφαλή της διαδήλωσης τότε βρισκόταν σε λιγότερο από τριάντα μέτρα. Ο Μπάρμπερ του United Press μου εξήγησε αργότερα πως ήταν εντολή να πυροβολήσουν. Την επόμενη στιγμή οι αστυνομικοί τράβηξαν τη σκανδάλη, όχι ταυτόχρονα σαν ένα πειθαρχημένο σώμα, αλλά διστακτικά, ο ένας μετά τον άλλο, σαν μερικοί να δίσταζαν να υπακούσουν στη διαταγή. Νόμιζα ακόμα πως ήταν ένα προληπτικό μέτρο, και κοίταξα πάλι το πλήθος που πλησίαζε.

Αυτό που έγινε στη συνέχεια ήταν τόσο ασύλληπτα εξωπραγματικό που ένιωθα σαν να παρακολουθώ ταινία. Η αστυνομική διμοιρία από πάνω μας άδειασε τα όπλα της στη διαδήλωση. Είχα ακούσει ατέλειωτες ιστορίες για μαζικές εκτελέσεις Ελλήνων από Γερμανούς, τις οποίες είχα και δεν είχα πιστέψει. Είχα δει ανθρώπους που γνώριζα και αγαπούσα πολύ να σκοτώνονται δίπλα μου στο πεδίο της μάχης, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν δυνατόν να με προετοιμάσει γι’ αυτό που αντίκρυσα σ’ εκείνον τον πλατύ, ηλιόλουστο, δεντροστοιχισμένο δρόμο, πλημμυρισμένο από ανθρώπους που αστειεύονταν και γελούσαν, μια αναπνοή από τααρχαία μνημεία της πρώτης δημοκρατίας, με τη γλυκιά ηχώ της καμπάνας να αιωρείται ακόμα πάνω από το ήσυχο κυριακάτικο αεράκι.Στην αρχή νόμισα ότι η αστυνομία έριχνε άσφαιρα, ή ότι πυροβολούσε στον αέρα πάνω από το συγκεντρωμένο πλήθος. Το ίδιο πίστεψαν και πολλοί άλλοι. Όμως το χειρότερο είχε συμβεί. Άντρες, γυναίκες και παιδιά που λίγο νωρίτερα φώναζαν και γελούσαν, γεμάτοι ψυχή και περηφάνεια, κουνώντας τις σημαίες τους, και τις σημαίες μας, έπεσαν στο έδαφος, με το αίμα να στάζει από τα κεφάλια και τα σώματά τους στο οδόστρωμα ή στις σημαίες που κρατούσαν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή. Μια νέα κοπέλα με λευκή μπλούζα που σιγά σιγά κοκκίνιζε από το αίμα στο στήθος της. Ένας νέος άντρας, με ένα σημάδι σαν από αγκίστρι, να σφαδάζει κι έπειτα από λίγο να ξεψυχάει. Ένα παιδί που ούρλιαζε κρατώντας το κεφάλι του. Οι πυροβολισμοί συνεχίστηκαν πάνω από μισή ώρα, όλοι τους από την πλευρά της αστυνομίας, κι ενώ οι υποστηρικτές του ΕΑΜ παρέμεναν ξαπλωμένοι στο έδαφος.

