07/06/2010
Πολιτική Απόφαση 6ου (έκτακτου) Συνεδρίου του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας
Το 6ο συνέδριο του Συνασπισμού συνήλθε σε μια περίοδο που στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών. Στην Ελλάδα, η ενεργοποίηση του μηχανισμού «στήριξης» ΕΕ-ΔΝΤ από την κυβέρνηση είναι οικονομικά αναποτελεσματική και επικίνδυνη, αφού βαθαίνει την ύφεση, είναι κοινωνικά άδικη, ρίχνοντας τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Το εργατικό εισόδημα μειώνεται δραστικά με στόχο να γίνουν πιο φτωχοί οι εργαζόμενοι και συνεπώς πιο φθηνοί για τους εργοδότες και το κράτος. Οι εργασιακές σχέσεις κατεδαφίζονται, η ανεργία αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς, το ασφαλιστικό αποδομείται πλήρως, η δημόσια περιουσία παραδίδεται στο κεφάλαιο, όπως και ο χώρος των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών. Η δημοκρατία συρρικνώνεται και ο αυταρχισμός και η καταστολή ενισχύονται.
Οι ιστορικές αυτές εξελίξεις θέτουν στην ημερήσια διάταξη την ανάγκη μεγάλων ρήξεων και ανατροπών, την ανάγκη μιας εναλλακτικής προοδευτικής πορείας που σήμερα συνδέεται περισσότερο από ποτέ με την υπέρβαση του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και την προώθηση του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά σήμερα, υπερβαίνοντας τις ανεπάρκειές της, μπορεί και πρέπει να αναλάβει με αισιοδοξία και έμπνευση τον ιστορικό της ρόλο.
Η κρίση και η αντιμετώπισή της από τις κυρίαρχες δυνάμεις του κεφαλαίου
Βρισκόμαστε στη δίνη μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που έχει τη ρίζα της στην υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου. Μια κρίση που είναι επίσης διατροφική, ενεργειακή, περιβαλλοντική. Μία επί της ουσίας, δηλαδή, δομική κρίση του συστήματος, που εκδηλώθηκε το 2008 αρχικά στις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στη συνέχεια στις επενδύσεις και στη μείωση της παραγωγής και πέρασε ως φυσική συνέπεια στην εργασία, την απασχόληση και τα εισοδήματα.
Η πρώτη φροντίδα των ισχυρών της ΕΕ και των ΗΠΑ ήταν να αποσοβήσουν την κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, γι’ αυτό αποφάσισαν να στηρίξουν τους βασικούς πυλώνες που κινδύνευαν, δηλαδή τις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, με τη διοχέτευση πολλών εκατοντάδων δις. ευρώ και πρόσθετη συνέπεια τη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Η προβλεπόμενη αναιμική οικονομική μεγέθυνση στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δύσης συνοδεύεται από τη μια μεριά από ισχυρή αβεβαιότητα για την πραγματοποίησή της και από την άλλη από την ισχυρή βεβαιότητα ότι θα συνοδεύεται από αύξηση της ανεργίας και επομένως από εντονότατες πιέσεις στους όρους ζωής και αναπαραγωγής του κόσμου της εργασίας διεθνώς.
Στη συνέχεια είχαμε την εμφάνιση της κρίση του χρέους, δηλαδή, την κρίση των δημόσιων οικονομικών των κρατών (αλλά και την κρίση του ιδιωτικού χρέους και των επιχειρήσεων). Μια κρίση η οποία εκτυλίσσεται και αποκτά νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στο πλαίσιο πλήρους κυριαρχίας της διεθνούς του κεφαλαίου, όπως αυτή συγκροτείται μέσω των χρηματοπιστωτικών αγορών και των θεσμών τους: η νεοφιλελεύθερη πολιτική θεσπίζει τις χρηματοπιστωτικές αγορές ως «φυσικό φαινόμενο», στους νόμους του οποίου οφείλουν να πειθαρχούν οι κοινωνίες. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι ούτε ατύχημα, ούτε «ακρότητα», αλλά αποτέλεσμα της εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική στην προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των όρων, των προϋποθέσεων και των κανόνων του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου με φανερό στόχο την ανταγωνιστικότητα με Κίνα, Ινδία και ΗΠΑ.
Οι δυνάμεις της εργασίας υφίστανται πολύ σκληρή εκμετάλλευση, σε ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα. Η πολιτική αυτή συνίσταται στην εμμονή και στη σκλήρυνση πολιτικών που ασκήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια και εμπεριέχονται στη νεοφιλελεύθερης σύλληψης συνθήκη της Λισαβόνας, που ισχύει και σήμερα. Περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, αυτόματοι κανόνες ελλειμμάτων και χρέους, με αποτέλεσμα, σε συνθήκες κρίσης, την ισοπέδωση της αναπτυξιακής προοπτικής των οικονομιών, στο όνομα των υγιών προϋπολογισμών. Μια επίθεση η οποία δεν στηρίζεται μόνο στην εμπλοκή του πιο ισχυρού όπλου του κεφαλαίου, του ΔΝΤ, αλλά και σε μια ευρωπαϊκής έμπνευσης οργάνωση θεσμών επιτήρησης και πειθάρχησης των κοινωνιών. Αυτό το σκληρό πρότυπο και συνταγολόγιο που εφαρμόζεται, όχι μόνο δεν αποδυναμώνει τις υφεσιακές τάσεις, αλλά αντίθετα τις ενισχύει, με αποτέλεσμα να βυθίζονται ακόμα πιο βαθιά στην κρίση οι χώρες με οικονομική στασιμότητα και τρομακτική διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Η χρηματοπιστωτική κρίση, αλλά ιδιαίτερα η κρίση του χρέους και η ύφεση, αποκάλυψαν τους βαθιά ταξικά όρους με τους οποίους οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μια νομισματική ένωση υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου και μάλιστα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου κατεξοχήν. Το ευρώ, οι συνθήκες που το υπηρετούν, από το Μάαστριχτ μέχρι και τη Λισαβόνα, και η αρχιτεκτονική των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Συμφώνου Σταθερότητας, συνομολογήθηκαν ως μηχανισμός διατήρησης της υψηλής κερδοφορίας των πιο επιθετικών τμημάτων του κεφαλαίου και ταυτόχρονα ως διαδικασία παράκαμψης της δημοκρατικής βούλησης των λαών και της λαϊκής κυριαρχίας. Με αυτή την έννοια, μετά τη λανθασμένη κριτική υποστήριξη της συνθήκης του Μάαστριχτ, η καταψήφιση από τον Συνασπισμό της συνθήκης της Νίκαιας, της «Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης» και πρόσφατα της συνθήκης της Λισσαβόνας αποτελούν έναν ορθό επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής μας πολιτικής.
Στον ευρωπαϊκό χώρο οι κυρίαρχες δυνάμεις επιμένουν στη νεοφιλελεύθερη πολιτική που γέννησε την κρίση και σήμερα την επιδεινώνει επικίνδυνα. Η κρίση χρέους εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την ευρωζώνη, ενώ μέτρα όπως η αγορά ομολόγων των κρατών από την ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της έκθεσης των κρατών στις διεθνείς χρηματαγορές, αλλά επιχειρούν απλώς να διαχειριστούν τις συνέπειες. Η οξύτητα του προβλήματος είναι τέτοια που μπορεί να οδηγήσει στην αποσύνθεση της ευρωζώνης, αν δεν εγκαταλειφθεί το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα. Σε τέτοιες συνθήκες, η Αριστερά πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μια σειρά από διαφορετικά σενάρια που μπορεί να προκύψουν το επόμενο διάστημα.
Την ίδια ώρα, από διάφορους κύκλους της διεθνούς του κεφαλαίου και των θεσμών της έχει τεθεί και διαμορφώνεται η ιδέα ότι αργά ή γρήγορα πρέπει να γίνει μια ρύθμιση των χρεών για μεγάλο αριθμό χωρών που είναι σε δεινή θέση όσον αφορά την αποπληρωμή των χρεών τους,ως αναγκαία κίνηση για την εξασφάλιση της λειτουργίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και ως αναγκαίο μέτρο εξόδου από την πρωτοφανή κρίση χρέους. Πρόκειται για μια έξοδο από την κρίση που εγγυάται τη μεσοπρόθεσμη αναπαραγωγή του κεφαλαίου, σε βάρος όμως των δυνάμεων της εργασίας. Οι σημερινοί ταξικοί συσχετισμοί στον κόσμο και στην Ευρώπη, η ταξική υπεροψία του κεφαλαίου, αποκλείουν, αν δεν παρέμβει ο λαϊκός παράγοντας, οποιαδήποτε αναδιανεμητική πολιτική, όπως συνέβη στην προηγούμενη μεγάλη κρίση του 1929.
Γνωρίζουμε καλά ότι το οικονομικό μοντέλο που η ΕΕ υιοθέτησε βρίσκεται σήμερα σε πρωτοφανές αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να μιλούν για μια επανίδρυση όλης της οικονομικής και πολιτικής αρχιτεκτονικής της ΕΕ.
Οδηγηθήκαμε ως εδώ με την απόλυτη σύμπλευση της ευρωπαϊκής Δεξιάς με την ιδεολογικά και ηθικά χρεοκοπημένη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Απέναντι σε αυτή την κρίση, η εναλλακτική λύση δεν είναι ο εθνικός απομονωτισμός ούτε η διάλυση της Ευρώπης. Το μόνο αντίπαλο δέος στο μπλοκ εξουσίας είναι η συνεργασία των «θιγόμενων», που όταν συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους θα αποκρούσουν και θα ακυρώσουν αυτά τα σχέδια, παρότι γνωρίζουν καλά ότι τα υπερασπίζονται όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ –είτε με κεντροδεξιές, είτε με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις–, αξιοποιώντας και τον υπερεθνικό συντονισμό θεσμών και κανόνων που έχουν τα ίδια δημιουργήσει. Η εναλλακτική λύση είναι η πάλη των λαών της Ευρώπης για αλλαγή των συσχετισμών σε κάθε χώρα ξεχωριστά και ο κοινός συντονισμένος αγώνας για μια άλλη Ευρώπη. Μια Ευρώπη δημοκρατική και κοινωνική, απελευθερωμένη από το μονεταρισμό και τους καταναγκασμούς του κεφαλαίου. Οι αγώνες των εργαζόμενων της Ευρώπης ανοίγουν ένα καινούριο δρόμο για το ευρωπαϊκό μέλλον. Γι’ αυτό το μέλλον αγωνιζόμαστε, σε συνεργασία με τα κινήματα και τις πολιτικές δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς όλων των χωρών της ΕΕ, καθώς και με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που σε πρόσφατη διακήρυξη του καλεί για «μια κοινωνική και πολιτική δυναμική, ώστε να οικοδομήσουμε ένα ενωτικό, ευρωπαϊκό μέτωπο, φορέα εναλλακτικών προτάσεων, που θα απαντούν στις ανθρώπινες και οικολογικές ανάγκες». Και είμαστε ευγνώμονες για την υποστήριξη και την αλληλεγγύη που παρέχει όλη η ευρωπαϊκή αριστερά στον ελληνικό λαό και στους αγώνες του.
Η ευρωπαϊκή Αριστερά επιχειρεί να περιγράψει τις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές αλλά και ρήξεις με τους τρόπους αναπαραγωγής του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού υποδείγματος, καθώς και να συγκροτήσει ένα πρόγραμμα μάχης –σε εθνικό και πανευρωπαϊκό πεδίο– απάντηση στην κρίση από τη μεριά των λαϊκών συμφερόντων, που να σκιαγραφούν ταυτόχρονα τη στρατηγική της σοσιαλιστικής μετάβασης.
Το συνέδριο προτείνει η επόμενη Κεντρική Πολιτική Επιτροπή να ορίσει σε εύλογο χρόνο ένα θεματικό συνέδριο για τα ζητήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής του κόμματος.
Η κρίση στη χώρα μας και τα καταστροφικά μέτρα της κυβέρνησης. Η χρεοκοπία του δικομματικού-πολιτικού σκηνικού.
Η κρίση στην Ελλάδα συνδέεται με το ευρωπαϊκό και διεθνές νεοφιλελεύθερο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά και με τον τρόπο άσκησης εξουσίας και τις κοινωνικές συμμαχίες που επιδίωξαν όλη την προηγούμενη περίοδο οι δυνάμεις του δικομματισμού. Η στήριξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η κοινωνικοποίηση των χρεών των επιχειρήσεων και των τραπεζών, οι δαπάνες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η κρατική σπατάλη (ιδιαίτερα στον τομέα των στρατιωτικών δαπανών), η μείωση των δημοσίων εσόδων, με την κατακρήμνιση των φορολογικών συντελεστών του κεφαλαίου στο 25%, οι πρακτικές του πελατειακού κράτους, η φοροδιαφυγή, οι εισφοροαπαλλαγές, η εισφοροδιαφυγή, η συστηματική διαπλοκή, η διάχυτη διαφθορά, συγκροτούν τον ταξικό χαρακτήρα του χρέους. Συγχρόνως, μέρος αυτών των επιλογών δεν αποτελούν υστέρηση του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά συστατικά στοιχεία για τη νομιμοποίηση ενός οικονομικού μοντέλου που αδυνατεί να νομιμοποιηθεί εκ του αποτελέσματος της πολιτικής του, μέσω δηλαδή της παροχής θέσεων εργασίας, ικανοποιητικών μισθών κ.λπ.
Λόγω και των αντιλαϊκών επιλογών της κυβέρνησης, σε πλήρη πολιτική και οικονομική ταύτιση με την ΕΕ και το ΔΝΤ, στο όνομα «της σωτηρίας της πατρίδας» εφαρμόζονται τα πιο σκληρά, ανάλγητα και απάνθρωπα μέτρα εναντίον των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με θύματα τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους μικρούς επιχειρηματίες και αγρότες, τις γυναίκες και τη νέα γενιά, αφήνοντας ανενόχλητους και ανέπαφους τους μεγαλοκεφαλαιούχους, τους τραπεζίτες και όλους εκείνους που επωφελήθηκαν την περίοδο της οικονομικής επέκτασης.
Τα μέτρα αυτά έχουν ταξικό στόχο να πάρουν πίσω τις κατακτήσεις του εργατικού και μαζικού κινήματος των τελευταίων 100 χρόνων. Στοχεύουν στη στρατηγική αναθεμελίωση του νεοφιλελευθερισμού και όχι μόνο δεν συγκροτούν ανάχωμα στην κρίση, αλλά την εντείνουν και την παροξύνουν μέσα από την κατεδάφιση αυτού που έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος, την εργασιακή ασφάλεια και το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων.
Αυτή η επιλογή μοιραία σπάει κοινωνικές συμμαχίες του κεφαλαίου με μεσαία στρώματα και αποδιοργανώνει τους κομματικούς σχηματισμούς που μέχρι σήμερα διαμόρφωναν το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας (δικομματισμός). Έτσι, οδηγούμαστε σε μια πρωτοφανή κρίση πολιτικής και ιδεολογικής νομιμοποίησης του συνόλου των κρατικών και πολιτικών θεσμών.
Βιώνουμε ταυτόχρονα μια πρωτοφανή οικολογική κρίση, που προκαλείται από τις χρόνια συσσωρευμένες αντιφάσεις του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης, την υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, την ενεργειακή σπατάλη και εξάρτηση, την κυριαρχία των δημόσιων έργων και του real estate, την άναρχη αστικοποίηση και ερήμωση της υπαίθρου.
Από την άλλη, οι κυρίαρχες σήμερα προτάσεις περί «πράσινης ανάπτυξης» δεν αμφισβητούν τα δομικά χαρακτηριστικά του χρεοκοπημένου αυτού αναπτυξιακού μοντέλου και στοχεύουν απλώς στη δημιουργία ενός νέου πεδίου πολυεθνικής κερδοφορίας με «πράσινο» προσωπείο, στο πλάι του γνώριμου ρυπογόνου και αντικοινωνικού μοντέλου που γνωρίσαμε. Η πρόταση της «πράσινης ανάπτυξης», τόσο διεθνώς όσο και στην εγχώρια εκδοχή της, προωθεί την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των δημόσιων φυσικών αγαθών και την απόσπαση της διαχείρισής τους από τον δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίοδο ραγδαίων αλλαγών στο πολιτικό σκηνικό. Στο βωμό της διατήρησης της ίδιας πολιτικής στρώματα που είτε συναινούσαν είτε παρέμεναν ουδέτερα απέναντι στις πολιτικές υπέρ του κεφαλαίου γίνονται σήμερα στόχος, τη στιγμή που διεξάγεται μια μεγάλη επιχείρηση υποκριτικής «κάθαρσης» του πολιτικού προσωπικού του αστισμού, ώστε να υπάρξει έλεγχος της κοινωνικής δυσαρέσκειας μέσω της τιμωρίας των «ενόχων» (αλλά και διαμόρφωσης εναλλακτικών σεναρίων).
Ο «Καλλικράτης», στην ίδια ακριβώς γραμμή και πέρα από τον κυρίαρχο στόχο μείωσης των πόρων για την αυτοδιοίκηση, συγκεντροποιεί την αυτοδιοικητική εξουσία με σκοπό να την κάνει πιο πολύ «κράτος» και να τη χειραφετήσει από τις «δουλείες» τοπικών διαμεσολαβήσεων, από τις κοινωνικές κατακτήσεις και τις δυνατότητες παρέμβασης και διεκδίκησης από τις «τοπικές κοινωνίες».
Την ίδια ώρα, πυκνώνουν τα φαινόμενα εκτροπής, αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων, τρομοκρατίας (και συντεταγμένης διαχείρισης της κοινής γνώμης) από τα ΜΜΕ, αυταρχισμού και καταστολής, αστυνομικής βίας, ως εργαλείων από τη μία για την αντιμετώπιση των κοινωνικών εντάσεων και εκρήξεων που γεννά με μαθηματική ακρίβεια η πολιτική της κυβέρνησης και από την άλλη για τη διαμόρφωση της «κατάλληλης» ηγεμονικής πρότασης διαχείρισης της ταξικής επίθεσης και της κρίσης.
Η εναλλακτική απάντηση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς
Η ανάκαμψη της οικονομίας δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα στο ίδιο πλαίσιο και με τα ίδια εργαλεία που τη δημιούργησαν, γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθεί στην αποτυχία. Στο κάδρο της σήψης και της παρακμής των τριών πολιτικών δυνάμεων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) που συνομολόγησαν τα αντικοινωνικά μέτρα δεν χωρά η Αριστερά. Ούτε χωρούν προτάσεις πολιτικού εξωραϊσμού, μέσω των πολλαπλών πολιτικών σεναρίων, που αποσκοπούν στην αυτοκάθαρση του συστήματος για την εδραίωση εντέλει των ίδιων πολιτικών. Η όποια εναλλακτική απάντηση οφείλει να στηρίζεται στην ανάπτυξη αγώνων για τη στήριξη του εισοδήματος, την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, την προστασία της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος, την αναβάθμιση της εργασίας, την απασχόληση, την ανάδειξη της σημασίας του κοινωνικού ελέγχου, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την αναδιανομή του πλούτου.
Το χρέος, όμως, με δεδομένο τον ταξικό χαρακτήρα του, είναι παρόν και η αντιμετώπισή του περνάει μέσα από τη ρύθμισή του, μέσα από την ανάπτυξη, με ανάκαμψη της παραγωγής, της απασχόλησης και την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων και με μια μεγάλης έκτασης αναδιανομή εισοδημάτων και πλούτου.
Προϋπόθεση για τον εναλλακτικό αυτό δρόμο είναι η συγκρότηση ενός μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα αγωνίζεται για την απόκρουση και ακύρωση όλων των αντιλαϊκών μέτρων προκειμένου να υψώσει μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης· που θα επεξεργάζεται και θα προωθεί ένα εναλλακτικό, προγραμματικό και πολιτικό σχέδιο. Αποφασιστική θα είναι η συμβολή των δυνάμεων της Αριστεράς και των συνδικαλιστικών και κοινωνικών φορέων στη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου.
Γι’ αυτό τους καλούμε να ανταποκριθούν στο ενωτικό μας κάλεσμα και να αγωνιστούμε όλοι μαζί και σε στενή συνεργασία με τα κινήματα και τα κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη για ένα Άμεσο Εναλλακτικό Πρόγραμμα Προοδευτικής Εξόδου από την Κρίση και να διεκδικήσουμε τη μεγάλη κοινωνική και πολιτική ανατροπή η οποία είναι κατεπείγουσα αναγκαιότητα σήμερα.
Να απεμπλακούμε από το μηχανισμό «στήριξης» που συγκρότησε η ΕΕ και το ΔΝΤ και την πολιτική τους. Να διεκδικήσουμε τον απ’ ευθείας δανεισμό της χώρας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με ευνοϊκούς όρους, τουλάχιστον εκείνους με τους οποίους δανείζονται οι ιδιωτικές τράπεζες, συμμαχώντας με τις χώρες που αντιμετωπίζουν ανάλογο πρόβλημα χρέους και ελλειμμάτων.
Να απαιτήσουμε την αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών, με προτεραιότητα την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και την αντικατάστασή του με ένα Σύμφωνο για την κοινωνική προστασία, την εξασφαλισμένη αξιοπρεπή απασχόληση και την αειφόρο ανάπτυξη.
Αγωνιζόμαστε για την άμεση ακύρωση του προγράμματος «σταθερότητας και ανάπτυξης» και όλων των άλλων αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων που επιβάλλει η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ.
Να διεκδικήσουμε στην Ελλάδα, στην ΕΕ και σε διεθνές επίπεδο την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, με στόχο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, τη μείωση των επιτοκίων και τη διαγραφή μέρους του. Σε κάθε περίπτωση, η όποια ρύθμιση του εξωτερικού χρέους, που και εμείς διεκδικούμε, θέλουμε να είναι επωφελής για το λαό και να υπηρετεί ένα σχέδιο αλλαγής της κοινωνίας και όχι τη διαιώνιση της εξουσίας στις σημερινές ελίτ. Η όποια ρύθμιση του χρέους θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο σχέδιο αναδιανομής και επαναπροσδιορισμού του περιεχομένου, του σκοπού και του τρόπου ανάπτυξης. Αντίστοιχα πρέπει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους, ιδιαίτερα για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Να τεθούν υπό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος, για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, των εργαζομένων και της πραγματικής οικονομίας, με άμεση διεκδίκηση τη διαμόρφωση του πυλώνα των τριών τραπεζών.
Αμφισβήτηση της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων - Επιβολή φόρου Τόμπιν και άλλων αντίστοιχων μέτρων - Ακύρωση απελευθέρωσης αγορών σε συνδυασμό με την εφαρμογή αναπτυξιακής και βιομηχανικής πολιτικής και κλαδικών πολιτικών σε κρίσιμους τομείς.
Διεκδικούμε ένα άμεσο πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας που θα τονώνει την ανάπτυξη, και θα δημιουργεί ασπίδα κοινωνικής προστασίας κατά της ανεργίας και της νέας φτώχειας. Με στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις, για ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης, με ιδιαίτερη έμφαση στην αγροτική οικονομία, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τον ήπιο τουρισμό, τις νέες τεχνολογίες και τα έργα υποδομής.
Απαιτούμε την προώθηση ενός στρατηγικού σχεδίου μεταρρύθμισης και ανασυγκρότησης του κράτους, που θα αποκαθιστά την αξιοπιστία του, θα λειτουργεί με διαφάνεια και αξιοκρατία, θα καταπολεμά τη γραφειοκρατία και τη ρουσφετολογία και θα γίνεται έτσι ικανό και αξιόπιστο εργαλείο ανάπτυξης και κοινωνικής συνεισφοράς.
Αγωνιζόμαστε να μπει τέλος στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και των ΣΔΙΤ. Αυτός ο αγώνας γίνεται πιο επίκαιρος μετά την εξαγγελία από την κυβέρνηση του ξεπουλήματος του νερού (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ), των ταχυδρομείων, αυτοκινητόδρομων, των σιδηροδρόμων, των καζίνο, ενώ προχωράει και η ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση των λιμανιών, των αεροδρομίων, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών. Προωθούμε σταδιακά μια στρατηγική ανάκτησης από το Δημόσιο –με νέους προοδευτικούς όρους ανάπτυξης, ανασυγκρότησης, επενδύσεων και αποτελεσματικότητας, και με όρους κοινωνικής ιδιοκτησίας και εργατικού ελέγχου, διαφάνειας και κοινωνικής εξυπηρέτησης– των πιο κρίσιμων στρατηγικών κλάδων και επιχειρήσεων της οικονομίας (π.χ. ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, κοινωφελή αγαθά και υπηρεσίες, συγκοινωνίες, υποδομές, λιμάνια κ.λπ).
Προωθούμε μια στρατηγική στήριξης, με σειρά άμεσων μέτρων, των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, των μικρών και πολύ μικρών επαγγελματιών και βιοτεχνών.Στηρίζουμε τη μικρομεσαία αγροτιά της χώρας μας και την αγροτική παραγωγή, σε μια περίοδο που περιθωριοποιούνται και που ο μικρομεσαίος αγρότης, ιδιαίτερα ο νέος, τείνει να γίνει μουσειακό είδος.Προωθούμε την ανασυγκρότηση και την ποιοτική και οικολογική αναδιάρθρωση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής με επώνυμα, τυποποιημένα, πιστοποιημένα, ασφαλή και υγιεινά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα και είμαστε ριζικά αντίθετοι με τη χρήση μεταλλαγμένων. Υποστηρίζουμε την εκ βάθρων ανασυγκρότηση του αγροτικού κινήματος και την αυτοοργάνωση των αγροτών μέσα από δημοκρατικές, συμμετοχικές διαδικασίες. Στηρίζουμε τη δημιουργία από μηδενική βάση νέων συνεταιρισμών, τοπικών αγορών παραγωγών και αλληλέγγυων δικτύων διακίνησης τροφίμων.
Οι αναγκαίες άμεσες παρεμβάσεις πρέπει να εστιάζουν στα παρακάτω θέματα:
*
Φορολογική μεταρρύθμιση με μείωση των έμμεσων φόρων και αύξηση των άμεσων, αύξηση της φορολογίας των ΑΕ στο 45%, διεύρυνση της φορολογικής βάσης προς τα μεγάλα εισοδήματα, φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Καταστολή της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής τόσο στις μεγάλες όσο και στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
Άμεση μείωση κατά 50% των στρατιωτικών δαπανών και των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ανάκληση των εκστρατευτικών στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας από το εξωτερικό. Επιμονή στη στρατηγική διάλυσης του ΝΑΤΟ.
Υπεράσπιση του δημόσιου, αναδιανεμητικού, κοινωνικού χαρακτήρα του συνταξιοδοτικού συστήματος και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Αναγνώριση και σταδιακή καταβολή των καταληστευθέντων πόρων και των κρατικών υποχρεώσεων. Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων.
Προστασία των ανέργων και των μακροχρόνια ανέργων. Ειδικά προγράμματα απασχόλησης στον κοινωνικό και παραγωγικό τομέα.
Άμεση τροποποίηση της εργατικής νομοθεσίας, με στόχο τον περιορισμό των απολύσεων και την προστασία των θέσεων εργασίας.
*
Προστασία και ενίσχυση των εργατικών εισοδημάτων με ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων ανεργίας και χτύπημα της ακρίβειας. Ενίσχυση της σταθερής εργασίας, και δημοκρατική επαναρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Ενίσχυση του κατώτατου μισθού. Θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, καθώς και της εγγυημένης πρόσβασης σε δημόσια αγαθά και βασικές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.
Για μια άλλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία
Ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται σήμερα να αναπτύξουν δράσεις ενημέρωσης και ενίσχυσης της αντίστασης της κοινωνίας. Με την πρωτοπόρα συμμετοχή στους αγώνες των συνδικάτων, των σωματείων και των κοινωνικών φορέων. Με την ενίσχυση της συγκρότησης πλατειών Επιτροπών Αγώνα στους τόπους κατοικίας και εργασίας, ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και τις επιπτώσεις τους. Το κόμμα μας πρέπει έμπρακτα να εκφράσει την αλληλεγγύη του σε αυτούς που πλήττονται μέσα από αντίστοιχες πρωτοβουλίες.
Δεδομένου ότι σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια δομική κρίση του καπιταλισμού, η πάλη για εναλλακτική διέξοδο δεν μπορεί παρά να συνδέεται με τον αγώνα για ριζική ανατροπή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων, με στόχο μια άλλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφικά, η οποία θα υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και των πλατειών αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και θα προωθεί τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας και το σοσιαλισμό. Η εναλλακτική μας πρόταση πρέπει να γίνει καθαρή στον κόσμο, με αλλεπάλληλες, συστηματικές και διαρκείς παρεμβάσεις. Υποχρέωσή μας είναι να προτείνουμε στην κοινωνία τον εναλλακτικό δρόμο και να την καλέσουμε να αγωνιστεί για να τον επιβάλει.
Για ένα ισχυρό μαζικό κίνημα, προϋπόθεση για αποτελεσματική αντίσταση
Η τεράστια επίθεση που εξελίσσεται εναντίον των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων απαιτεί πρώτα από όλα την αντίστασή τους μέσα από το οργανωμένο μαζικό κίνημα. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να συνδυάζει την ανάπτυξη των αγώνων με τη διαδικασία ανασυγκρότησης και αναγέννησης των κινημάτων και ιδιαίτερα του εργατικού κινήματος, που ταλανίζεται από ηγεσίες οι οποίες με το συμβιβασμό τους έχουν συμβάλει στην απαξίωση των συνδικάτων.
Σήμερα, πολύ περισσότερο από άλλες φορές, απαιτείται η ενότητα των εργαζομένων, η αγωνιστική τους στάση πάνω στα προβλήματα, με πολύμορφες κινητοποιήσεις και δράσεις, το ξεπέρασμα των διαχωριστικών γραμμών που επιχειρεί να αξιοποιήσει η κυβέρνηση, η έμπρακτη αλληλεγγύη στα στρώματα που πλήττονται. Στην κατεύθυνση αυτή το αυτόνομο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να κινείται με πρωτοβουλίες και από τα πάνω, αλλά κυρίως από τα κάτω, μέσα από το συντονισμό πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων, τη δημιουργία συσπειρώσεων επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων, ώστε να πιέζονται αποφασιστικά οι ηγεσίες και να αναπτύσσεται δράση στους χώρους εργασίας και κατοικίας. Απαιτείται ο άριστος συνδυασμός του ειδικού με το γενικό, ώστε τα επιμέρους ρυάκια του αγώνα να μετατρέπονται σε μεγάλα ποτάμια με τα μείζονα γεγονότα που πρέπει να δημιουργούν οι μεγάλες κινητοποιήσεις των κεντρικών συνδικάτων. Η αξιοποίηση και των πιο απλών μορφών πάλης δεν πρέπει να υποτιμάται, διότι η οικονομική κρίση θα δημιουργεί πρόσθετα εμπόδια στη συμμετοχή στις απεργίες.
Η εξέλιξη της κρίσης και η επίπτωση των αντεργατικών μέτρων θα αυξάνει σταδιακά τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων και γι’ αυτό το λόγο ο μακροχρόνιος αγώνας θα έχει εξάρσεις και υφέσεις και το κίνημα πρέπει να έχει την ικανότητα να συντηρεί και να εντείνει την αγωνιστική δράση του κόσμου της εργασίας. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά έχει το χρέος να δίνει πολιτική διέξοδο στους αγώνες, να τους τροφοδοτεί με μεγάλα αιτήματα και να ανατροφοδοτείται από αυτούς, να δουλεύει σαν το ψάρι μέσα στο νερό στους εργαζόμενους, να παρεμβαίνει ιδεολογικά, να προσπαθεί να εντάξει μεγάλες μάζες των εργαζομένων στο πολιτικό της σχέδιο με σεβασμό πάντα στην αυτονομία των κινημάτων. Βασικό ζήτημα είναι η δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών αυτών που πλήττονται από την κρίση και τις αντιλαϊκές πολιτικές, η δημιουργία κοινωνικού μετώπου που πρέπει να χτίζεται στη βάση, στους εργασιακούς χώρους και στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων, και να απλώνεται στην περιφέρεια όλης της χώρας.
Οργάνωση του κόσμου της εργασίας και των αδύναμων τάξεων και πραγμάτωση από σήμερα μιας ανταγωνιστικής λογικής
Ο ΣΥΝ αντιλαμβάνεται το πρόβλημα της εξουσίας ως κάτι περισσότερο και πιο σύνθετο από την κυβερνητική εξουσία. Γι’ αυτό δεν αρκεί ο πρώτος άξονας, δηλαδή το κάλεσμα των εργαζομένων και των υποτελών τάξεων σε έναν αγώνα για τη διαμόρφωση μιας πολιτικής πλειοψηφίας η οποία θα είναι σε θέση να επιβάλει μια άλλη ανταγωνιστική πολιτική από κυβερνητικές θέσεις. Η υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής, αν δεν στηρίζεται ενεργά στην κινητοποίηση και αυτοοργάνωση των υποτελών τάξεων, δεν έχει προοπτική.
Γι’ αυτό καλούμε τους εργαζόμενους της χώρας να ενισχύσουν τους αγώνες για την ανατροπή των κυβερνητικών πολιτικών και ταυτόχρονα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους δημόσιους χώρους κ.λπ. για να κάνουμε πράξη από σήμερα μια ανταγωνιστική λογική. Αυτή την ώρα που καταρρέουν όλα τα ιδεολογήματα του αστισμού, η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να αναδείξει μια ανταγωνιστική λογική για την κοινωνική και οικονομική οργάνωση. Να αξιοποιήσει τις επεξεργασίες του προγραμματικού συνεδρίου και να αναδείξει τόσο σε επίπεδο εκφώνησης όσο και έμπρακτα νέες μορφές οικονομικής δραστηριότητας και πρακτικές αλληλεγγύης.
Καλούμε τους εργαζομένους να αναζωογονήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα, ξεκινώντας από «τα κάτω» και με νέα ορμή να συγκρουστούν με κατεστημένες πρακτικές του δικομματικού συστήματος ώστε να ενισχυθούν και να διαμορφωθούν όπου δεν υπάρχουν τα αναγκαία υποκείμενα αντίστασης στην οξεία ταξική επίθεση.
Αγωνιζόμαστε ώστε τα σωματεία να εκπονήσουν σχέδια αυτοδιαχείρισης των παραγωγικών μονάδων τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, ειδικά στις περιπτώσεις κλεισίματος εργοστασίων, οι ομοσπονδίες να συγκροτήσουν αναπτυξιακά σχέδια για τους κλάδους τους με γνώμονα τις ανάγκες του λαού, και ο κόσμος της εργασίας να αναπτύξει από κοινού σχέδια για τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο τομέων της οικονομίας που βρίσκονται υπό κατάρρευση. Να δώσουμε το μήνυμα ότι δεν θα κάτσουμε αδρανείς και ότι ο κόσμος της εργασίας προετοιμάζεται να πάρει την τύχη του στα χέρια του.
Μαζί με τον κόσμο της εργασίας παίρνουμε την πρωτοβουλία να οργανώσουμε πλατιά δίκτυα καταγραφής ικανοτήτων και αναγκών και μορφές στήριξης των ανέργων, ώστε μέσα από πρακτικέςαλληλεγγύης ο κόσμος της εργασίας να αντεπεξέλθει στην επίθεση στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις.
Παρεμβαίνουμε στις τοπικές κοινωνίες και τις γειτονιές προτείνοντας την αυτοοργάνωση, ώστε να αναλάβουν την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων και του περιβάλλοντος, να προωθήσουν τη λογική της τοπικής παραγωγής και κατανάλωσης.
Καλούμε όλο τον κόσμο της εργασίας, τον κόσμο που πλήττεται σήμερα από την επίθεση του κεφαλαίου, να προβάλει έμπρακτα μια άλλη αντίληψη για την οικονομική και κοινωνική ζωή, στη βάση των αναγκών, της αλληλεγγύης, του κοινωνικού ελέγχου, της περιβαλλοντικής ισορροπίας, τη λογική της ολιγαρκούς αφθονίας απέναντι στη λογική του ανταγωνισμού, της περιβαλλοντικής καταστροφής και των στρεβλών μοντέλων κατανάλωσης.
Οι ιστορικές προκλήσεις των καιρών απαιτούν να εγκαταλείψουμε άμεσα λογικές καταγραφής των προτάσεων και ικανοποίησης από την έκφραση της ιδιαίτερης πολιτικής ταυτότητας, οι οποίες κυριαρχούν σε πολλούς χώρους. Καλούμε κάθε αριστερό και κάθε πολίτη που κινητοποιείται να εμπλουτίσει, να σκεφτεί και να υλοποιήσει πρακτικές που στοχεύουν στο αποτέλεσμα, που συντάσσονται, στοχεύουν και ασκούνται με κριτήριο την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων και όχι την καταγραφή δυνάμεων. Τώρα είναι η ώρα η αριστερά να γίνει η νέα αριστερά, που απαιτούν οι ιστορικές συνθήκες.
Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ
«Στρατηγική επιλογή» για τον ΣΥΝ ήταν και παραμένει η κοινή δράση και η συνεργασία, πέρα από διαφορές, όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας στη χώρα μας, στη βάση των ώριμων μεγάλων κοινωνικών αιτημάτων και ενός κοινού σύγχρονου προοδευτικού προγράμματος με σοσιαλιστική κατεύθυνση.
Στις σημερινές συνθήκες της τρέχουσας οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής κρίσης, καθίσταται ακόμα πιο επίκαιρη η κοινή δράση με το ΚΚΕ και τις άλλες οργανώσεις και κινήσεις της Αριστεράς, παρά τις λανθασμένες, αντιενωτικές πολιτικές και τακτικές που κυριαρχούν στις ηγεσίες τους σήμερα. Στις συνθήκες που βιώνουμε είναι επίσης επιτακτική η ανάγκη για τη μεγάλη ενωτική Αριστερά, που θα εμπνεύσει την πιο πλατιά συσπείρωση, τη σύγκλιση και την κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στη χώρα μας, απέναντι στη λαίλαπα των νεοφιλελεύθερων επιλογών των κυρίαρχων τάξεων, που επιδιώκουν να ξεπεράσουν την κρίση εις βάρος και πάλι των δυνάμεων της εργασίας.