Είδα κάποιους Άγγλους κοκκινοσκούφηδες να τρέχουν στο αστυνομικό τμήμα αλλά δεν ξέρω αν ήταν για να σταματήσουν τους πυροβολισμούς. Όταν οι πυροβολισμοί σταμάτησαν, σε μια στιγμή ο κόσμος σηκώθηκε, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο, και βλέποντας τότε πια ποιοι είχαν σκοτωθεί, ποιοι ήταν τραυματίες , ποιοι σώθηκαν. Μαζεύτηκαν κατά ομάδες κοιτάζοντας τους σκοτωμένους και φωνάζοντας το όνομά τους και ανακοινώνοντάς το και στους άλλους. Οι συγγενείς έτρεξαν στα πτώματα κι άρχισαν να κλαίνε από πάνω τους υστερικά. Πάνω από εκατό διαδηλωτές, γυναίκες και άντρες όλων των ηλικιών κείτονταν νεκροί ή τραυματίες. Πολλές χιλιάδες κόσμου βρυχώταν εκτοξεύοντας απειλές και βρισιές στην αστυνομία.Ήταν η πιο αποκρουστική σκηνή που έχω ποτέ δει. “Θα μπούνε όλοι στο αστυνομικό τμήμα τώρα” είπε κάποιος που βρισκόταν κοντά μου. Βρετανικά τανκς κατέφτασαν και άρχισαν να παίρνουν θέσεις γύρω από το κτίριο, φτιάχνοντας ένα σιδηρούν προστατευτικό παραπέτασμα στις δύο πλευρές του αστυνομικού τμήματος. Οι διαδηλωτές στρίγκλιζαν και ούρλιαζαν, έσκιζαν τα πουκάμισά τους και φώναζαν “Σκοτώστε με, δειλοί, τσιράκια του Παπαντρέου!”. Όσοι βρεθήκαμε μέσα στη γραμμή του πυρός, περίμεναμε ανά πάσα στιγμή την ένοπλη απάντηση του ΕΑΜ. Στην ταράτσα των γραφείων του ΚΚΕ υπήρχε ένα πολυβολείο που θα μπορούσε να θερίσει την αστυνομική ζώνη με καταιγιστικά πυρά. Αλλά το ΕΑΜ αρκέστηκε στις κατάρες και τις απειλές. Ήταν τέτοια η οργή του πλήθους που, αν είχαν ανοίξει πυρ, ο εμφύλιος θα ξέσπαγε εκείνη την ίδια στιγμή. Όσοι παρακολουθούσαμε μαζέψαμε τους τραυματίες και τους βάλαμε σε αυτοκίνητα που τους μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εγώ μετέφερα ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που πυροβολήθηκε στο πόδι κι είχε ένα επιπόλαιο επιφανειακό τραύμα στο κεφάλι. Ήταν χλωμή και υποσιτισμένη, και με κοίταζε χαμογελώντας ανόρεχτα.”
Στην κηδεία των θυμάτων την επομένη εμφανίστηκε ξανά μια πελώρια πένθιμη πομπή του κόσμου των εργατών, των γυναικών, των φτωχών μεροκαματιάρηδων των προσφυγικών γειτονιών. Μέχρι το βράδυ σχεδόν της ίδιας μέρας το ΕΑΜ αρκούνταν σε “κατάρες και απειλές”. Με την κατάληψη των πρώτων αστυνομικών τμημάτων από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ το βράδυ της 4ης προς 5 Δεκέμβρη ξεκίνησε η μάχη των 33 ημερών που έμεινε γνωστή ως Δεκεμβριανά και κατέληξε στην στρατιωτική ήττα του ΕΛΑΣ στην πρωτεύουσα από τις συμπορευόμενες δυνάμεις των βρετανικών αυτοκρατορικών στρατευμάτων, της βασιλόφρονος Ορεινής Ταξιαρχίας και των κατοχικών Ταγμάτων Ασφαλείας που επανεξοπλίστηκαν απέναντι στον εχθρό του “κοινωνικού μας καθεστώτος”.
Ήταν η πρώτη ένοπλη επέμβαση εναντίον των δυνάμεων της αντιφασιστικής αντίστασης στην Ευρώπη και τούτο πριν ακόμα τελειώσει ο πόλεμος! Αντίπαλος δεν ήταν ένα κόμμα, ούτε μια “ένοπλη ανταρσία” όπως καταγράφηκε στα επίσημα κρατικά κατάστιχα. Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος, ο κόσμος του ΕΑΜικού κινήματος που είχε ήδη γεννηθεί μέσα στην κατοχή, ο κόσμος εκείνων που ως τότε δεν είχαν μήτε φωνή μήτε λόγο, μα δημιούργησαν, πληρώνοντας βαρύ τίμημα αίματος, μια νέα ζωή στις μαζικές συλλογικές πρακτικές λαϊκής εξουσίας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, τέχνης, στις τέσσερις γωνιές της Ελλάδας.Αυτός ο κόσμος έπρεπε να συντριβεί για να διατηρήσουν οι προπολεμικές ελίτ την εξουσία τους στη χώρα. Θα χρειαζόταν ακόμα πολύς καιρός και μια συστηματική και θεσμοθετημένη θηριωδία. Η σφαγή του Δεκέμβρη ήταν μία -η πιο οργανωμένη και συμβολικά σημαντική- από τις επιθέσεις στον άμαχο, ανώνυμο πληθυσμό που πολέμησε για τη νίκη της “ελευθερίας” και της “δημοκρατίας” ενάντια στο φασισμό και τη βαρβαρότητα.
Το γεγονός ήταν απλά ο προάγγελος για τον διαρκή πόλεμο που κηρυσσόταν, από εκείνη κιόλας τη στιγμή, σε κάθε σκίρτημα της επανάστασης που αναδύθηκε από την αντιφασιστική νίκη. Κι η ανάμνηση αυτού του εγκλήματος του κράτους δεν είναι παρά μια ελάχιστη απόπειρα να ξαναστήσουμε στη μνήμη και στον κοινό μας λόγο τον κόσμο αυτόν που ακόμα κι αν χρειάστηκε να τον θερίσουν αλλεπάλληλες φορές γερμανικά, εγγλέζικα, αμερικανικά κι ελληνικά πολυβόλα κι εκτελεστικά αποσπάσματα υπήρξε πολύ δυνατός και πολύ πεισματάρης για να χαθεί.
-
Υ.Γ. Ξαναδιαβάζοντάς το, ανακαλύψαμε πως μια πρώτη ελληνική μετάφραση του παραπάνω κειμένου σε έντυπη μορφή παρατίθεται ατο βιβλίο του Θ. Κουτσουμπού, Ελλάδα 1941-1945. Πόλεμος των χωρικών και Κοινωνική Επανάσταση, Αθήνα, Λέων, 2003