Η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως συμμαχικού πλαισίου ισότιμης συνάντησης διαφορετικών δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της οικολογίας και ανένταχτων αγωνιστών, συνιστά ένα μεγάλο βήμα στην κατεύθυνση της κοινής δράσης και συνεργασίας όλου του φάσματος αριστερών και ριζοσπαστικών οικολογικών κομμάτων, οργανώσεων, κινήσεων και κινημάτων.
Σταθερή επιδίωξη του ΣΥΝ είναι η ενδυνάμωση και η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, η κοινή δράση και συμπαράταξη της Αριστεράς μέσα από μια πολυεπίπεδη και πολύμορφη διαδικασία, ώστε να βρίσκουν πολιτική έκφραση και πεδίο κοινής δράσης παλιοί και νέοι αγωνιστές από τη ριζοσπαστική Αριστερά, το σοσιαλιστικό χώρο, την κομμουνιστική Αριστερά και τη ριζοσπαστική Οικολογία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ
Χρειαζόμαστε έναν διαφορετικό Συνασπισμό, για να ανταποκριθεί στα νέα του καθήκοντα. Χρειαζόμαστε έναν καλύτερο ΣΥΡΙΖΑ, καταλύτη για τη δημιουργία μιας νέας Αριστεράς, ικανής να ανταποκριθεί στις ανάγκες της περιόδου, που τις ορίζουν η οικονομική κρίση, η κρίση του χρέους, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι περιφερειακές συγκρούσεις. Γνωρίζαμε από την αρχή ότι η υπόθεση της ενότητας είναι δύσκολη. Σήμερα, έχουμε διανύσει μια μεγάλη διαδρομή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκτήσει ταυτότητα και στις γραμμές του συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες οργανωμένοι σε συνιστώσες και ανένταχτοι. Γνωρίζαμε επίσης ότι τα πολιτικά ζητήματα, οι διαφωνίες που οφείλονται στις διαφορετικές ταυτότητες και διαδρομές, λύνονται στο έδαφος της δημοκρατίας.
Το κόμμα μας, ως η μεγαλύτερη συνιστώσα, φέρει και τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε στο συμμαχικό μας σχήμα. Για μας ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί μια απλή πολιτική συμμαχία, αλλά μια συμμαχία με νέα χαρακτηριστικά, μια συμμαχία συνιστωσών της Αριστεράς και ανένταχτων αγωνιστών με κοινή πολιτική και κοινωνική δράση στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, που πλέον μετά από αρκετά χρόνια συμπόρευσης, κοινών πολιτικών μαχών και εκλογικών καθόδων, έχει αποκτήσει τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα στην ελληνική κοινωνία. Σήμερα στόχος είναι, όλοι και όλες, ανένταχτοι και συνιστώσες, να πάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια μας και να τον μετατρέψουμε σε ένα ανοιχτό πολιτικό σχήμα, χώρο ένταξης νέων αγωνιστών, όχημα που δοκιμάζει την ενότητα σήμερα σε συνθήκες που είναι πιο χρήσιμη από ποτέ. Στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μην υλοποιούμε αποφάσεις στις οποίες δεσμευόμαστε, δεν μπορούμε όμως να επιτρέψουμε και τη μετατροπή του σε χώρο όπου κυριαρχεί η μάχη της γραμμής για το έλασσον, σε χώρο ανελέητων μικροκομματικών ανταγωνισμών και εφαλτήριο για κεντρόφυγα πολιτικά σχέδια.
Σήμερα πρέπει να οργανώσουμε μια σοβαρή ιδεολογική και πολιτική συζήτηση, που θα μας επιτρέψει να κουβεντιάσουμε ανοιχτά τις πολιτικές διαφωνίες, και να μην τις αντιμετωπίζουμε κάθε φορά εκφυλισμένες σε οργανωτίστικα ζητήματα που παραλύουν τη λειτουργία μας. Μια τέτοια δυνατότητα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία και για διαδικασίες ανασύνθεσης, που δεν θα πληγώνουν όμως την ενότητα.
Δυστυχώς, η κατάσταση το τελευταίο διάστημα στον ΣΥΡΙΖΑ έχει επιβαρυνθεί από τις άγονες αντιπαραθέσεις μεταξύ συνιστωσών, από την επιθετική στάση απέναντι στον ΣΥΝ και από αρνητικές τοποθετήσεις για την ύπαρξη και λειτουργία του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Καμιά πολιτική συμμαχία δεν μπορεί να προχωρήσει με την ύπαρξη ανταγωνιστικών πολιτικών σχεδίων στο εσωτερικό της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει άμεσα να βγει από αυτή τη διελκυστίνδα. Να αποκατασταθούν σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ των συνιστωσών, να γειωθεί η δράση του περισσότερο στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να αποκτήσει συλλογικότερη πολιτική λειτουργία και δραστήρια ενιαία παρέμβαση με βάση τα προβλήματα του κόσμου της εργασίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα μπορεί να εκπονήσει ένα σχέδιο δράσης μέσα στην κρίση, που θα μας βγάζει στην κοινωνία πολλαπλασιάζοντας τις δυνατότητες για τη συγκρότηση ενός μεγάλου κινήματος αντίστασης στην επίθεση που δεχόμαστε, αμφισβήτησης των μονόδρομων και της κυρίαρχης ερμηνείας της κρίσης, καθώς και των πολιτικών διαχείρισής της, αλλά και έμπρακτης αλληλεγγύης στα ολοένα και διευρυνόμενα τμήματα των εργαζομένων και της νεολαίας που πετιούνται βάναυσα στο περιθώριο της κοινωνίας.
Με βάση τα παραπάνω, ο ΣΥΝ θα εργαστεί το επόμενο διάστημα για:
Τη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού συμβολαίου φερέγγυας συνεννόησης μεταξύ των συνιστωσών, που θα δίνει νέα ώθηση στο ενωτικό εγχείρημα και θα δημιουργεί προϋποθέσεις για την υλοποίηση των συναινετικών αποφάσεων των συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ.
Την αποκατάσταση κλίματος αλληλεγγύης και συντροφικότητας μεταξύ των συνιστωσών που συναπαρτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη και τη διεύρυνσή του.
Τέλος, πρέπει να αποκατασταθεί ο σεβασμός της ιστορικότητας και της ιδιαιτερότητας κάθε συλλογικότητας που συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Να αισθανθούν ακόμα και οι πιο μικρές δυνάμεις της συμμαχίας ότι δεν παίζουν περιθωριακό ρόλο και ότι υπολογίζεται ισότιμα η άποψή τους, χωρίς όμως να αγνοείται ο υπαρκτός συσχετισμός δυνάμεων.
Η περίοδος που διανύουμε είναι δυνητικά μια πολύ καλή περίοδος για τη ριζοσπαστική Αριστερά και είναι χρέος όλων μας να αντιστοιχηθούμε με τις ανάγκες της εποχής, που χρειάζεται έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ, καλά γειωμένο στην κοινωνία, εναλλακτικό στο δικομματισμό σύστημα και τα διάφορα στηρίγματά του, φορέα μεγάλων συσπειρωτικών διαδικασιών στο χώρο της Αριστεράς και προωθητική δύναμη ριζοσπαστικών αλλαγών ενταγμένων σε μια πορεία για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.
Το κόμμα μας
Παρά τις σωστές διαπιστώσεις που έχουμε κάνει κατά καιρούς, ο ΣΥΝ απέχει από το να είναι κόμμα των μελών του και από το να προσπαθεί να ανιχνεύει νέους δρόμους για να κάνει πολιτική.
Το προηγούμενο διάστημα εγκαταλείψαμε το «εθνικό ακροατήριο» και εστιάσαμε την προσοχή μας στη μισθωτή εργασία, στα στρώματα που πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις: στους ηττημένους της αγοράς, στις κατηγορίες της κοινωνικής ανασφάλειας και της εργασιακής περιπλάνησης, στη γενιά των 700 ευρώ, στη νεολαία της αμφισβήτησης.
Έχουμε να κάνουμε όμως πολλά ακόμα και έχουμε τη γνώση ότι είμαστε στην αρχή. Πρώτιστη δουλειά μας είναι να αλλάξουμε το κόμμα μας, αλλά και να υπερασπιστούμε την ανάγκη για ένα σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς ως εργαλείο δημοκρατικής συγκρότησης του πολιτικού υποκειμένου, ως μοντέλο δημοκρατικής έκφρασης της μισθωτής εργασίας, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων. Σήμερα πρέπει να εργαστούμε σε μια κατεύθυνση αντίρροπη με την κυρίαρχη τάση αμερικανοποίησης της αστικής δημοκρατίας, που μετατρέπει τα κόμματα σε αρχηγικούς χώρους και χώρους νομής εξουσίας, επαναφέροντας τη δημοκρατική οργάνωση ως το μοντέλο για την έφοδο των μαζών στο προσκήνιο. Να αφήσουμε πίσω το συγκεντρωτισμό, την ανάθεση και την υποκατάσταση, την αποϊδεολογικοποίηση, την «ομοσπονδιακή» λειτουργία, τις προσχηματικές περιχαρακώσεις που διαιωνίζουν τα «φέουδα», με δυο λόγια όλα όσα οικοδομούν το Συνασπισμό ως κόμμα στελεχών και όχι ως κόμμα των μελών του.
Είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε εκείνες τις πολιτικές και θεσμικές ρυθμίσεις ώστε να σταματήσει επιτέλους η πολυγλωσσία, τα πολλαπλά κέντρα πολιτικής εκφώνησης, η μετατροπή των προσώπων σε θεσμούς που εκπέμπουν αυτόνομο πολιτικό λόγο και η εκπομπή αντίθετων και ανταγωνιστικών πολιτικών σημάτων. Εκφυλιστικά φαινόμενα που ακυρώνουν όχι μόνο κάθε έννοια εσωκομματικής δημοκρατίας, αλλά και την ίδια την έννοια του κόμματος. Ταυτόχρονα, αντιλαμβανόμαστε πως δεν νοείται κόμμα της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς που δεν θα διαφυλάσσει τη δημοκρατική πλουραλιστική του λειτουργία, με ιδεολογικά ρεύματα που λειτουργούν οργανωμένα στο εσωτερικό του, καθώς και την ισότιμη συμμετοχή και των δύο φύλων στα όργανα, τις αποφάσεις και τη δράση μας. Η κριτική που κάνουμε δεν απορρίπτει αυτό το μοντέλο, αλλά την εκφυλισμένη λειτουργία του που βιώνουμε εδώ και χρόνια. Στόχος μας ένα κόμμα που θα συγκροτείται μέσα στους μαζικούς χώρους και στον κοινωνικό αγώνα για τη στήριξη των υποτελών τάξεων, για τη συγκρότηση αντιστάσεων, για την αλλαγή των συσχετισμών.
Στην παρούσα φάση η υιοθέτηση ενός πλέγματος λειτουργικών ρυθμίσεων, που σταδιακά θα αυξήσουν την αποτελεσματικότητα των οργάνων του κόμματος αλλά και θα ενισχύσουν τον ενιαίο χαρακτήρα του, είναι μια ενδεδειγμένη λύση.
Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν ως εξής:
Αποτελεί υποχρέωση της ΠΓ και της ΚΠΕ να υπερασπίζονται επί της αρχής το καταστατικό του κόμματος σε όποιες τυχόν αμφισβητήσεις ή επιθέσεις, και να διασφαλίζουν τη συζήτηση των όποιων αναγκαίων αλλαγών με οργανωμένο τρόπο και όχι διά των ΜΜΕ. Το καταστατικό του κόμματος ισχύει ολόκληρο, απαρέγκλιτα και για όλα τα μέλη του κόμματος.
Η ΚΠΕ αποτελεί, ανάμεσα σε δύο Συνέδρια, το αποφασιστικό όργανο του κόμματος. Στη συνεδρίαση της μετά την εκλογή ΠΓ εγκρίνει κανονισμό λειτουργίας για την ίδια και την ΠΓ. Οφείλει να λειτουργεί συχνά, με συστηματική προετοιμασία κάθε συνεδρίασης, και να συζητά διεξοδικά όχι μόνο θέματα κεντρικής πολιτικής, αλλά και όλα τα μεγάλα θέματα. Η ΚΠΕ οφείλει να συνέρχεται τουλάχιστον μια φορά το δίμηνο. Οφείλει, επίσης, να διοργανώνει θεματικές συνεδριάσεις με τη συμβολή των ανάλογων τμημάτων. Κάθε μέλος της ΚΠΕ οφείλει να έχει συγκεκριμένη χρέωση. Μια φορά το χρόνο συγκαλείται ειδική συνεδρίαση απολογισμού δράσης της ΚΠΕ, της ΠΓ και των μελών της ΚΠΕ. Οι διαδικασίες ελέγχου των καθοδηγητικών οργάνων από την οργανωμένη βάση οφείλουν να ενισχυθούν και να γίνουν τμήμα της καθημερινής λειτουργίας του κόμματος. Οι σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συντροφικότητας πρέπει να αποκατασταθούν τόσο μεταξύ των μελών όσο και μεταξύ των οργάνων. Αυτό οφείλει να αποτελέσει πρωταρχικό μέλημα των καθοδηγητικών οργάνων που θα εκλεγούν από το συνέδριο.
Πρέπει να ενεργοποιηθούν τα περιφερειακά συμβούλια με γνωμοδοτική αρμοδιότητα προς την ΚΠΕ και τις ΝΕ για όλα τα κομματικά θέματα. Σε αυτή τη περίοδο, και έως ότου υπάρξει καταστατική ρύθμιση, συντονιστής/στρια του Περιφερειακού Συμβουλίου είναι ο/η υπεύθυνος/η από την ΕΓ. Ξεχωριστά χρειάζεται να δούμε τη λειτουργία των ΝΕ και σε σχέση τη νέα διοικητική μορφή της χώρας.
Βαθιά τομή χρειάζεται να γίνει και στη συγκρότηση και λειτουργία των τμημάτων. Το άρθρο 10 του καταστατικού ορίζει με αναλυτική ακρίβεια τον τρόπο συγκρότησης. Το συγκροτημένο Τμήμα εκλέγει τον/τη συντονιστή/στρια και τη γραμματεία του. Σε κάθε Τμήμα επιδιώκεται να συμμετέχει τουλάχιστον 1 σύντροφος από κάθε περιφέρεια. Τμήματα που έχουν συναφές αντικείμενο συγκροτούν αντίστοιχο τομέα. Επικεφαλής του τομέα είναι μέλος της ΠΓ. Ο Τομέας συντονίζει και ενοποιεί τις επεξεργασίες του κόμματος και προτείνει αντίστοιχες δράσεις. Τα Τμήματα του κόμματος πρέπει να συνδεθούν συστηματικά με το σύνολο του κόμματος και με την κοινοβουλευτική δουλειά. Δεν νοείται οι τοποθετήσεις των βουλευτών μας να μη στηρίζονται και να μην εκφράζουν τη δουλειά στα Τμήματα και στο κόμμα, καθώς και τον συλλογικό προβληματισμό.
Θεσμοθετούνται οι εξής επιτροπές: Μόνιμη Επιτροπή Προγράμματος, Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού και Επιτροπή Στήριξης και Αξιοποίησης Κοινοβουλευτικού Έργου. Είναι γνωμοδοτικές επιτροπές, υποστηρικτικές της δουλειάς του κόμματος, με βασικό γνώμονα την προετοιμασία του και την τεκμηρίωση των θέσεων και επιχειρημάτων μας. Λειτουργούν ήδη με αξιόλογη αποτελεσματικότητα από την προεκλογική περίοδο. Όλα τα τμήματα και οι επιτροπές του κόμματος επιδιώκουν την συνεργασία με το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς.
Τα στελέχη που εργάζονται στο κόμμα καθώς και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι οφείλουν να απασχολούνται σε συγκεκριμένο, ρητά καθορισμένο, τομέα ευθύνης, να λογοδοτούν τακτικά (τουλάχιστον μία φορά το χρόνο) και να ελέγχονται για τον τομέα ευθύνης τους. Ειδικός κανονισμός της ΚΠΕ καθορίζει τον τρόπο επιλογής των στελεχών που εργάζονται στο κόμμα και των αποσπάσεων, το χρόνο και τους όρους με τους οποίους αυτές γίνονται. Η ΚΠΕ, αφού λάβει υπόψη όλα τα δεδομένα και στη βάση της καλύτερης λειτουργίας του κόμματος, αποφασίζει αιτιολογημένα εντός ενός μήνα από το συνέδριο τις επαγγελματοποιήσεις και αποσπάσεις. Η ειδική σχέση με το κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα δεν παράγει κανένα πλεονέκτημα από αυτά που παρέχει το πολιτικό σύστημα (π.χ. μονιμοποίηση στο Δημόσιο). Ειδικές εξαιρέσεις που αφορούν το συνολικό σχεδιασμό του κόμματος γίνονται μετά από απόφαση της ΚΠΕ.
Το κόμμα στο σύνολό του, τα καθοδηγητικά όργανα και οι Πολιτικές Κινήσεις, οφείλουν να εκπονήσουν συγκεκριμένα και εξειδικευμένα προγράμματα δράσης για το χώρο ευθύνης τους, με προσωπικές χρεώσεις, η υλοποίηση των οποίων θα ελέγχεται. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε ώστε κάθε κομματικό μέλος να παίρνει συγκεκριμένη χρέωση με βάση το πρόγραμμα που θα εκπονεί η ΠΚ στην οποία ανήκει. Για τη λειτουργία των γραφείων της έδρας του κόμματος θα εκπονηθεί εντός τριμήνου ειδικό οργανόγραμμα με περιγραφή θέσεων.
Το κόμμα οφείλει να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την πλήρη πληροφόρηση των μελών του όχι μόνο για την πολιτική του, αλλά και για τους όρους και τη γνώση με βάση τις οποίες αυτή η πολιτική διαμορφώθηκε. Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλει να αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της τεχνολογίας. Η ιστοσελίδα του κόμματος αποτελεί εργαλείο ενημέρωσης για τις δραστηριότητες και τις θέσεις του κόμματος στην εκάστοτε τρέχουσα επικαιρότητα, συγχρόνως αποτελεί και χώρο διαλόγου για όλα τα μέλη του κόμματος (συγχώνευση/συνέργεια του «Τμήματος Πληροφορικής» και της «Επιτροπής Διαδικτύου» του Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ).
Οι σοβαρές μεταβολές σε θέματα θέσεων και οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να συζητιούνται στο κόμμα και να εγκρίνονται από την ΚΠΕ. Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να τονίσουμε πως η ιδιότητα του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί για τα μέλη του ΣΥΝ παράγωγη ιδιότητα που προκύπτει από την εθελοντική τους ένταξη στο ΣΥΝ.
Οι τάσεις πρέπει να υπακούουν στις καταστατικές διατάξεις και όταν οι απόψεις τους διαφοροποιούνται από αυτές του κόμματος οφείλουν να το δηλώνουν ρητά. Οι τάσεις δεν μπορούν να συμμετέχουν σε συλλογικότητες εκτός κόμματος, ούτε βέβαια να συνδιοργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις με άλλες πολιτικές οργανώσεις.
Τα οικονομικά του κόμματος αποτελούν ευθύνη όλου του κόμματος. Λαμβάνοντας υπόψη μας και την έκθεση της Εξελεγκτικής Επιτροπής, το επόμενο διάστημα θα εκπονήσουμε ένα συνολικό σχέδιο για την εξυγίανση της οικονομικής μας κατάστασης. Στην ιστοσελίδα μας και σε μηνιαία βάση θα αναγράφονται τα έσοδα και τα έξοδά μας, οι προϋπολογισμοί και η πορεία εκτέλεσής τους. Το ίδιο ισχύει και για τα ερευνητικά ιδρύματα και τα ΜΜΕ.
Στο άρθρο 16 § ιδ ορίζεται ότι «την ευθύνη για την εκπροσώπηση του κόμματος στα τηλεοπτικά ΜΜΕ την έχει το Γραφείο Τύπου, στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του κώδικα δεοντολογίας που καθορίζει η ΚΠΕ».
Ο κώδικας δεοντολογίας έχει ως εξής:
α) Ο πρόεδρος του κόμματος εκπροσωπεί με βάση το καταστατικό το κόμμα δημόσια. Το Γραφείο Τύπου πρέπει να συντονίζει και να αξιοποιεί τις παρεμβάσεις τόσο του προέδρου όσο και όλων των στελεχών του κόμματος.
β) Οι ατομικά προσκεκλημένοι σύντροφοι/σσες σε τηλεοπτικές συζητήσεις ή δελτία ειδήσεων πανελλαδικής εμβέλειας ενημερώνουν και συνεννοούνται με το Γραφείο Τύπου.
γ) Για λόγους ισότητας κανένα στέλεχος του κόμματος δεν μπορεί να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές πανελλαδικής εμβέλειας πάνω από 4 φορές το μήνα, εκτός αν συντρέχει σπουδαίος έκτακτος λόγος (πολύ εξειδικευμένο θέμα, έκτακτο γεγονός κ.λπ.).
δ) Η Πολιτική Γραμματεία μέσω του Γραφείου Τύπου έχει την τελική ευθύνη της επιλογής του/της σ. με βάση τα παρακάτω:
Την καλύτερη δυνατή δημόσια παρουσία του κόμματος.
Την πλουραλιστική εκπροσώπηση των διαφορετικών απόψεων.
Την ειδική κοινοβουλευτική χρέωση για τους/τις βουλευτές και Ευρωβουλευτές.
Την ειδική χρέωση στην ΠΓ ή την ΚΠΕ για τα αντίστοιχα στελέχη.
Την ειδική χρέωση με βάση τα τμήματα του κόμματος.
Κάθε μήνα το Γραφείο Τύπου συντάσσει έκθεση-απολογισμό προς την ΠΓ, η οποία εγκρίνεται από την ΠΓ και κοινοποιείται στα μέλη της ΚΠΕ. Με αυτό τον τρόπο το Γραφείο Τύπου ελέγχεται για την ορθή λειτουργία του.
ε) Σε τηλεοπτικές συζητήσεις ή δελτία ειδήσεων πανελλαδικής εμβέλειας, το στέλεχος του κόμματος προβάλλει πρώτα τις θέσεις του κόμματος και μετά αν το επιθυμεί εκφράζει την προσωπική του άποψη. Στο βαθμό που τυχόν διαφωνία του δεν του επιτρέπει να υποστηρίξει την άποψη του κόμματος, επιχειρούμε το κόμμα να εκπροσωπηθεί από άλλο σύντροφο ή συντρόφισσα.
στ) Παραβίαση των παραπάνω συνεπάγεται το δικαίωμα των συλλογικών οργάνων για την αποκατάσταση της άποψης του κόμματος με δημόσια ανακοίνωση. Συνεχής παραβίαση μπορεί να οδηγήσει και σε στέρηση του δικαιώματος εκπροσώπησης του κόμματος στα ΜΜΕ.
Συνολικά, χρειάζεται να δημιουργούμε πνεύμα και κλίμα συλλογικότητας, συντροφικής αλληλεγγύης και συνευθύνης ανάμεσα σε όλα τα μέλη του κόμματος από όποια θέση και αν προσφέρουν τις δυνάμεις και ικανότητες τους προς το κόμμα, την Αριστερά και την κοινωνία.
Επίλογος
Το 6ο συνέδριο μπορεί και πρέπει να γίνει η αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα του κόμματος, για ένα νέο ξεκίνημα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, ώστε να ανταποκριθούμε με πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική επάρκεια στις νέες συνθήκες. Να παίξει το ρόλο του καταλύτη για τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση και δράση της Αριστεράς, να γίνει ο υποδοχέας της δυσαρέσκειας του κόσμου του ΠΑΣΟΚ, όλου του κόσμου της εργασίας που ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων θέλει να παλέψει για τα δικαιώματά του.
Οι σύγχρονες κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη τη βαρβαρότητα όλων των εκδοχών του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, αλλά την ελπίδα προοδευτικών αλλαγών σε Ελλάδα, Ευρώπη και στον κόσμο, με στόχο το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, προοπτική που από σήμερα πρέπει να οικοδομούμε.
Μπορούμε να γίνουμε ο φορέας αναγέννησης του ΣΥΡΙΖΑ, της κατάκτησης της ενότητας όλης της Αριστεράς και της δημιουργίας μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας.
Μπορούμε να γίνουμε η ψυχή των αντιστάσεων των εργαζομένων, των νέων και των στρωμάτων που πλήττονται από τη βάρβαρη επίθεση που βιώνουμε.
Το 6ο συνέδριο του Συνασπισμού συνήλθε σε μια περίοδο που στη χώρα μας, στην Ευρώπη και στον κόσμο οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών. Στην Ελλάδα, η ενεργοποίηση του μηχανισμού «στήριξης» ΕΕ-ΔΝΤ από την κυβέρνηση είναι οικονομικά αναποτελεσματική και επικίνδυνη, αφού βαθαίνει την ύφεση, είναι κοινωνικά άδικη, ρίχνοντας τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Το εργατικό εισόδημα μειώνεται δραστικά με στόχο να γίνουν πιο φτωχοί οι εργαζόμενοι και συνεπώς πιο φθηνοί για τους εργοδότες και το κράτος. Οι εργασιακές σχέσεις κατεδαφίζονται, η ανεργία αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς, το ασφαλιστικό αποδομείται πλήρως, η δημόσια περιουσία παραδίδεται στο κεφάλαιο, όπως και ο χώρος των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών. Η δημοκρατία συρρικνώνεται και ο αυταρχισμός και η καταστολή ενισχύονται.
Οι ιστορικές αυτές εξελίξεις θέτουν στην ημερήσια διάταξη την ανάγκη μεγάλων ρήξεων και ανατροπών, την ανάγκη μιας εναλλακτικής προοδευτικής πορείας που σήμερα συνδέεται περισσότερο από ποτέ με την υπέρβαση του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και την προώθηση του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά σήμερα, υπερβαίνοντας τις ανεπάρκειές της, μπορεί και πρέπει να αναλάβει με αισιοδοξία και έμπνευση τον ιστορικό της ρόλο.
Η κρίση και η αντιμετώπισή της από τις κυρίαρχες δυνάμεις του κεφαλαίου
Βρισκόμαστε στη δίνη μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που έχει τη ρίζα της στην υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου. Μια κρίση που είναι επίσης διατροφική, ενεργειακή, περιβαλλοντική. Μία επί της ουσίας, δηλαδή, δομική κρίση του συστήματος, που εκδηλώθηκε το 2008 αρχικά στις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στη συνέχεια στις επενδύσεις και στη μείωση της παραγωγής και πέρασε ως φυσική συνέπεια στην εργασία, την απασχόληση και τα εισοδήματα.
Η πρώτη φροντίδα των ισχυρών της ΕΕ και των ΗΠΑ ήταν να αποσοβήσουν την κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, γι’ αυτό αποφάσισαν να στηρίξουν τους βασικούς πυλώνες που κινδύνευαν, δηλαδή τις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, με τη διοχέτευση πολλών εκατοντάδων δις. ευρώ και πρόσθετη συνέπεια τη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Η προβλεπόμενη αναιμική οικονομική μεγέθυνση στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δύσης συνοδεύεται από τη μια μεριά από ισχυρή αβεβαιότητα για την πραγματοποίησή της και από την άλλη από την ισχυρή βεβαιότητα ότι θα συνοδεύεται από αύξηση της ανεργίας και επομένως από εντονότατες πιέσεις στους όρους ζωής και αναπαραγωγής του κόσμου της εργασίας διεθνώς.
Στη συνέχεια είχαμε την εμφάνιση της κρίση του χρέους, δηλαδή, την κρίση των δημόσιων οικονομικών των κρατών (αλλά και την κρίση του ιδιωτικού χρέους και των επιχειρήσεων). Μια κρίση η οποία εκτυλίσσεται και αποκτά νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στο πλαίσιο πλήρους κυριαρχίας της διεθνούς του κεφαλαίου, όπως αυτή συγκροτείται μέσω των χρηματοπιστωτικών αγορών και των θεσμών τους: η νεοφιλελεύθερη πολιτική θεσπίζει τις χρηματοπιστωτικές αγορές ως «φυσικό φαινόμενο», στους νόμους του οποίου οφείλουν να πειθαρχούν οι κοινωνίες. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι ούτε ατύχημα, ούτε «ακρότητα», αλλά αποτέλεσμα της εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική στην προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των όρων, των προϋποθέσεων και των κανόνων του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου με φανερό στόχο την ανταγωνιστικότητα με Κίνα, Ινδία και ΗΠΑ.
Οι δυνάμεις της εργασίας υφίστανται πολύ σκληρή εκμετάλλευση, σε ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα. Η πολιτική αυτή συνίσταται στην εμμονή και στη σκλήρυνση πολιτικών που ασκήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια και εμπεριέχονται στη νεοφιλελεύθερης σύλληψης συνθήκη της Λισαβόνας, που ισχύει και σήμερα. Περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, αυτόματοι κανόνες ελλειμμάτων και χρέους, με αποτέλεσμα, σε συνθήκες κρίσης, την ισοπέδωση της αναπτυξιακής προοπτικής των οικονομιών, στο όνομα των υγιών προϋπολογισμών. Μια επίθεση η οποία δεν στηρίζεται μόνο στην εμπλοκή του πιο ισχυρού όπλου του κεφαλαίου, του ΔΝΤ, αλλά και σε μια ευρωπαϊκής έμπνευσης οργάνωση θεσμών επιτήρησης και πειθάρχησης των κοινωνιών. Αυτό το σκληρό πρότυπο και συνταγολόγιο που εφαρμόζεται, όχι μόνο δεν αποδυναμώνει τις υφεσιακές τάσεις, αλλά αντίθετα τις ενισχύει, με αποτέλεσμα να βυθίζονται ακόμα πιο βαθιά στην κρίση οι χώρες με οικονομική στασιμότητα και τρομακτική διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Η χρηματοπιστωτική κρίση, αλλά ιδιαίτερα η κρίση του χρέους και η ύφεση, αποκάλυψαν τους βαθιά ταξικά όρους με τους οποίους οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως μια νομισματική ένωση υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου και μάλιστα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου κατεξοχήν. Το ευρώ, οι συνθήκες που το υπηρετούν, από το Μάαστριχτ μέχρι και τη Λισαβόνα, και η αρχιτεκτονική των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Συμφώνου Σταθερότητας, συνομολογήθηκαν ως μηχανισμός διατήρησης της υψηλής κερδοφορίας των πιο επιθετικών τμημάτων του κεφαλαίου και ταυτόχρονα ως διαδικασία παράκαμψης της δημοκρατικής βούλησης των λαών και της λαϊκής κυριαρχίας. Με αυτή την έννοια, μετά τη λανθασμένη κριτική υποστήριξη της συνθήκης του Μάαστριχτ, η καταψήφιση από τον Συνασπισμό της συνθήκης της Νίκαιας, της «Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης» και πρόσφατα της συνθήκης της Λισσαβόνας αποτελούν έναν ορθό επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής μας πολιτικής.
Στον ευρωπαϊκό χώρο οι κυρίαρχες δυνάμεις επιμένουν στη νεοφιλελεύθερη πολιτική που γέννησε την κρίση και σήμερα την επιδεινώνει επικίνδυνα. Η κρίση χρέους εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την ευρωζώνη, ενώ μέτρα όπως η αγορά ομολόγων των κρατών από την ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της έκθεσης των κρατών στις διεθνείς χρηματαγορές, αλλά επιχειρούν απλώς να διαχειριστούν τις συνέπειες. Η οξύτητα του προβλήματος είναι τέτοια που μπορεί να οδηγήσει στην αποσύνθεση της ευρωζώνης, αν δεν εγκαταλειφθεί το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα. Σε τέτοιες συνθήκες, η Αριστερά πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μια σειρά από διαφορετικά σενάρια που μπορεί να προκύψουν το επόμενο διάστημα.
Την ίδια ώρα, από διάφορους κύκλους της διεθνούς του κεφαλαίου και των θεσμών της έχει τεθεί και διαμορφώνεται η ιδέα ότι αργά ή γρήγορα πρέπει να γίνει μια ρύθμιση των χρεών για μεγάλο αριθμό χωρών που είναι σε δεινή θέση όσον αφορά την αποπληρωμή των χρεών τους,ως αναγκαία κίνηση για την εξασφάλιση της λειτουργίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και ως αναγκαίο μέτρο εξόδου από την πρωτοφανή κρίση χρέους. Πρόκειται για μια έξοδο από την κρίση που εγγυάται τη μεσοπρόθεσμη αναπαραγωγή του κεφαλαίου, σε βάρος όμως των δυνάμεων της εργασίας. Οι σημερινοί ταξικοί συσχετισμοί στον κόσμο και στην Ευρώπη, η ταξική υπεροψία του κεφαλαίου, αποκλείουν, αν δεν παρέμβει ο λαϊκός παράγοντας, οποιαδήποτε αναδιανεμητική πολιτική, όπως συνέβη στην προηγούμενη μεγάλη κρίση του 1929.
Γνωρίζουμε καλά ότι το οικονομικό μοντέλο που η ΕΕ υιοθέτησε βρίσκεται σήμερα σε πρωτοφανές αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να μιλούν για μια επανίδρυση όλης της οικονομικής και πολιτικής αρχιτεκτονικής της ΕΕ.
Οδηγηθήκαμε ως εδώ με την απόλυτη σύμπλευση της ευρωπαϊκής Δεξιάς με την ιδεολογικά και ηθικά χρεοκοπημένη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Απέναντι σε αυτή την κρίση, η εναλλακτική λύση δεν είναι ο εθνικός απομονωτισμός ούτε η διάλυση της Ευρώπης. Το μόνο αντίπαλο δέος στο μπλοκ εξουσίας είναι η συνεργασία των «θιγόμενων», που όταν συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους θα αποκρούσουν και θα ακυρώσουν αυτά τα σχέδια, παρότι γνωρίζουν καλά ότι τα υπερασπίζονται όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ –είτε με κεντροδεξιές, είτε με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις–, αξιοποιώντας και τον υπερεθνικό συντονισμό θεσμών και κανόνων που έχουν τα ίδια δημιουργήσει. Η εναλλακτική λύση είναι η πάλη των λαών της Ευρώπης για αλλαγή των συσχετισμών σε κάθε χώρα ξεχωριστά και ο κοινός συντονισμένος αγώνας για μια άλλη Ευρώπη. Μια Ευρώπη δημοκρατική και κοινωνική, απελευθερωμένη από το μονεταρισμό και τους καταναγκασμούς του κεφαλαίου. Οι αγώνες των εργαζόμενων της Ευρώπης ανοίγουν ένα καινούριο δρόμο για το ευρωπαϊκό μέλλον. Γι’ αυτό το μέλλον αγωνιζόμαστε, σε συνεργασία με τα κινήματα και τις πολιτικές δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς όλων των χωρών της ΕΕ, καθώς και με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που σε πρόσφατη διακήρυξη του καλεί για «μια κοινωνική και πολιτική δυναμική, ώστε να οικοδομήσουμε ένα ενωτικό, ευρωπαϊκό μέτωπο, φορέα εναλλακτικών προτάσεων, που θα απαντούν στις ανθρώπινες και οικολογικές ανάγκες». Και είμαστε ευγνώμονες για την υποστήριξη και την αλληλεγγύη που παρέχει όλη η ευρωπαϊκή αριστερά στον ελληνικό λαό και στους αγώνες του.
Η ευρωπαϊκή Αριστερά επιχειρεί να περιγράψει τις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές αλλά και ρήξεις με τους τρόπους αναπαραγωγής του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού υποδείγματος, καθώς και να συγκροτήσει ένα πρόγραμμα μάχης –σε εθνικό και πανευρωπαϊκό πεδίο– απάντηση στην κρίση από τη μεριά των λαϊκών συμφερόντων, που να σκιαγραφούν ταυτόχρονα τη στρατηγική της σοσιαλιστικής μετάβασης.
Το συνέδριο προτείνει η επόμενη Κεντρική Πολιτική Επιτροπή να ορίσει σε εύλογο χρόνο ένα θεματικό συνέδριο για τα ζητήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής του κόμματος.
Η κρίση στη χώρα μας και τα καταστροφικά μέτρα της κυβέρνησης. Η χρεοκοπία του δικομματικού-πολιτικού σκηνικού.
Η κρίση στην Ελλάδα συνδέεται με το ευρωπαϊκό και διεθνές νεοφιλελεύθερο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά και με τον τρόπο άσκησης εξουσίας και τις κοινωνικές συμμαχίες που επιδίωξαν όλη την προηγούμενη περίοδο οι δυνάμεις του δικομματισμού. Η στήριξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η κοινωνικοποίηση των χρεών των επιχειρήσεων και των τραπεζών, οι δαπάνες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η κρατική σπατάλη (ιδιαίτερα στον τομέα των στρατιωτικών δαπανών), η μείωση των δημοσίων εσόδων, με την κατακρήμνιση των φορολογικών συντελεστών του κεφαλαίου στο 25%, οι πρακτικές του πελατειακού κράτους, η φοροδιαφυγή, οι εισφοροαπαλλαγές, η εισφοροδιαφυγή, η συστηματική διαπλοκή, η διάχυτη διαφθορά, συγκροτούν τον ταξικό χαρακτήρα του χρέους. Συγχρόνως, μέρος αυτών των επιλογών δεν αποτελούν υστέρηση του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά συστατικά στοιχεία για τη νομιμοποίηση ενός οικονομικού μοντέλου που αδυνατεί να νομιμοποιηθεί εκ του αποτελέσματος της πολιτικής του, μέσω δηλαδή της παροχής θέσεων εργασίας, ικανοποιητικών μισθών κ.λπ.
Λόγω και των αντιλαϊκών επιλογών της κυβέρνησης, σε πλήρη πολιτική και οικονομική ταύτιση με την ΕΕ και το ΔΝΤ, στο όνομα «της σωτηρίας της πατρίδας» εφαρμόζονται τα πιο σκληρά, ανάλγητα και απάνθρωπα μέτρα εναντίον των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με θύματα τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους μικρούς επιχειρηματίες και αγρότες, τις γυναίκες και τη νέα γενιά, αφήνοντας ανενόχλητους και ανέπαφους τους μεγαλοκεφαλαιούχους, τους τραπεζίτες και όλους εκείνους που επωφελήθηκαν την περίοδο της οικονομικής επέκτασης.