http://maurochali.wordpress.com/2007/12/03/mneme_3_dekembre_1944/ 

02/12/2011 Την διερεύνηση των καταγγελιών για σεξιστική και εξευτελιστική μεταχείριση γυναικών υποψηφίων σε διαγωνισμό του Λιμενικού Σώματος ζήτησε η Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αμμανατίδου- Πασχαλίδου Ευαγγελία

Κατά τη διάρκεια της Επιτροπής Ισότητας της Βουλής στην οποία συμμετείχε και η Γενική Γραμματέας Ισότητας, η Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αμμανατίδου- Πασχαλίδου Ευαγγελία ζήτησε την διερεύνηση καταγγελίας υποψήφιας σε διαγωνισμό του Λιμενικού Σώματος.

Όπως κατήγγειλε η εν λόγω υποψήφια, οι υποψήφιες του διαγωνισμού  κατάταξης Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος ελληνικής ακτοφυλακής ειδικότητας νομικού αναγκάστηκαν χωρίς προηγουμένως να το γνωρίζουν από την προκήρυξη σε υγειονομική εξέταση. Στην εν λόγω εξέταση οι υποψήφιες αναγκάστηκαν να γδυθούν ενώπιον της υγειονομικής επιτροπής που απαρτιζόταν από άνδρες γιατρούς και μία γυναίκα. Η γυναίκα γιατρός αφού τις ακροάστηκε αποχώρησε από την αίθουσα. Στη συνέχεια και ενώ ήταν γυμνές οι υποψήφιες αναγκάστηκαν να κάνουν κάμψεις, κουτσό και να τρέχουν μέσα στην αίθουσα υπό τα βλέμματα όλης της επιτροπής και των συνυποψήφιων τους και υπό τα σεξιστικά σχόλια μάλιστα των γιατρών.

Η Βουλευτής τόνισε ότι εφόσον ισχύουν οι καταγγελίες τίθεται θέμα σεξουαλικής παρενόχλησης και βάναυσης προσβολής της προσωπικότητας των υποψηφίων και ζήτησε την άμεση διερεύνηση τους.

To Γραφείο Τύπου

www.syn.gr 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

01/12/2011

01.12.2011

www.syn.gr

O Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Α. Τσίπρας, συμμετείχε σήμερα στην απεργιακή συγκέντρωση και πορεία της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, όπου και έκανε  τις ακόλουθες δηλώσεις:

«Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές κοινωνικό κραχ. Η ανεργία έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, η φτώχεια εξαπλώνεται επικίνδυνα και η νέα τριμερής μνημονιακή συγκυβέρνηση δικομματισμού και ακροδεξιάς συνεχίζει την ανάλγητη πολιτική. Κόβει συντάξεις επικουρικά, καταργεί ακόμα και το επίδομα τοκετού στις νέες άνεργες γυναίκες.