Τα μέτρα αυτά έχουν ταξικό στόχο να πάρουν πίσω τις κατακτήσεις του εργατικού και μαζικού κινήματος των τελευταίων 100 χρόνων. Στοχεύουν στη στρατηγική αναθεμελίωση του νεοφιλελευθερισμού και όχι μόνο δεν συγκροτούν ανάχωμα στην κρίση, αλλά την εντείνουν και την παροξύνουν μέσα από την κατεδάφιση αυτού που έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος, την εργασιακή ασφάλεια και το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων.
Αυτή η επιλογή μοιραία σπάει κοινωνικές συμμαχίες του κεφαλαίου με μεσαία στρώματα και αποδιοργανώνει τους κομματικούς σχηματισμούς που μέχρι σήμερα διαμόρφωναν το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας (δικομματισμός). Έτσι, οδηγούμαστε σε μια πρωτοφανή κρίση πολιτικής και ιδεολογικής νομιμοποίησης του συνόλου των κρατικών και πολιτικών θεσμών.
Βιώνουμε ταυτόχρονα μια πρωτοφανή οικολογική κρίση, που προκαλείται από τις χρόνια συσσωρευμένες αντιφάσεις του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης, την υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, την ενεργειακή σπατάλη και εξάρτηση, την κυριαρχία των δημόσιων έργων και του real estate, την άναρχη αστικοποίηση και ερήμωση της υπαίθρου.
Από την άλλη, οι κυρίαρχες σήμερα προτάσεις περί «πράσινης ανάπτυξης» δεν αμφισβητούν τα δομικά χαρακτηριστικά του χρεοκοπημένου αυτού αναπτυξιακού μοντέλου και στοχεύουν απλώς στη δημιουργία ενός νέου πεδίου πολυεθνικής κερδοφορίας με «πράσινο» προσωπείο, στο πλάι του γνώριμου ρυπογόνου και αντικοινωνικού μοντέλου που γνωρίσαμε. Η πρόταση της «πράσινης ανάπτυξης», τόσο διεθνώς όσο και στην εγχώρια εκδοχή της, προωθεί την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των δημόσιων φυσικών αγαθών και την απόσπαση της διαχείρισής τους από τον δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίοδο ραγδαίων αλλαγών στο πολιτικό σκηνικό. Στο βωμό της διατήρησης της ίδιας πολιτικής στρώματα που είτε συναινούσαν είτε παρέμεναν ουδέτερα απέναντι στις πολιτικές υπέρ του κεφαλαίου γίνονται σήμερα στόχος, τη στιγμή που διεξάγεται μια μεγάλη επιχείρηση υποκριτικής «κάθαρσης» του πολιτικού προσωπικού του αστισμού, ώστε να υπάρξει έλεγχος της κοινωνικής δυσαρέσκειας μέσω της τιμωρίας των «ενόχων» (αλλά και διαμόρφωσης εναλλακτικών σεναρίων).
Ο «Καλλικράτης», στην ίδια ακριβώς γραμμή και πέρα από τον κυρίαρχο στόχο μείωσης των πόρων για την αυτοδιοίκηση, συγκεντροποιεί την αυτοδιοικητική εξουσία με σκοπό να την κάνει πιο πολύ «κράτος» και να τη χειραφετήσει από τις «δουλείες» τοπικών διαμεσολαβήσεων, από τις κοινωνικές κατακτήσεις και τις δυνατότητες παρέμβασης και διεκδίκησης από τις «τοπικές κοινωνίες».
Την ίδια ώρα, πυκνώνουν τα φαινόμενα εκτροπής, αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων, τρομοκρατίας (και συντεταγμένης διαχείρισης της κοινής γνώμης) από τα ΜΜΕ, αυταρχισμού και καταστολής, αστυνομικής βίας, ως εργαλείων από τη μία για την αντιμετώπιση των κοινωνικών εντάσεων και εκρήξεων που γεννά με μαθηματική ακρίβεια η πολιτική της κυβέρνησης και από την άλλη για τη διαμόρφωση της «κατάλληλης» ηγεμονικής πρότασης διαχείρισης της ταξικής επίθεσης και της κρίσης.
Η εναλλακτική απάντηση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς
Η ανάκαμψη της οικονομίας δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα στο ίδιο πλαίσιο και με τα ίδια εργαλεία που τη δημιούργησαν, γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθεί στην αποτυχία. Στο κάδρο της σήψης και της παρακμής των τριών πολιτικών δυνάμεων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) που συνομολόγησαν τα αντικοινωνικά μέτρα δεν χωρά η Αριστερά. Ούτε χωρούν προτάσεις πολιτικού εξωραϊσμού, μέσω των πολλαπλών πολιτικών σεναρίων, που αποσκοπούν στην αυτοκάθαρση του συστήματος για την εδραίωση εντέλει των ίδιων πολιτικών. Η όποια εναλλακτική απάντηση οφείλει να στηρίζεται στην ανάπτυξη αγώνων για τη στήριξη του εισοδήματος, την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, την προστασία της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος, την αναβάθμιση της εργασίας, την απασχόληση, την ανάδειξη της σημασίας του κοινωνικού ελέγχου, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την αναδιανομή του πλούτου.
Το χρέος, όμως, με δεδομένο τον ταξικό χαρακτήρα του, είναι παρόν και η αντιμετώπισή του περνάει μέσα από τη ρύθμισή του, μέσα από την ανάπτυξη, με ανάκαμψη της παραγωγής, της απασχόλησης και την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων και με μια μεγάλης έκτασης αναδιανομή εισοδημάτων και πλούτου.
Προϋπόθεση για τον εναλλακτικό αυτό δρόμο είναι η συγκρότηση ενός μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα αγωνίζεται για την απόκρουση και ακύρωση όλων των αντιλαϊκών μέτρων προκειμένου να υψώσει μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης· που θα επεξεργάζεται και θα προωθεί ένα εναλλακτικό, προγραμματικό και πολιτικό σχέδιο. Αποφασιστική θα είναι η συμβολή των δυνάμεων της Αριστεράς και των συνδικαλιστικών και κοινωνικών φορέων στη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου.
Γι’ αυτό τους καλούμε να ανταποκριθούν στο ενωτικό μας κάλεσμα και να αγωνιστούμε όλοι μαζί και σε στενή συνεργασία με τα κινήματα και τα κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη για ένα Άμεσο Εναλλακτικό Πρόγραμμα Προοδευτικής Εξόδου από την Κρίση και να διεκδικήσουμε τη μεγάλη κοινωνική και πολιτική ανατροπή η οποία είναι κατεπείγουσα αναγκαιότητα σήμερα.
Να απεμπλακούμε από το μηχανισμό «στήριξης» που συγκρότησε η ΕΕ και το ΔΝΤ και την πολιτική τους. Να διεκδικήσουμε τον απ’ ευθείας δανεισμό της χώρας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με ευνοϊκούς όρους, τουλάχιστον εκείνους με τους οποίους δανείζονται οι ιδιωτικές τράπεζες, συμμαχώντας με τις χώρες που αντιμετωπίζουν ανάλογο πρόβλημα χρέους και ελλειμμάτων.
Να απαιτήσουμε την αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών, με προτεραιότητα την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και την αντικατάστασή του με ένα Σύμφωνο για την κοινωνική προστασία, την εξασφαλισμένη αξιοπρεπή απασχόληση και την αειφόρο ανάπτυξη.
Αγωνιζόμαστε για την άμεση ακύρωση του προγράμματος «σταθερότητας και ανάπτυξης» και όλων των άλλων αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων που επιβάλλει η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ.
Να διεκδικήσουμε στην Ελλάδα, στην ΕΕ και σε διεθνές επίπεδο την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, με στόχο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, τη μείωση των επιτοκίων και τη διαγραφή μέρους του. Σε κάθε περίπτωση, η όποια ρύθμιση του εξωτερικού χρέους, που και εμείς διεκδικούμε, θέλουμε να είναι επωφελής για το λαό και να υπηρετεί ένα σχέδιο αλλαγής της κοινωνίας και όχι τη διαιώνιση της εξουσίας στις σημερινές ελίτ. Η όποια ρύθμιση του χρέους θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο σχέδιο αναδιανομής και επαναπροσδιορισμού του περιεχομένου, του σκοπού και του τρόπου ανάπτυξης. Αντίστοιχα πρέπει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους, ιδιαίτερα για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Να τεθούν υπό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος, για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, των εργαζομένων και της πραγματικής οικονομίας, με άμεση διεκδίκηση τη διαμόρφωση του πυλώνα των τριών τραπεζών.
Αμφισβήτηση της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων - Επιβολή φόρου Τόμπιν και άλλων αντίστοιχων μέτρων - Ακύρωση απελευθέρωσης αγορών σε συνδυασμό με την εφαρμογή αναπτυξιακής και βιομηχανικής πολιτικής και κλαδικών πολιτικών σε κρίσιμους τομείς.
Διεκδικούμε ένα άμεσο πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας που θα τονώνει την ανάπτυξη, και θα δημιουργεί ασπίδα κοινωνικής προστασίας κατά της ανεργίας και της νέας φτώχειας. Με στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις, για ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης, με ιδιαίτερη έμφαση στην αγροτική οικονομία, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τον ήπιο τουρισμό, τις νέες τεχνολογίες και τα έργα υποδομής.
Απαιτούμε την προώθηση ενός στρατηγικού σχεδίου μεταρρύθμισης και ανασυγκρότησης του κράτους, που θα αποκαθιστά την αξιοπιστία του, θα λειτουργεί με διαφάνεια και αξιοκρατία, θα καταπολεμά τη γραφειοκρατία και τη ρουσφετολογία και θα γίνεται έτσι ικανό και αξιόπιστο εργαλείο ανάπτυξης και κοινωνικής συνεισφοράς.
Αγωνιζόμαστε να μπει τέλος στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και των ΣΔΙΤ. Αυτός ο αγώνας γίνεται πιο επίκαιρος μετά την εξαγγελία από την κυβέρνηση του ξεπουλήματος του νερού (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ), των ταχυδρομείων, αυτοκινητόδρομων, των σιδηροδρόμων, των καζίνο, ενώ προχωράει και η ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση των λιμανιών, των αεροδρομίων, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών. Προωθούμε σταδιακά μια στρατηγική ανάκτησης από το Δημόσιο –με νέους προοδευτικούς όρους ανάπτυξης, ανασυγκρότησης, επενδύσεων και αποτελεσματικότητας, και με όρους κοινωνικής ιδιοκτησίας και εργατικού ελέγχου, διαφάνειας και κοινωνικής εξυπηρέτησης– των πιο κρίσιμων στρατηγικών κλάδων και επιχειρήσεων της οικονομίας (π.χ. ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, κοινωφελή αγαθά και υπηρεσίες, συγκοινωνίες, υποδομές, λιμάνια κ.λπ).
Προωθούμε μια στρατηγική στήριξης, με σειρά άμεσων μέτρων, των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, των μικρών και πολύ μικρών επαγγελματιών και βιοτεχνών.Στηρίζουμε τη μικρομεσαία αγροτιά της χώρας μας και την αγροτική παραγωγή, σε μια περίοδο που περιθωριοποιούνται και που ο μικρομεσαίος αγρότης, ιδιαίτερα ο νέος, τείνει να γίνει μουσειακό είδος.Προωθούμε την ανασυγκρότηση και την ποιοτική και οικολογική αναδιάρθρωση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής με επώνυμα, τυποποιημένα, πιστοποιημένα, ασφαλή και υγιεινά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα και είμαστε ριζικά αντίθετοι με τη χρήση μεταλλαγμένων. Υποστηρίζουμε την εκ βάθρων ανασυγκρότηση του αγροτικού κινήματος και την αυτοοργάνωση των αγροτών μέσα από δημοκρατικές, συμμετοχικές διαδικασίες. Στηρίζουμε τη δημιουργία από μηδενική βάση νέων συνεταιρισμών, τοπικών αγορών παραγωγών και αλληλέγγυων δικτύων διακίνησης τροφίμων.
Οι αναγκαίες άμεσες παρεμβάσεις πρέπει να εστιάζουν στα παρακάτω θέματα:
*
Φορολογική μεταρρύθμιση με μείωση των έμμεσων φόρων και αύξηση των άμεσων, αύξηση της φορολογίας των ΑΕ στο 45%, διεύρυνση της φορολογικής βάσης προς τα μεγάλα εισοδήματα, φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Καταστολή της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής τόσο στις μεγάλες όσο και στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
Άμεση μείωση κατά 50% των στρατιωτικών δαπανών και των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ανάκληση των εκστρατευτικών στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας από το εξωτερικό. Επιμονή στη στρατηγική διάλυσης του ΝΑΤΟ.
Υπεράσπιση του δημόσιου, αναδιανεμητικού, κοινωνικού χαρακτήρα του συνταξιοδοτικού συστήματος και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Αναγνώριση και σταδιακή καταβολή των καταληστευθέντων πόρων και των κρατικών υποχρεώσεων. Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων.
Προστασία των ανέργων και των μακροχρόνια ανέργων. Ειδικά προγράμματα απασχόλησης στον κοινωνικό και παραγωγικό τομέα.
Άμεση τροποποίηση της εργατικής νομοθεσίας, με στόχο τον περιορισμό των απολύσεων και την προστασία των θέσεων εργασίας.
*
Προστασία και ενίσχυση των εργατικών εισοδημάτων με ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων ανεργίας και χτύπημα της ακρίβειας. Ενίσχυση της σταθερής εργασίας, και δημοκρατική επαναρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Ενίσχυση του κατώτατου μισθού. Θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, καθώς και της εγγυημένης πρόσβασης σε δημόσια αγαθά και βασικές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.
Για μια άλλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία
Ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται σήμερα να αναπτύξουν δράσεις ενημέρωσης και ενίσχυσης της αντίστασης της κοινωνίας. Με την πρωτοπόρα συμμετοχή στους αγώνες των συνδικάτων, των σωματείων και των κοινωνικών φορέων. Με την ενίσχυση της συγκρότησης πλατειών Επιτροπών Αγώνα στους τόπους κατοικίας και εργασίας, ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και τις επιπτώσεις τους. Το κόμμα μας πρέπει έμπρακτα να εκφράσει την αλληλεγγύη του σε αυτούς που πλήττονται μέσα από αντίστοιχες πρωτοβουλίες.
Δεδομένου ότι σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια δομική κρίση του καπιταλισμού, η πάλη για εναλλακτική διέξοδο δεν μπορεί παρά να συνδέεται με τον αγώνα για ριζική ανατροπή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων, με στόχο μια άλλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφικά, η οποία θα υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και των πλατειών αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και θα προωθεί τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας και το σοσιαλισμό. Η εναλλακτική μας πρόταση πρέπει να γίνει καθαρή στον κόσμο, με αλλεπάλληλες, συστηματικές και διαρκείς παρεμβάσεις. Υποχρέωσή μας είναι να προτείνουμε στην κοινωνία τον εναλλακτικό δρόμο και να την καλέσουμε να αγωνιστεί για να τον επιβάλει.
Για ένα ισχυρό μαζικό κίνημα, προϋπόθεση για αποτελεσματική αντίσταση
Η τεράστια επίθεση που εξελίσσεται εναντίον των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων απαιτεί πρώτα από όλα την αντίστασή τους μέσα από το οργανωμένο μαζικό κίνημα. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να συνδυάζει την ανάπτυξη των αγώνων με τη διαδικασία ανασυγκρότησης και αναγέννησης των κινημάτων και ιδιαίτερα του εργατικού κινήματος, που ταλανίζεται από ηγεσίες οι οποίες με το συμβιβασμό τους έχουν συμβάλει στην απαξίωση των συνδικάτων.
Σήμερα, πολύ περισσότερο από άλλες φορές, απαιτείται η ενότητα των εργαζομένων, η αγωνιστική τους στάση πάνω στα προβλήματα, με πολύμορφες κινητοποιήσεις και δράσεις, το ξεπέρασμα των διαχωριστικών γραμμών που επιχειρεί να αξιοποιήσει η κυβέρνηση, η έμπρακτη αλληλεγγύη στα στρώματα που πλήττονται. Στην κατεύθυνση αυτή το αυτόνομο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να κινείται με πρωτοβουλίες και από τα πάνω, αλλά κυρίως από τα κάτω, μέσα από το συντονισμό πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων, τη δημιουργία συσπειρώσεων επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων, ώστε να πιέζονται αποφασιστικά οι ηγεσίες και να αναπτύσσεται δράση στους χώρους εργασίας και κατοικίας. Απαιτείται ο άριστος συνδυασμός του ειδικού με το γενικό, ώστε τα επιμέρους ρυάκια του αγώνα να μετατρέπονται σε μεγάλα ποτάμια με τα μείζονα γεγονότα που πρέπει να δημιουργούν οι μεγάλες κινητοποιήσεις των κεντρικών συνδικάτων. Η αξιοποίηση και των πιο απλών μορφών πάλης δεν πρέπει να υποτιμάται, διότι η οικονομική κρίση θα δημιουργεί πρόσθετα εμπόδια στη συμμετοχή στις απεργίες.
Η εξέλιξη της κρίσης και η επίπτωση των αντεργατικών μέτρων θα αυξάνει σταδιακά τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων και γι’ αυτό το λόγο ο μακροχρόνιος αγώνας θα έχει εξάρσεις και υφέσεις και το κίνημα πρέπει να έχει την ικανότητα να συντηρεί και να εντείνει την αγωνιστική δράση του κόσμου της εργασίας. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά έχει το χρέος να δίνει πολιτική διέξοδο στους αγώνες, να τους τροφοδοτεί με μεγάλα αιτήματα και να ανατροφοδοτείται από αυτούς, να δουλεύει σαν το ψάρι μέσα στο νερό στους εργαζόμενους, να παρεμβαίνει ιδεολογικά, να προσπαθεί να εντάξει μεγάλες μάζες των εργαζομένων στο πολιτικό της σχέδιο με σεβασμό πάντα στην αυτονομία των κινημάτων. Βασικό ζήτημα είναι η δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών αυτών που πλήττονται από την κρίση και τις αντιλαϊκές πολιτικές, η δημιουργία κοινωνικού μετώπου που πρέπει να χτίζεται στη βάση, στους εργασιακούς χώρους και στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων, και να απλώνεται στην περιφέρεια όλης της χώρας.
Οργάνωση του κόσμου της εργασίας και των αδύναμων τάξεων και πραγμάτωση από σήμερα μιας ανταγωνιστικής λογικής
Ο ΣΥΝ αντιλαμβάνεται το πρόβλημα της εξουσίας ως κάτι περισσότερο και πιο σύνθετο από την κυβερνητική εξουσία. Γι’ αυτό δεν αρκεί ο πρώτος άξονας, δηλαδή το κάλεσμα των εργαζομένων και των υποτελών τάξεων σε έναν αγώνα για τη διαμόρφωση μιας πολιτικής πλειοψηφίας η οποία θα είναι σε θέση να επιβάλει μια άλλη ανταγωνιστική πολιτική από κυβερνητικές θέσεις. Η υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής, αν δεν στηρίζεται ενεργά στην κινητοποίηση και αυτοοργάνωση των υποτελών τάξεων, δεν έχει προοπτική.
Γι’ αυτό καλούμε τους εργαζόμενους της χώρας να ενισχύσουν τους αγώνες για την ανατροπή των κυβερνητικών πολιτικών και ταυτόχρονα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους δημόσιους χώρους κ.λπ. για να κάνουμε πράξη από σήμερα μια ανταγωνιστική λογική. Αυτή την ώρα που καταρρέουν όλα τα ιδεολογήματα του αστισμού, η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να αναδείξει μια ανταγωνιστική λογική για την κοινωνική και οικονομική οργάνωση. Να αξιοποιήσει τις επεξεργασίες του προγραμματικού συνεδρίου και να αναδείξει τόσο σε επίπεδο εκφώνησης όσο και έμπρακτα νέες μορφές οικονομικής δραστηριότητας και πρακτικές αλληλεγγύης.
Καλούμε τους εργαζομένους να αναζωογονήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα, ξεκινώντας από «τα κάτω» και με νέα ορμή να συγκρουστούν με κατεστημένες πρακτικές του δικομματικού συστήματος ώστε να ενισχυθούν και να διαμορφωθούν όπου δεν υπάρχουν τα αναγκαία υποκείμενα αντίστασης στην οξεία ταξική επίθεση.
Αγωνιζόμαστε ώστε τα σωματεία να εκπονήσουν σχέδια αυτοδιαχείρισης των παραγωγικών μονάδων τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, ειδικά στις περιπτώσεις κλεισίματος εργοστασίων, οι ομοσπονδίες να συγκροτήσουν αναπτυξιακά σχέδια για τους κλάδους τους με γνώμονα τις ανάγκες του λαού, και ο κόσμος της εργασίας να αναπτύξει από κοινού σχέδια για τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο τομέων της οικονομίας που βρίσκονται υπό κατάρρευση. Να δώσουμε το μήνυμα ότι δεν θα κάτσουμε αδρανείς και ότι ο κόσμος της εργασίας προετοιμάζεται να πάρει την τύχη του στα χέρια του.
Μαζί με τον κόσμο της εργασίας παίρνουμε την πρωτοβουλία να οργανώσουμε πλατιά δίκτυα καταγραφής ικανοτήτων και αναγκών και μορφές στήριξης των ανέργων, ώστε μέσα από πρακτικέςαλληλεγγύης ο κόσμος της εργασίας να αντεπεξέλθει στην επίθεση στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις.
Παρεμβαίνουμε στις τοπικές κοινωνίες και τις γειτονιές προτείνοντας την αυτοοργάνωση, ώστε να αναλάβουν την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων και του περιβάλλοντος, να προωθήσουν τη λογική της τοπικής παραγωγής και κατανάλωσης.
Καλούμε όλο τον κόσμο της εργασίας, τον κόσμο που πλήττεται σήμερα από την επίθεση του κεφαλαίου, να προβάλει έμπρακτα μια άλλη αντίληψη για την οικονομική και κοινωνική ζωή, στη βάση των αναγκών, της αλληλεγγύης, του κοινωνικού ελέγχου, της περιβαλλοντικής ισορροπίας, τη λογική της ολιγαρκούς αφθονίας απέναντι στη λογική του ανταγωνισμού, της περιβαλλοντικής καταστροφής και των στρεβλών μοντέλων κατανάλωσης.
Οι ιστορικές προκλήσεις των καιρών απαιτούν να εγκαταλείψουμε άμεσα λογικές καταγραφής των προτάσεων και ικανοποίησης από την έκφραση της ιδιαίτερης πολιτικής ταυτότητας, οι οποίες κυριαρχούν σε πολλούς χώρους. Καλούμε κάθε αριστερό και κάθε πολίτη που κινητοποιείται να εμπλουτίσει, να σκεφτεί και να υλοποιήσει πρακτικές που στοχεύουν στο αποτέλεσμα, που συντάσσονται, στοχεύουν και ασκούνται με κριτήριο την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων και όχι την καταγραφή δυνάμεων. Τώρα είναι η ώρα η αριστερά να γίνει η νέα αριστερά, που απαιτούν οι ιστορικές συνθήκες.
Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ
«Στρατηγική επιλογή» για τον ΣΥΝ ήταν και παραμένει η κοινή δράση και η συνεργασία, πέρα από διαφορές, όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας στη χώρα μας, στη βάση των ώριμων μεγάλων κοινωνικών αιτημάτων και ενός κοινού σύγχρονου προοδευτικού προγράμματος με σοσιαλιστική κατεύθυνση.
Στις σημερινές συνθήκες της τρέχουσας οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και οικολογικής κρίσης, καθίσταται ακόμα πιο επίκαιρη η κοινή δράση με το ΚΚΕ και τις άλλες οργανώσεις και κινήσεις της Αριστεράς, παρά τις λανθασμένες, αντιενωτικές πολιτικές και τακτικές που κυριαρχούν στις ηγεσίες τους σήμερα. Στις συνθήκες που βιώνουμε είναι επίσης επιτακτική η ανάγκη για τη μεγάλη ενωτική Αριστερά, που θα εμπνεύσει την πιο πλατιά συσπείρωση, τη σύγκλιση και την κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στη χώρα μας, απέναντι στη λαίλαπα των νεοφιλελεύθερων επιλογών των κυρίαρχων τάξεων, που επιδιώκουν να ξεπεράσουν την κρίση εις βάρος και πάλι των δυνάμεων της εργασίας.
Η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως συμμαχικού πλαισίου ισότιμης συνάντησης διαφορετικών δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της οικολογίας και ανένταχτων αγωνιστών, συνιστά ένα μεγάλο βήμα στην κατεύθυνση της κοινής δράσης και συνεργασίας όλου του φάσματος αριστερών και ριζοσπαστικών οικολογικών κομμάτων, οργανώσεων, κινήσεων και κινημάτων.
Σταθερή επιδίωξη του ΣΥΝ είναι η ενδυνάμωση και η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, η κοινή δράση και συμπαράταξη της Αριστεράς μέσα από μια πολυεπίπεδη και πολύμορφη διαδικασία, ώστε να βρίσκουν πολιτική έκφραση και πεδίο κοινής δράσης παλιοί και νέοι αγωνιστές από τη ριζοσπαστική Αριστερά, το σοσιαλιστικό χώρο, την κομμουνιστική Αριστερά και τη ριζοσπαστική Οικολογία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ
Χρειαζόμαστε έναν διαφορετικό Συνασπισμό, για να ανταποκριθεί στα νέα του καθήκοντα. Χρειαζόμαστε έναν καλύτερο ΣΥΡΙΖΑ, καταλύτη για τη δημιουργία μιας νέας Αριστεράς, ικανής να ανταποκριθεί στις ανάγκες της περιόδου, που τις ορίζουν η οικονομική κρίση, η κρίση του χρέους, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι περιφερειακές συγκρούσεις. Γνωρίζαμε από την αρχή ότι η υπόθεση της ενότητας είναι δύσκολη. Σήμερα, έχουμε διανύσει μια μεγάλη διαδρομή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκτήσει ταυτότητα και στις γραμμές του συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες οργανωμένοι σε συνιστώσες και ανένταχτοι. Γνωρίζαμε επίσης ότι τα πολιτικά ζητήματα, οι διαφωνίες που οφείλονται στις διαφορετικές ταυτότητες και διαδρομές, λύνονται στο έδαφος της δημοκρατίας.
Το κόμμα μας, ως η μεγαλύτερη συνιστώσα, φέρει και τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε στο συμμαχικό μας σχήμα. Για μας ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί μια απλή πολιτική συμμαχία, αλλά μια συμμαχία με νέα χαρακτηριστικά, μια συμμαχία συνιστωσών της Αριστεράς και ανένταχτων αγωνιστών με κοινή πολιτική και κοινωνική δράση στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, που πλέον μετά από αρκετά χρόνια συμπόρευσης, κοινών πολιτικών μαχών και εκλογικών καθόδων, έχει αποκτήσει τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα στην ελληνική κοινωνία. Σήμερα στόχος είναι, όλοι και όλες, ανένταχτοι και συνιστώσες, να πάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια μας και να τον μετατρέψουμε σε ένα ανοιχτό πολιτικό σχήμα, χώρο ένταξης νέων αγωνιστών, όχημα που δοκιμάζει την ενότητα σήμερα σε συνθήκες που είναι πιο χρήσιμη από ποτέ. Στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μην υλοποιούμε αποφάσεις στις οποίες δεσμευόμαστε, δεν μπορούμε όμως να επιτρέψουμε και τη μετατροπή του σε χώρο όπου κυριαρχεί η μάχη της γραμμής για το έλασσον, σε χώρο ανελέητων μικροκομματικών ανταγωνισμών και εφαλτήριο για κεντρόφυγα πολιτικά σχέδια.
Σήμερα πρέπει να οργανώσουμε μια σοβαρή ιδεολογική και πολιτική συζήτηση, που θα μας επιτρέψει να κουβεντιάσουμε ανοιχτά τις πολιτικές διαφωνίες, και να μην τις αντιμετωπίζουμε κάθε φορά εκφυλισμένες σε οργανωτίστικα ζητήματα που παραλύουν τη λειτουργία μας. Μια τέτοια δυνατότητα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία και για διαδικασίες ανασύνθεσης, που δεν θα πληγώνουν όμως την ενότητα.
Δυστυχώς, η κατάσταση το τελευταίο διάστημα στον ΣΥΡΙΖΑ έχει επιβαρυνθεί από τις άγονες αντιπαραθέσεις μεταξύ συνιστωσών, από την επιθετική στάση απέναντι στον ΣΥΝ και από αρνητικές τοποθετήσεις για την ύπαρξη και λειτουργία του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Καμιά πολιτική συμμαχία δεν μπορεί να προχωρήσει με την ύπαρξη ανταγωνιστικών πολιτικών σχεδίων στο εσωτερικό της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει άμεσα να βγει από αυτή τη διελκυστίνδα. Να αποκατασταθούν σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ των συνιστωσών, να γειωθεί η δράση του περισσότερο στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να αποκτήσει συλλογικότερη πολιτική λειτουργία και δραστήρια ενιαία παρέμβαση με βάση τα προβλήματα του κόσμου της εργασίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα μπορεί να εκπονήσει ένα σχέδιο δράσης μέσα στην κρίση, που θα μας βγάζει στην κοινωνία πολλαπλασιάζοντας τις δυνατότητες για τη συγκρότηση ενός μεγάλου κινήματος αντίστασης στην επίθεση που δεχόμαστε, αμφισβήτησης των μονόδρομων και της κυρίαρχης ερμηνείας της κρίσης, καθώς και των πολιτικών διαχείρισής της, αλλά και έμπρακτης αλληλεγγύης στα ολοένα και διευρυνόμενα τμήματα των εργαζομένων και της νεολαίας που πετιούνται βάναυσα στο περιθώριο της κοινωνίας.
Με βάση τα παραπάνω, ο ΣΥΝ θα εργαστεί το επόμενο διάστημα για:
Τη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού συμβολαίου φερέγγυας συνεννόησης μεταξύ των συνιστωσών, που θα δίνει νέα ώθηση στο ενωτικό εγχείρημα και θα δημιουργεί προϋποθέσεις για την υλοποίηση των συναινετικών αποφάσεων των συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ.
Την αποκατάσταση κλίματος αλληλεγγύης και συντροφικότητας μεταξύ των συνιστωσών που συναπαρτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη και τη διεύρυνσή του.
Τέλος, πρέπει να αποκατασταθεί ο σεβασμός της ιστορικότητας και της ιδιαιτερότητας κάθε συλλογικότητας που συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Να αισθανθούν ακόμα και οι πιο μικρές δυνάμεις της συμμαχίας ότι δεν παίζουν περιθωριακό ρόλο και ότι υπολογίζεται ισότιμα η άποψή τους, χωρίς όμως να αγνοείται ο υπαρκτός συσχετισμός δυνάμεων.
Η περίοδος που διανύουμε είναι δυνητικά μια πολύ καλή περίοδος για τη ριζοσπαστική Αριστερά και είναι χρέος όλων μας να αντιστοιχηθούμε με τις ανάγκες της εποχής, που χρειάζεται έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ, καλά γειωμένο στην κοινωνία, εναλλακτικό στο δικομματισμό σύστημα και τα διάφορα στηρίγματά του, φορέα μεγάλων συσπειρωτικών διαδικασιών στο χώρο της Αριστεράς και προωθητική δύναμη ριζοσπαστικών αλλαγών ενταγμένων σε μια πορεία για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.
Το κόμμα μας
Παρά τις σωστές διαπιστώσεις που έχουμε κάνει κατά καιρούς, ο ΣΥΝ απέχει από το να είναι κόμμα των μελών του και από το να προσπαθεί να ανιχνεύει νέους δρόμους για να κάνει πολιτική.
Το προηγούμενο διάστημα εγκαταλείψαμε το «εθνικό ακροατήριο» και εστιάσαμε την προσοχή μας στη μισθωτή εργασία, στα στρώματα που πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις: στους ηττημένους της αγοράς, στις κατηγορίες της κοινωνικής ανασφάλειας και της εργασιακής περιπλάνησης, στη γενιά των 700 ευρώ, στη νεολαία της αμφισβήτησης.
Έχουμε να κάνουμε όμως πολλά ακόμα και έχουμε τη γνώση ότι είμαστε στην αρχή. Πρώτιστη δουλειά μας είναι να αλλάξουμε το κόμμα μας, αλλά και να υπερασπιστούμε την ανάγκη για ένα σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς ως εργαλείο δημοκρατικής συγκρότησης του πολιτικού υποκειμένου, ως μοντέλο δημοκρατικής έκφρασης της μισθωτής εργασίας, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων. Σήμερα πρέπει να εργαστούμε σε μια κατεύθυνση αντίρροπη με την κυρίαρχη τάση αμερικανοποίησης της αστικής δημοκρατίας, που μετατρέπει τα κόμματα σε αρχηγικούς χώρους και χώρους νομής εξουσίας, επαναφέροντας τη δημοκρατική οργάνωση ως το μοντέλο για την έφοδο των μαζών στο προσκήνιο. Να αφήσουμε πίσω το συγκεντρωτισμό, την ανάθεση και την υποκατάσταση, την αποϊδεολογικοποίηση, την «ομοσπονδιακή» λειτουργία, τις προσχηματικές περιχαρακώσεις που διαιωνίζουν τα «φέουδα», με δυο λόγια όλα όσα οικοδομούν το Συνασπισμό ως κόμμα στελεχών και όχι ως κόμμα των μελών του.
Είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε εκείνες τις πολιτικές και θεσμικές ρυθμίσεις ώστε να σταματήσει επιτέλους η πολυγλωσσία, τα πολλαπλά κέντρα πολιτικής εκφώνησης, η μετατροπή των προσώπων σε θεσμούς που εκπέμπουν αυτόνομο πολιτικό λόγο και η εκπομπή αντίθετων και ανταγωνιστικών πολιτικών σημάτων. Εκφυλιστικά φαινόμενα που ακυρώνουν όχι μόνο κάθε έννοια εσωκομματικής δημοκρατίας, αλλά και την ίδια την έννοια του κόμματος. Ταυτόχρονα, αντιλαμβανόμαστε πως δεν νοείται κόμμα της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς που δεν θα διαφυλάσσει τη δημοκρατική πλουραλιστική του λειτουργία, με ιδεολογικά ρεύματα που λειτουργούν οργανωμένα στο εσωτερικό του, καθώς και την ισότιμη συμμετοχή και των δύο φύλων στα όργανα, τις αποφάσεις και τη δράση μας. Η κριτική που κάνουμε δεν απορρίπτει αυτό το μοντέλο, αλλά την εκφυλισμένη λειτουργία του που βιώνουμε εδώ και χρόνια. Στόχος μας ένα κόμμα που θα συγκροτείται μέσα στους μαζικούς χώρους και στον κοινωνικό αγώνα για τη στήριξη των υποτελών τάξεων, για τη συγκρότηση αντιστάσεων, για την αλλαγή των συσχετισμών.
Στην παρούσα φάση η υιοθέτηση ενός πλέγματος λειτουργικών ρυθμίσεων, που σταδιακά θα αυξήσουν την αποτελεσματικότητα των οργάνων του κόμματος αλλά και θα ενισχύσουν τον ενιαίο χαρακτήρα του, είναι μια ενδεδειγμένη λύση.
Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν ως εξής:
Αποτελεί υποχρέωση της ΠΓ και της ΚΠΕ να υπερασπίζονται επί της αρχής το καταστατικό του κόμματος σε όποιες τυχόν αμφισβητήσεις ή επιθέσεις, και να διασφαλίζουν τη συζήτηση των όποιων αναγκαίων αλλαγών με οργανωμένο τρόπο και όχι διά των ΜΜΕ. Το καταστατικό του κόμματος ισχύει ολόκληρο, απαρέγκλιτα και για όλα τα μέλη του κόμματος.
Η ΚΠΕ αποτελεί, ανάμεσα σε δύο Συνέδρια, το αποφασιστικό όργανο του κόμματος. Στη συνεδρίαση της μετά την εκλογή ΠΓ εγκρίνει κανονισμό λειτουργίας για την ίδια και την ΠΓ. Οφείλει να λειτουργεί συχνά, με συστηματική προετοιμασία κάθε συνεδρίασης, και να συζητά διεξοδικά όχι μόνο θέματα κεντρικής πολιτικής, αλλά και όλα τα μεγάλα θέματα. Η ΚΠΕ οφείλει να συνέρχεται τουλάχιστον μια φορά το δίμηνο. Οφείλει, επίσης, να διοργανώνει θεματικές συνεδριάσεις με τη συμβολή των ανάλογων τμημάτων. Κάθε μέλος της ΚΠΕ οφείλει να έχει συγκεκριμένη χρέωση. Μια φορά το χρόνο συγκαλείται ειδική συνεδρίαση απολογισμού δράσης της ΚΠΕ, της ΠΓ και των μελών της ΚΠΕ. Οι διαδικασίες ελέγχου των καθοδηγητικών οργάνων από την οργανωμένη βάση οφείλουν να ενισχυθούν και να γίνουν τμήμα της καθημερινής λειτουργίας του κόμματος. Οι σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συντροφικότητας πρέπει να αποκατασταθούν τόσο μεταξύ των μελών όσο και μεταξύ των οργάνων. Αυτό οφείλει να αποτελέσει πρωταρχικό μέλημα των καθοδηγητικών οργάνων που θα εκλεγούν από το συνέδριο.
Πρέπει να ενεργοποιηθούν τα περιφερειακά συμβούλια με γνωμοδοτική αρμοδιότητα προς την ΚΠΕ και τις ΝΕ για όλα τα κομματικά θέματα. Σε αυτή τη περίοδο, και έως ότου υπάρξει καταστατική ρύθμιση, συντονιστής/στρια του Περιφερειακού Συμβουλίου είναι ο/η υπεύθυνος/η από την ΕΓ. Ξεχωριστά χρειάζεται να δούμε τη λειτουργία των ΝΕ και σε σχέση τη νέα διοικητική μορφή της χώρας.