Την ίδια στιγμή συνεχίζει να ασχολείται με δωράκια σε εργολάβους, με δωράκια σε εφοπλιστές, σε μεγαλοεπιχειρηματίες, σε τραπεζίτες. Έχουν οι άνθρωποι την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στη δεκαετία της ανάπτυξης, στις αρχές του 2000 και μπορούν να συνεχίζουν την ίδια άπληστη πολιτική της διαπλοκής συμφερόντων, την ώρα που η κοινωνία στενάζει. Είναι βαθιά γελασμένοι. Πολύ σύντομα θα έχουν την ίδια τύχη που είχε και η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Το μόνο που τους σώζει είναι ότι μπορεί η καταστροφή και η κατάρρευση να προέλθει από το εξωτερικό. Γιατί αυτή η πολιτική καταστρέφει πια την ίδια την ευρωζώνη, κάτι που δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί πριν από λίγους μήνες, όταν μας έλεγαν ότι φταίνε οι τεμπέληδες Έλληνες και ο πρώην και νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο κ.Πάγκαλος, έβριζε χυδαία τους πολίτες που αγωνίζονται και διεκδικούν ελπίδα και ζωή για τα παιδιά τους.

Δυστυχώς, αυτοί ήταν και αυτοί είναι που μας κυβερνάνε. Ο  λαός, όμως, θα δώσει την απάντησή του».

To Γραφείο Τύπου

01/12/2011 ΚΟΙΝΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ - ΣΟΦΙΑΣ ΣΑΚΟΡΑΦΑ: Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Κοινή  Ερώτηση προς τον Υπουργό Οικονομικών κατέθεσαν σήμερα ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ και η ανεξάρτητη βουλευτής Β΄ Περιφέρειας Αθηνών, ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ, με θέμα: «Η κυβέρνηση υποχρεούται να σεβαστεί και να εφαρμόσει την κοινοτική νομοθεσία για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Ερώτησης:

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τον  κ. Υπουργό Οικονομικών

ΑΘΗΝΑ 1-12-2011

ΘΕΜΑ: Η κυβέρνηση υποχρεούται να σεβαστεί και να εφαρμόσει την κοινοτική νομοθεσία για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας.

Η απάντηση του Επιτρόπου Ενέργειας, του κ. Έντιγκερ, στην ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, του κ. Ν.Χουντή, είναι μια πρώτη δικαίωση στον πολύπλευρο αγώνα που κάνουμε για να καταργήσουμε το παράνομο και αντισυνταγματικό χαράτσι που έχει συνδεθεί με τα τιμολόγια του ρεύματος στους καταναλωτές και απειλεί τα ελληνικά νοικοκυριά με διακοπή ρεύματος.

Χθες από τα πιο επίσημα χείλη, αυτά του Επιτρόπου Ενέργειας, αποδείχθηκε ότι αυτό το χαράτσι δεν είναι μόνο αντισυνταγματικό με βάση τα ελληνικά δεδομένα, αλλά παραβιάζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία.. Πιο συγκεκριμένα, η απάντηση του κ. Έντιγκερ στην ερώτησή του κ. Ν. Χουντή τεκμηρίωνε ότι με βάση την κοινοτική νομοθεσία «δεν έχει δικαίωμα το κράτος να επιβάλλει στους παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας (ΔΕΗ) να διακόψουν την παροχή σε εκείνους τους καταναλωτές που δεν καταβάλλουν το διεκδικούμενο φόρο» αλλά πληρώνουν κανονικά την κατανάλωση του ρεύματος που χρησιμοποίησαν. Τόνισε ταυτόχρονα ότι πολύ περισσότερο δεν μπορεί να διακοπεί η παροχή σε ευάλωτους καταναλωτές, όπως ορίζει και η σχετική οδηγία 2009/72.

Στην απάντησή του ο Γερμανός Επίτροπος κ. Oettinger, τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι σε κάθε περίπτωση οι κυβερνήσεις πρέπει να εξασφαλίζουν «τη συμμόρφωση με το σύνολο της σχετικής ενωσιακής νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένης της οδηγίας 2009/72/ΕΚ και των διατάξεων αυτής που αφορούν την προστασία των καταναλωτών (άρθρο 3 και παράρτημα Ι), τα δικαιώματα των ευάλωτων καταναλωτών (άρθρο 3 παράγραφοι 7 και 8) και την καθολική υπηρεσία (άρθρο 3 παράγραφος 3).» Συνεχίζοντας την απάντηση του ο Επίτροπος ενέργειας της ΕΕ, γίνεται απολύτως σαφής: «Οι διατάξεις σχετικά με την καθολική υπηρεσία γεννούν σαφή υποχρέωση των κρατών μελών και παρέχουν στους οικιακούς καταναλωτές το δικαίωμα να προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια. Η οδηγία δεν περιέχει διατάξεις που να εξαρτούν το δικαίωμα αυτό από την κατάσταση του νοικοκυριού ή των μεμονωμένων μελών του όσον αφορά τις φορολογικές τους υποχρεώσεις.» και καταλήγει την απάντησή του σημειώνοντας ότι αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τους ευάλωτους καταναλωτές: «Ως προς την προστασία των ευάλωτων καταναλωτών, η οδηγία υποχρεώνει τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν την τήρηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που συνδέονται με τους ευάλωτους καταναλωτές.»

Αναδεικνύει  έτσι ότι η ευρωπαϊκή οδηγία δεν επιτρέπει  να εξαρτάται το δικαίωμα στην ηλεκτροδότηση από την εκπλήρωση ή όχι των  φορολογικών  υποχρεώσεων του κάθε πολίτη.

Είναι προφανές ότι το χαράτσι και η σύνδεσή του με τους λογαριασμούς παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, που είναι κοινωνικό αγαθό,  αλλά κυρίως η απειλή διακοπής της παροχής σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής αποτελούν παράνομες και καταδικαστέες αποφάσεις της κυβέρνησης.

Είναι σαφές και αυτό μνημονεύει ο ευρωπαίος επίτροπος, στην απάντηση του, ότι αυτού του είδους οι καταναλωτές, οι ευάλωτες ομάδες, που είναι υποχρεωμένη να ορίσει η κυβέρνηση, ακόμα κι αν δεν πληρώσουν το ρεύμα που κατανάλωσαν δεν έχει κανείς το δικαίωμα να τους κόψει την παροχή.

ΕΡΩΤΑΤΑΙ Ο κ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ

1.    Προτίθεται η κυβέρνηση να διευκρινίσει ότι ακόμα κι αν δεν πληρωθεί για οποιοδήποτε λόγο ο φόρος αλλά πληρωθεί η κατανάλωση του ηλ. ρεύματος, ο καταναλωτής δεν απειλείται με διακοπή της παροχής;

2.    Προτίθεται επίσης να διευκρινίσει ότι ούτε  οι ευάλωτες ομάδες, τις  οποίες είναι υποχρεωμένη να ανακοινώσει με βάση την κοινοτική νομοθεσία, δεν απειλούνται με διακοπή παροχής, ακόμη κι αν δεν πληρώσουν την κατανάλωση ηλ. ρεύματος, εφόσον δεν έχουν επαρκείς πόρους για την εξ/ση των τιμολογίων της ΔΕΗ;

3.    Τι μέτρα θα πάρετε ώστε  να υποχρεωθεί η  ΔΕΗ να επιστρέψει τους καταβληθέντες φόρους σε όσους πολίτες τους έχουν ήδη πληρώσει και απαιτούν την επιστροφή τους, αφού παράνομα, εκβιαστικά  και τρομοκρατώντας τους ότι θα τους κοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα,  αναγκάστηκαν να καταβάλλουν και τους φόρους;

4.    Θα  προβείτε σε άμεσα μέτρα καταβολής οφειλών στη ΔΕΗ από δημόσιους οργανισμούς

 ΟΙ ΕΡΩΤΩΝΤΕΣ  ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦ 

  www.syn.gr

Ελληνική κοινότητα στο Βερολίνο

Η συνέντευξη τύπου του Α. Τσίπρα

http://www.youtube.com/watch?v=g3FPhiisBjw&feature=share

Για το κίνημα ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ

Των Κώστα Μαρματάκη και Ξανθής Παπαδοπούλου*

Το κίνημα ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις. Η προστασία των ανθρώπων που δεν έχουν δυνατότητα να πληρώσουν και η άρνηση χιλιάδων πολιτών να δεχτούν το βάρβαρο, αντισυνταγματικό και άδικο χαράτσι εξελίσσεται σε κεντρικό πολιτικό θέμα της περιόδου και αρχίζει να απασχολεί ακόμη και τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι αυτή η κινητικότητα είναι δυνατόν -υπό προϋποθέσεις- να δημιουργήσει μια νέα κατάσταση στους τόπους κατοικίας των εργαζομένων, με την εμφάνιση δικτύων λαϊκής συνεννόησης και συλλογικών μορφών αλληλεγγύης, πρωτόγνωρων για τα δεδομένα των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα. Αυτό μπορεί να αποδειχτεί πολύ χρήσιμο για την οργάνωση και ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος το επόμενο διάστημα, αλλά ακόμα και να καταφέρει να προσδώσει σημαντικά στοιχεία ταξικής συνειδητοποίησης στον κόσμο της εργασίας μέσα από νέους δρόμους:

http://politesenxaratsia.wordpress.com/