Βαθιά τομή χρειάζεται να γίνει και στη συγκρότηση και λειτουργία των τμημάτων. Το άρθρο 10 του καταστατικού ορίζει με αναλυτική ακρίβεια τον τρόπο συγκρότησης. Το συγκροτημένο Τμήμα εκλέγει τον/τη συντονιστή/στρια και τη γραμματεία του. Σε κάθε Τμήμα επιδιώκεται να συμμετέχει τουλάχιστον 1 σύντροφος από κάθε περιφέρεια. Τμήματα που έχουν συναφές αντικείμενο συγκροτούν αντίστοιχο τομέα. Επικεφαλής του τομέα είναι μέλος της ΠΓ. Ο Τομέας συντονίζει και ενοποιεί τις επεξεργασίες του κόμματος και προτείνει αντίστοιχες δράσεις. Τα Τμήματα του κόμματος πρέπει να συνδεθούν συστηματικά με το σύνολο του κόμματος και με την κοινοβουλευτική δουλειά. Δεν νοείται οι τοποθετήσεις των βουλευτών μας να μη στηρίζονται και να μην εκφράζουν τη δουλειά στα Τμήματα και στο κόμμα, καθώς και τον συλλογικό προβληματισμό.
Θεσμοθετούνται οι εξής επιτροπές: Μόνιμη Επιτροπή Προγράμματος, Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού και Επιτροπή Στήριξης και Αξιοποίησης Κοινοβουλευτικού Έργου. Είναι γνωμοδοτικές επιτροπές, υποστηρικτικές της δουλειάς του κόμματος, με βασικό γνώμονα την προετοιμασία του και την τεκμηρίωση των θέσεων και επιχειρημάτων μας. Λειτουργούν ήδη με αξιόλογη αποτελεσματικότητα από την προεκλογική περίοδο. Όλα τα τμήματα και οι επιτροπές του κόμματος επιδιώκουν την συνεργασία με το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς.
Τα στελέχη που εργάζονται στο κόμμα καθώς και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι οφείλουν να απασχολούνται σε συγκεκριμένο, ρητά καθορισμένο, τομέα ευθύνης, να λογοδοτούν τακτικά (τουλάχιστον μία φορά το χρόνο) και να ελέγχονται για τον τομέα ευθύνης τους. Ειδικός κανονισμός της ΚΠΕ καθορίζει τον τρόπο επιλογής των στελεχών που εργάζονται στο κόμμα και των αποσπάσεων, το χρόνο και τους όρους με τους οποίους αυτές γίνονται. Η ΚΠΕ, αφού λάβει υπόψη όλα τα δεδομένα και στη βάση της καλύτερης λειτουργίας του κόμματος, αποφασίζει αιτιολογημένα εντός ενός μήνα από το συνέδριο τις επαγγελματοποιήσεις και αποσπάσεις. Η ειδική σχέση με το κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα δεν παράγει κανένα πλεονέκτημα από αυτά που παρέχει το πολιτικό σύστημα (π.χ. μονιμοποίηση στο Δημόσιο). Ειδικές εξαιρέσεις που αφορούν το συνολικό σχεδιασμό του κόμματος γίνονται μετά από απόφαση της ΚΠΕ.
Το κόμμα στο σύνολό του, τα καθοδηγητικά όργανα και οι Πολιτικές Κινήσεις, οφείλουν να εκπονήσουν συγκεκριμένα και εξειδικευμένα προγράμματα δράσης για το χώρο ευθύνης τους, με προσωπικές χρεώσεις, η υλοποίηση των οποίων θα ελέγχεται. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε ώστε κάθε κομματικό μέλος να παίρνει συγκεκριμένη χρέωση με βάση το πρόγραμμα που θα εκπονεί η ΠΚ στην οποία ανήκει. Για τη λειτουργία των γραφείων της έδρας του κόμματος θα εκπονηθεί εντός τριμήνου ειδικό οργανόγραμμα με περιγραφή θέσεων.
Το κόμμα οφείλει να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την πλήρη πληροφόρηση των μελών του όχι μόνο για την πολιτική του, αλλά και για τους όρους και τη γνώση με βάση τις οποίες αυτή η πολιτική διαμορφώθηκε. Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλει να αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της τεχνολογίας. Η ιστοσελίδα του κόμματος αποτελεί εργαλείο ενημέρωσης για τις δραστηριότητες και τις θέσεις του κόμματος στην εκάστοτε τρέχουσα επικαιρότητα, συγχρόνως αποτελεί και χώρο διαλόγου για όλα τα μέλη του κόμματος (συγχώνευση/συνέργεια του «Τμήματος Πληροφορικής» και της «Επιτροπής Διαδικτύου» του Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ).
Οι σοβαρές μεταβολές σε θέματα θέσεων και οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να συζητιούνται στο κόμμα και να εγκρίνονται από την ΚΠΕ. Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να τονίσουμε πως η ιδιότητα του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί για τα μέλη του ΣΥΝ παράγωγη ιδιότητα που προκύπτει από την εθελοντική τους ένταξη στο ΣΥΝ.
Οι τάσεις πρέπει να υπακούουν στις καταστατικές διατάξεις και όταν οι απόψεις τους διαφοροποιούνται από αυτές του κόμματος οφείλουν να το δηλώνουν ρητά. Οι τάσεις δεν μπορούν να συμμετέχουν σε συλλογικότητες εκτός κόμματος, ούτε βέβαια να συνδιοργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις με άλλες πολιτικές οργανώσεις.
Τα οικονομικά του κόμματος αποτελούν ευθύνη όλου του κόμματος. Λαμβάνοντας υπόψη μας και την έκθεση της Εξελεγκτικής Επιτροπής, το επόμενο διάστημα θα εκπονήσουμε ένα συνολικό σχέδιο για την εξυγίανση της οικονομικής μας κατάστασης. Στην ιστοσελίδα μας και σε μηνιαία βάση θα αναγράφονται τα έσοδα και τα έξοδά μας, οι προϋπολογισμοί και η πορεία εκτέλεσής τους. Το ίδιο ισχύει και για τα ερευνητικά ιδρύματα και τα ΜΜΕ.
Στο άρθρο 16 § ιδ ορίζεται ότι «την ευθύνη για την εκπροσώπηση του κόμματος στα τηλεοπτικά ΜΜΕ την έχει το Γραφείο Τύπου, στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του κώδικα δεοντολογίας που καθορίζει η ΚΠΕ».
Ο κώδικας δεοντολογίας έχει ως εξής:
α) Ο πρόεδρος του κόμματος εκπροσωπεί με βάση το καταστατικό το κόμμα δημόσια. Το Γραφείο Τύπου πρέπει να συντονίζει και να αξιοποιεί τις παρεμβάσεις τόσο του προέδρου όσο και όλων των στελεχών του κόμματος.
β) Οι ατομικά προσκεκλημένοι σύντροφοι/σσες σε τηλεοπτικές συζητήσεις ή δελτία ειδήσεων πανελλαδικής εμβέλειας ενημερώνουν και συνεννοούνται με το Γραφείο Τύπου.
γ) Για λόγους ισότητας κανένα στέλεχος του κόμματος δεν μπορεί να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές πανελλαδικής εμβέλειας πάνω από 4 φορές το μήνα, εκτός αν συντρέχει σπουδαίος έκτακτος λόγος (πολύ εξειδικευμένο θέμα, έκτακτο γεγονός κ.λπ.).
δ) Η Πολιτική Γραμματεία μέσω του Γραφείου Τύπου έχει την τελική ευθύνη της επιλογής του/της σ. με βάση τα παρακάτω:
Την καλύτερη δυνατή δημόσια παρουσία του κόμματος.
Την πλουραλιστική εκπροσώπηση των διαφορετικών απόψεων.
Την ειδική κοινοβουλευτική χρέωση για τους/τις βουλευτές και Ευρωβουλευτές.
Την ειδική χρέωση στην ΠΓ ή την ΚΠΕ για τα αντίστοιχα στελέχη.
Την ειδική χρέωση με βάση τα τμήματα του κόμματος.
Κάθε μήνα το Γραφείο Τύπου συντάσσει έκθεση-απολογισμό προς την ΠΓ, η οποία εγκρίνεται από την ΠΓ και κοινοποιείται στα μέλη της ΚΠΕ. Με αυτό τον τρόπο το Γραφείο Τύπου ελέγχεται για την ορθή λειτουργία του.
ε) Σε τηλεοπτικές συζητήσεις ή δελτία ειδήσεων πανελλαδικής εμβέλειας, το στέλεχος του κόμματος προβάλλει πρώτα τις θέσεις του κόμματος και μετά αν το επιθυμεί εκφράζει την προσωπική του άποψη. Στο βαθμό που τυχόν διαφωνία του δεν του επιτρέπει να υποστηρίξει την άποψη του κόμματος, επιχειρούμε το κόμμα να εκπροσωπηθεί από άλλο σύντροφο ή συντρόφισσα.
στ) Παραβίαση των παραπάνω συνεπάγεται το δικαίωμα των συλλογικών οργάνων για την αποκατάσταση της άποψης του κόμματος με δημόσια ανακοίνωση. Συνεχής παραβίαση μπορεί να οδηγήσει και σε στέρηση του δικαιώματος εκπροσώπησης του κόμματος στα ΜΜΕ.
Συνολικά, χρειάζεται να δημιουργούμε πνεύμα και κλίμα συλλογικότητας, συντροφικής αλληλεγγύης και συνευθύνης ανάμεσα σε όλα τα μέλη του κόμματος από όποια θέση και αν προσφέρουν τις δυνάμεις και ικανότητες τους προς το κόμμα, την Αριστερά και την κοινωνία.
Επίλογος
Το 6ο συνέδριο μπορεί και πρέπει να γίνει η αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα του κόμματος, για ένα νέο ξεκίνημα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, ώστε να ανταποκριθούμε με πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική επάρκεια στις νέες συνθήκες. Να παίξει το ρόλο του καταλύτη για τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση και δράση της Αριστεράς, να γίνει ο υποδοχέας της δυσαρέσκειας του κόσμου του ΠΑΣΟΚ, όλου του κόσμου της εργασίας που ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων θέλει να παλέψει για τα δικαιώματά του.
Οι σύγχρονες κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη τη βαρβαρότητα όλων των εκδοχών του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, αλλά την ελπίδα προοδευτικών αλλαγών σε Ελλάδα, Ευρώπη και στον κόσμο, με στόχο το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, προοπτική που από σήμερα πρέπει να οικοδομούμε.
Μπορούμε να γίνουμε ο φορέας αναγέννησης του ΣΥΡΙΖΑ, της κατάκτησης της ενότητας όλης της Αριστεράς και της δημιουργίας μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας.
Μπορούμε να γίνουμε η ψυχή των αντιστάσεων των εργαζομένων, των νέων και των στρωμάτων που πλήττονται από τη βάρβαρη επίθεση που βιώνουμε.
8.6.10
Εκλογή Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας 6ο Τακτικό Συνέδριο (3 Ιουνίου 2010 - 6 Ιουνίου 2010
Εκλογή Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας
6ο Τακτικό Συνέδριο (3 Ιουνίου 2010 - 6 Ιουνίου 2010)
Εκλογή Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
7/6/2010 0:26
.
Γραμμένοι 1354
Ψήφισαν 1040 76,81
Εγκυρα 1036 99,62
Ακυρα 1 0,1
Λευκά 3 0,29
.
.
Κάλπες
Κάλπη Γραμμένοι Ψήφισαν Ποσοστό Εγκυρα Ακυρα Λευκά
31 1 - Αβαρλής - Βογιατζής 137 105 76,64 105 0 0
32 2 - Βόλη - Δουσμανόπουλος 133 101 75,94 100 0 1
33 3 - Δράγας - Καούνης 131 95 72,52 95 0 0
34 4 - Καπτάνιος - Κουρής 137 113 82,48 113 0 0
35 5 - Κουρκούτη - Μανωλοπούλου 134 100 74,63 100 0 0
36 6 - Μαραγκός - Νίκας 137 103 75,18 103 0 0
37 7 - Νικητάκης - Παπατριανταφύλλου 136 104 76,47 104 0 0
38 8 - Παπαχελά - Σκαμπαρδώνης 137 111 81,02 108 1 2
39 9 - Σκανδαμης - Τσακαλώτος 138 109 78,99 109 0 0
40 10 - Τσακμαλή - Ωρολογάς 134 99 73,88 99 0 0
.
.
Λίστες (σε 952 ψηφοδέλτια)
Ονομα λίστας Ψήφοι Ποσοστό Μέλη βάση % Γυναίκες βάση % Μέλη Γυναίκες
Αριστερή Ενότητα 482 50,63 62 17 62 17
Αριστερό Ρεύμα 284 29,83 37 10 37 11
Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 164 17,23 21 6 21 6
Ανεξάρτητοι 11 1,16 1 0 1 0
Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 11 1,16 2 1 2 1
.
.
Υποψήφιοι
Αριθμός Ονομα υποψηφίου Φύλο Λίστα Ψήφους Ποσοστό Εκλέγεται
3 Παφίλης Δημήτρης Α Ανεξάρτητοι 150 14,48 1
18 Βίτσας Δημήτρης Α Αριστερή Ενότητα 474 45,75 1
128 Τσακαλώτος Ευκλείδης Α Αριστερή Ενότητα 451 43,53 1
30 Διώτη Ηρώ Γ Αριστερή Ενότητα 408 39,38 1
44 Καρίτζης Ανδρέας Α Αριστερή Ενότητα 404 39 1
80 Μπαλτάς Αριστείδης Α Αριστερή Ενότητα 400 38,61 1
52 Κορωνάκης Τάσος Α Αριστερή Ενότητα 388 37,45 1
77 Μηλιός Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 378 36,49 1
56 Κουράκης Τάσος Α Αριστερή Ενότητα 369 35,62 1
19 Βούτσης Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 344 33,2 1
37 Καλκανδής Πέτρος Α Αριστερή Ενότητα 343 33,11 1
115 Σκουρλέτης Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 293 28,28 1
71 Λάσκος Χρήστος Α Αριστερή Ενότητα 278 26,83 1
76 Μαρματάκης Κώστας Α Αριστερή Ενότητα 277 26,74 1
82 Μπασκόζος Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 263 25,39 1
127 Τριγάζης Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 258 24,9 1
112 Σβίγκου Ράνια Γ Αριστερή Ενότητα 258 24,9 1
95 Παπαδόπουλος Χριστόφορος Α Αριστερή Ενότητα 237 22,88 1
135 Φλαμπουράρης Αλέκος Α Αριστερή Ενότητα 236 22,78 1
86 Μπουρνούς Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 229 22,1 1
49 Κιτσαντά Ευαγγελία Γ Αριστερή Ενότητα 229 22,1 1
11 Αποστόλου Βαγγέλης Α Αριστερή Ενότητα 226 21,81 1
26 Γολέμης Χάρης Α Αριστερή Ενότητα 218 21,04 1
46 Κατσινοπούλου Ειρήνη Γ Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
134 Φίλης Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
84 Μπίστης Αλέξανδρος Α Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
133 Υδραίος Μιχάλης Α Αριστερή Ενότητα 204 19,69 1
108 Σακελλαρίδης Γαβριήλ Α Αριστερή Ενότητα 203 19,59 1
64 Κυπριανίδου Ερμίνα Γ Αριστερή Ενότητα 202 19,5 1
94 Παπαδόπουλος Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 194 18,73 1
93 Παπαδάτος Αναγνωστόπουλος Δημοσθένης Α Αριστερή Ενότητα 193 18,63 1
66 Κυρίτσης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 186 17,95 1
91 Ξανθός Αντρέας Α Αριστερή Ενότητα 182 17,57 1
9 Αξελός Ρήγας Α Αριστερή Ενότητα 180 17,37 1
50 Κλάπας Μιλτιάδης Α Αριστερή Ενότητα 179 17,28 1
102 Παππάς Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 172 16,6 1
129 Τσέκερης Αγγελος Α Αριστερή Ενότητα 172 16,6 1
103 Παππάς Στέλιος Α Αριστερή Ενότητα 171 16,51 1
141 Χαρίτος Τάκης Α Αριστερή Ενότητα 169 16,31 1
105 Πέρκα Πέτη Γ Αριστερή Ενότητα 163 15,73 1
35 Καλαμαρά Έφη Γ Αριστερή Ενότητα 161 15,54 1
67 Κωνσταντάτος Χάρης Α Αριστερή Ενότητα 160 15,44 1
62 Κουτσοθεοδωρής Θεόδωρος Α Αριστερή Ενότητα 159 15,35 1
42 Καρατσιουμπάνης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 157 15,15 1
15 Βελλισαρίου Σίσσυ Γ Αριστερή Ενότητα 149 14,38 1
13 Βαμβουρέλλη Μαρία Γ Αριστερή Ενότητα 145 14 1
68 Κωνσταντίνου Αλέξανδρος Α Αριστερή Ενότητα 142 13,71 1
142 Χατζηγεωργίου Ελευθερία Γ Αριστερή Ενότητα 142 13,71 1
45 Καστρινάκης Μιχάλης Α Αριστερή Ενότητα 138 13,32 1
20 Βωβός Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 137 13,22 1
7 Ανανδρανιστάκης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 137 13,22 1
140 Χαραμής Παύλος Α Αριστερή Ενότητα 134 12,93 1
146 Χονδρός Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 133 12,84 1
41 Καρανίκας Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 133 12,84 1
79 Μπαδογιάννη Δανάη Γ Αριστερή Ενότητα 121 11,68 1
113 Σίμος Χρήστος Α Αριστερή Ενότητα 118 11,39 1
123 Στούμπος Δημήτρης Α Αριστερή Ενότητα 118 11,39 1
54 Κούβελα Φωτεινή Γ Αριστερή Ενότητα 113 10,91 1
74 Μανιού Παναγιώτα Γ Αριστερή Ενότητα 107 10,33 2
21 Γεωργίου Ζωή Γ Αριστερή Ενότητα 93 8,98 2
88 Νικολιδάκη Φλώρα Γ Αριστερή Ενότητα 91 8,78 2
31 Δουδούμη Λίτσα Γ Αριστερή Ενότητα 88 8,49 2
63 Κρασοπούλου Αλέκα Γ Αριστερή Ενότητα 82 7,92 2
187 Λαφαζάνης Παναγιώτης Α Αριστερό Ρεύμα 381 36,78 1
170 Ησυχος Κώστας Α Αριστερό Ρεύμα 349 33,69 1
235 Χουντής Νίκος Α Αριστερό Ρεύμα 338 32,63 1
177 Καλύβης Αλέκος Α Αριστερό Ρεύμα 307 29,63 1
224 Στρατούλης Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 296 28,57 1
213 Πρωτονοτάριος Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 278 26,83 1
158 Γαβρίλης Γιώργος Α Αριστερό Ρεύμα 258 24,9 1
167 Ζαννας Ζήσης Α Αριστερό Ρεύμα 255 24,61 1
152 Αμμανατίδου-Πασχαλίδου Λίτσα Γ Αριστερό Ρεύμα 252 24,32 1
175 Καλομοίρης Γρηγόρης Α Αριστερό Ρεύμα 250 24,13 1
157 Βλαδιμήροβιτς Μαρία Γ Αριστερό Ρεύμα 246 23,75 1
227 Τόλιος Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 236 22,78 1
220 Σπανού Δέσποινα Γ Αριστερό Ρεύμα 231 22,3 1
188 Λεουτσάκος Στάθης Α Αριστερό Ρεύμα 224 21,62 1
200 Παπαδόγιαννη Σόφη Γ Αριστερό Ρεύμα 221 21,33 1
184 Κριτσωτάκης Μιχάλης Α Αριστερό Ρεύμα 200 19,31 1
155 Αντωνιάδης Αλκης Α Αριστερό Ρεύμα 197 19,02 1
212 Πριμικήρης Βασίλης Α Αριστερό Ρεύμα 189 18,24 1
208 Πετράκος Θανάσης Α Αριστερό Ρεύμα 186 17,95 1
178 Κανταράς Τάσος Α Αριστερό Ρεύμα 175 16,89 1
218 Σιώκος Σωτήρης Α Αριστερό Ρεύμα 170 16,41 1
206 Παυλίδης Νίκος Α Αριστερό Ρεύμα 168 16,22 1
233 Χαραλαμπίδου Δέσποινα Γ Αριστερό Ρεύμα 166 16,02 1
232 Φράγκου Λία Γ Αριστερό Ρεύμα 158 15,25 1
219 Σουλτανίδου Χριστίνα Γ Αριστερό Ρεύμα 156 15,06 1
204 Παπατριανταφύλλου Νίκου Α Αριστερό Ρεύμα 156 15,06 1
166 Δούκας Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 152 14,67 1
207 Πέπες Ζώης Α Αριστερό Ρεύμα 151 14,58 1
165 Δελημήτρος Κώστας Α Αριστερό Ρεύμα 148 14,29 1
149 Αδαμόπουλος Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 143 13,8 1
185 Κυριακάκης Ηλίας Α Αριστερό Ρεύμα 129 12,45 1
222 Σπηλιοπούλου Μάγδα Γ Αριστερό Ρεύμα 122 11,78 1
203 Ππαπαμιχαλοπούλου Μαρία Γ Αριστερό Ρεύμα 113 10,91 1
194 Μπαδογιάννης Ακης Α Αριστερό Ρεύμα 111 10,71 1
198 Ουζουνίδου Ευγενία Γ Αριστερό Ρεύμα 109 10,52 1
168 Ζαφειροπούλου Φιλαρέτη Γ Αριστερό Ρεύμα 98 9,46 1
221 Σπαρτινός Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 96 9,27 1
270 Μηταφίδης Τριντάφυλλος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 300 28,96 1
272 Μπαλάφας Γιάννης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 267 25,77 1
247 Δούρου Ρένα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 257 24,81 1
268 Μανταδάκης Αγγελος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 235 22,68 1
295 Συρμαλένιος Νίκος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 221 21,33 1
285 Πουλάκης Κώστας Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 205 19,79 1
253 Θεοτοκας Νίκος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 197 19,02 1
286 Ρήγας Παναγιώτης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 166 16,02 1
290 Στάϊκος Χρήστος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 158 15,25 1
252 Θεοδωρακοπούλου Νατάσα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 153 14,77 1
277 Παναρέτου Σούλα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 149 14,38 1
289 Σκουρολιάκος Πάνος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 142 13,71 1
299 Φραγκάκη Μαρίκα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 133 12,84 1
246 Δημητριάδης Δημήτρης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 106 10,23 1
248 Δραγασάκης Μπάμπης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 94 9,07 1
250 Ζαγάρας Περικλής Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 86 8,3 1
297 Τσαούσογλου Τάσος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 76 7,34 1
276 Παλλης Γιώργος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 67 6,47 1
258 Καπρανας Ζήσης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 66 6,37 1
261 Κολτσιδα Δανάη Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 61 5,89 1
256 Καλφακακου Ρία Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 60 5,79 2
321 Χελάκης Γιώργος Α Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 77 7,43 1
309 Ιωσηφίδου Ράνια Γ Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 27 2,61 2
Εκλέγεται
1 = Ναι
2 = Λόγω ποσόστωσης γυναικών
3 = Λόγω συμπλήρωσης κενών θέσεων
'-1 = Χάνει θέση λόγω ποσόστωσής γυναικών
.
Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας
6ο Τακτικό Συνέδριο (3 Ιουνίου 2010 - 6 Ιουνίου 2010)
Εκλογή Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
7/6/2010 0:26
.
Γραμμένοι 1354
Ψήφισαν 1040 76,81
Εγκυρα 1036 99,62
Ακυρα 1 0,1
Λευκά 3 0,29
.
.
Κάλπες
Κάλπη Γραμμένοι Ψήφισαν Ποσοστό Εγκυρα Ακυρα Λευκά
31 1 - Αβαρλής - Βογιατζής 137 105 76,64 105 0 0
32 2 - Βόλη - Δουσμανόπουλος 133 101 75,94 100 0 1
33 3 - Δράγας - Καούνης 131 95 72,52 95 0 0
34 4 - Καπτάνιος - Κουρής 137 113 82,48 113 0 0
35 5 - Κουρκούτη - Μανωλοπούλου 134 100 74,63 100 0 0
36 6 - Μαραγκός - Νίκας 137 103 75,18 103 0 0
37 7 - Νικητάκης - Παπατριανταφύλλου 136 104 76,47 104 0 0
38 8 - Παπαχελά - Σκαμπαρδώνης 137 111 81,02 108 1 2
39 9 - Σκανδαμης - Τσακαλώτος 138 109 78,99 109 0 0
40 10 - Τσακμαλή - Ωρολογάς 134 99 73,88 99 0 0
.
.
Λίστες (σε 952 ψηφοδέλτια)
Ονομα λίστας Ψήφοι Ποσοστό Μέλη βάση % Γυναίκες βάση % Μέλη Γυναίκες
Αριστερή Ενότητα 482 50,63 62 17 62 17
Αριστερό Ρεύμα 284 29,83 37 10 37 11
Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 164 17,23 21 6 21 6
Ανεξάρτητοι 11 1,16 1 0 1 0
Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 11 1,16 2 1 2 1
.
.
Υποψήφιοι
Αριθμός Ονομα υποψηφίου Φύλο Λίστα Ψήφους Ποσοστό Εκλέγεται
3 Παφίλης Δημήτρης Α Ανεξάρτητοι 150 14,48 1
18 Βίτσας Δημήτρης Α Αριστερή Ενότητα 474 45,75 1
128 Τσακαλώτος Ευκλείδης Α Αριστερή Ενότητα 451 43,53 1
30 Διώτη Ηρώ Γ Αριστερή Ενότητα 408 39,38 1
44 Καρίτζης Ανδρέας Α Αριστερή Ενότητα 404 39 1
80 Μπαλτάς Αριστείδης Α Αριστερή Ενότητα 400 38,61 1
52 Κορωνάκης Τάσος Α Αριστερή Ενότητα 388 37,45 1
77 Μηλιός Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 378 36,49 1
56 Κουράκης Τάσος Α Αριστερή Ενότητα 369 35,62 1
19 Βούτσης Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 344 33,2 1
37 Καλκανδής Πέτρος Α Αριστερή Ενότητα 343 33,11 1
115 Σκουρλέτης Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 293 28,28 1
71 Λάσκος Χρήστος Α Αριστερή Ενότητα 278 26,83 1
76 Μαρματάκης Κώστας Α Αριστερή Ενότητα 277 26,74 1
82 Μπασκόζος Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 263 25,39 1
127 Τριγάζης Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 258 24,9 1
112 Σβίγκου Ράνια Γ Αριστερή Ενότητα 258 24,9 1
95 Παπαδόπουλος Χριστόφορος Α Αριστερή Ενότητα 237 22,88 1
135 Φλαμπουράρης Αλέκος Α Αριστερή Ενότητα 236 22,78 1
86 Μπουρνούς Γιάννης Α Αριστερή Ενότητα 229 22,1 1
49 Κιτσαντά Ευαγγελία Γ Αριστερή Ενότητα 229 22,1 1
11 Αποστόλου Βαγγέλης Α Αριστερή Ενότητα 226 21,81 1
26 Γολέμης Χάρης Α Αριστερή Ενότητα 218 21,04 1
46 Κατσινοπούλου Ειρήνη Γ Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
134 Φίλης Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
84 Μπίστης Αλέξανδρος Α Αριστερή Ενότητα 208 20,08 1
133 Υδραίος Μιχάλης Α Αριστερή Ενότητα 204 19,69 1
108 Σακελλαρίδης Γαβριήλ Α Αριστερή Ενότητα 203 19,59 1
64 Κυπριανίδου Ερμίνα Γ Αριστερή Ενότητα 202 19,5 1
94 Παπαδόπουλος Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 194 18,73 1
93 Παπαδάτος Αναγνωστόπουλος Δημοσθένης Α Αριστερή Ενότητα 193 18,63 1
66 Κυρίτσης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 186 17,95 1
91 Ξανθός Αντρέας Α Αριστερή Ενότητα 182 17,57 1
9 Αξελός Ρήγας Α Αριστερή Ενότητα 180 17,37 1
50 Κλάπας Μιλτιάδης Α Αριστερή Ενότητα 179 17,28 1
102 Παππάς Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 172 16,6 1
129 Τσέκερης Αγγελος Α Αριστερή Ενότητα 172 16,6 1
103 Παππάς Στέλιος Α Αριστερή Ενότητα 171 16,51 1
141 Χαρίτος Τάκης Α Αριστερή Ενότητα 169 16,31 1
105 Πέρκα Πέτη Γ Αριστερή Ενότητα 163 15,73 1
35 Καλαμαρά Έφη Γ Αριστερή Ενότητα 161 15,54 1
67 Κωνσταντάτος Χάρης Α Αριστερή Ενότητα 160 15,44 1
62 Κουτσοθεοδωρής Θεόδωρος Α Αριστερή Ενότητα 159 15,35 1
42 Καρατσιουμπάνης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 157 15,15 1
15 Βελλισαρίου Σίσσυ Γ Αριστερή Ενότητα 149 14,38 1
13 Βαμβουρέλλη Μαρία Γ Αριστερή Ενότητα 145 14 1
68 Κωνσταντίνου Αλέξανδρος Α Αριστερή Ενότητα 142 13,71 1
142 Χατζηγεωργίου Ελευθερία Γ Αριστερή Ενότητα 142 13,71 1
45 Καστρινάκης Μιχάλης Α Αριστερή Ενότητα 138 13,32 1
20 Βωβός Παναγιώτης Α Αριστερή Ενότητα 137 13,22 1
7 Ανανδρανιστάκης Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 137 13,22 1
140 Χαραμής Παύλος Α Αριστερή Ενότητα 134 12,93 1
146 Χονδρός Γιώργος Α Αριστερή Ενότητα 133 12,84 1
41 Καρανίκας Νίκος Α Αριστερή Ενότητα 133 12,84 1
79 Μπαδογιάννη Δανάη Γ Αριστερή Ενότητα 121 11,68 1
113 Σίμος Χρήστος Α Αριστερή Ενότητα 118 11,39 1
123 Στούμπος Δημήτρης Α Αριστερή Ενότητα 118 11,39 1
54 Κούβελα Φωτεινή Γ Αριστερή Ενότητα 113 10,91 1
74 Μανιού Παναγιώτα Γ Αριστερή Ενότητα 107 10,33 2
21 Γεωργίου Ζωή Γ Αριστερή Ενότητα 93 8,98 2
88 Νικολιδάκη Φλώρα Γ Αριστερή Ενότητα 91 8,78 2
31 Δουδούμη Λίτσα Γ Αριστερή Ενότητα 88 8,49 2
63 Κρασοπούλου Αλέκα Γ Αριστερή Ενότητα 82 7,92 2
187 Λαφαζάνης Παναγιώτης Α Αριστερό Ρεύμα 381 36,78 1
170 Ησυχος Κώστας Α Αριστερό Ρεύμα 349 33,69 1
235 Χουντής Νίκος Α Αριστερό Ρεύμα 338 32,63 1
177 Καλύβης Αλέκος Α Αριστερό Ρεύμα 307 29,63 1
224 Στρατούλης Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 296 28,57 1
213 Πρωτονοτάριος Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 278 26,83 1
158 Γαβρίλης Γιώργος Α Αριστερό Ρεύμα 258 24,9 1
167 Ζαννας Ζήσης Α Αριστερό Ρεύμα 255 24,61 1
152 Αμμανατίδου-Πασχαλίδου Λίτσα Γ Αριστερό Ρεύμα 252 24,32 1
175 Καλομοίρης Γρηγόρης Α Αριστερό Ρεύμα 250 24,13 1
157 Βλαδιμήροβιτς Μαρία Γ Αριστερό Ρεύμα 246 23,75 1
227 Τόλιος Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 236 22,78 1
220 Σπανού Δέσποινα Γ Αριστερό Ρεύμα 231 22,3 1
188 Λεουτσάκος Στάθης Α Αριστερό Ρεύμα 224 21,62 1
200 Παπαδόγιαννη Σόφη Γ Αριστερό Ρεύμα 221 21,33 1
184 Κριτσωτάκης Μιχάλης Α Αριστερό Ρεύμα 200 19,31 1
155 Αντωνιάδης Αλκης Α Αριστερό Ρεύμα 197 19,02 1
212 Πριμικήρης Βασίλης Α Αριστερό Ρεύμα 189 18,24 1
208 Πετράκος Θανάσης Α Αριστερό Ρεύμα 186 17,95 1
178 Κανταράς Τάσος Α Αριστερό Ρεύμα 175 16,89 1
218 Σιώκος Σωτήρης Α Αριστερό Ρεύμα 170 16,41 1
206 Παυλίδης Νίκος Α Αριστερό Ρεύμα 168 16,22 1
233 Χαραλαμπίδου Δέσποινα Γ Αριστερό Ρεύμα 166 16,02 1
232 Φράγκου Λία Γ Αριστερό Ρεύμα 158 15,25 1
219 Σουλτανίδου Χριστίνα Γ Αριστερό Ρεύμα 156 15,06 1
204 Παπατριανταφύλλου Νίκου Α Αριστερό Ρεύμα 156 15,06 1
166 Δούκας Γιάννης Α Αριστερό Ρεύμα 152 14,67 1
207 Πέπες Ζώης Α Αριστερό Ρεύμα 151 14,58 1
165 Δελημήτρος Κώστας Α Αριστερό Ρεύμα 148 14,29 1
149 Αδαμόπουλος Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 143 13,8 1
185 Κυριακάκης Ηλίας Α Αριστερό Ρεύμα 129 12,45 1
222 Σπηλιοπούλου Μάγδα Γ Αριστερό Ρεύμα 122 11,78 1
203 Ππαπαμιχαλοπούλου Μαρία Γ Αριστερό Ρεύμα 113 10,91 1
194 Μπαδογιάννης Ακης Α Αριστερό Ρεύμα 111 10,71 1
198 Ουζουνίδου Ευγενία Γ Αριστερό Ρεύμα 109 10,52 1
168 Ζαφειροπούλου Φιλαρέτη Γ Αριστερό Ρεύμα 98 9,46 1
221 Σπαρτινός Δημήτρης Α Αριστερό Ρεύμα 96 9,27 1
270 Μηταφίδης Τριντάφυλλος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 300 28,96 1
272 Μπαλάφας Γιάννης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 267 25,77 1
247 Δούρου Ρένα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 257 24,81 1
268 Μανταδάκης Αγγελος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 235 22,68 1
295 Συρμαλένιος Νίκος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 221 21,33 1
285 Πουλάκης Κώστας Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 205 19,79 1
253 Θεοτοκας Νίκος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 197 19,02 1
286 Ρήγας Παναγιώτης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 166 16,02 1
290 Στάϊκος Χρήστος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 158 15,25 1
252 Θεοδωρακοπούλου Νατάσα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 153 14,77 1
277 Παναρέτου Σούλα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 149 14,38 1
289 Σκουρολιάκος Πάνος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 142 13,71 1
299 Φραγκάκη Μαρίκα Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 133 12,84 1
246 Δημητριάδης Δημήτρης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 106 10,23 1
248 Δραγασάκης Μπάμπης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 94 9,07 1
250 Ζαγάρας Περικλής Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 86 8,3 1
297 Τσαούσογλου Τάσος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 76 7,34 1
276 Παλλης Γιώργος Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 67 6,47 1
258 Καπρανας Ζήσης Α Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 66 6,37 1
261 Κολτσιδα Δανάη Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 61 5,89 1
256 Καλφακακου Ρία Γ Ενιαίο Ψηφοδέλτιο Μελών ΣΥΝ 2010 60 5,79 2
321 Χελάκης Γιώργος Α Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 77 7,43 1
309 Ιωσηφίδου Ράνια Γ Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση 27 2,61 2
Εκλέγεται
1 = Ναι
2 = Λόγω ποσόστωσης γυναικών
3 = Λόγω συμπλήρωσης κενών θέσεων
'-1 = Χάνει θέση λόγω ποσόστωσής γυναικών
.
Κλείσιμο του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στο 6ο Συνέδριο του Συνασπισμού
Κλείσιμο του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στο 6ο Συνέδριο του Συνασπισμού
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Το συνέδριο μας πλησιάζει σιγά σιγά τους το τέλος του. Και πρέπει να σας πω ότι ήταν ένα έντονο Συνέδριο. Και πολλές φορές, όσοι ήμασταν εδώ δεν αισθανθήκαμε και ιδιαίτερα ευχάριστα διότι ακούγαμε τον κόσμο μας, τους συντρόφους μας, τα μέλη μας από τη βάση του κόμματος να ανεβαίνουν σε αυτό εδώ το βήμα και να βγάζουν τον πόνο τους, την αγωνία τους, τη λαχτάρα τους και να κάνουν αυστηρή, σκληρή κριτική σε όλους. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι αυτό είναι ένα δείγμα της δύσκολης και κακής κρίσιμης κατάστασης στην οποία βρίσκεται το κόμμα. Και ότι υπάρχει μια μεγάλη ένταση και ένας μεγάλος θυμός.
Εγώ θα έλεγα ότι είμαστε ευτυχείς όταν η βάση του κόμματος, όταν ένα σώμα έχει τη δυνατότητα να πει πράγματα, να μιλήσει έντονα και να ασκήσει κριτική. Να φοβόμαστε όταν δεν έχουν τη δυνατότητα τα μέλη του κόμματος, η βάση του Συνεδρίου, να ασκήσουν κριτική. Να φοβόμαστε όταν τη δυνατότητα να ασκήσουν κριτική την έχουν μόνο τα στελέχη και όχι η βάση του κόμματος. Ήταν, λοιπόν, χρήσιμη αυτή η διαδικασία. Ήταν αναγκαία αυτή η διαδικασία. Και πιστεύω ότι, μέσα από τις εκατοντάδες τοποθετήσεις, προσεγγίσαμε με ολοκληρωμένο τρόπο το σύνολο τους κατάστασης την οποία έχει να αντιμετωπίσει το κόμμα. Χωρίς κόμμα μάχιμο και αποτελεσματικό, είναι βέβαιο ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών. Και οι απαιτήσεις των καιρών είναι μεγάλες. Η κοινωνία βρίσκεται δέσμια των πολιτικών του ΔΝΤ, που δεν μας βγάζουν από την κρίση αλλά μας βυθίζουν πιο βαθιά σε αυτήν. Κοιτάχτε τα νέα σήμερα, το παράδειγμα τους Ουγγαρίας. Εάν επιλέγαμε να κάνουμε το Συνέδριό μας σε ένα χρόνο από τώρα, σε αυτό εδώ το στάδιο, ίσως να μην μπορούσαμε να το κάνουμε, γιατί ενδεχομένως σε αυτό το στάδιο να μένουν άνεργοι σε έναν χρόνο και να σιτίζονται στην αίθουσα που εμείς έχουμε επιλέξει να χρησιμοποιήσουμε ως κυλικείο. Αυτή είναι η προοπτική για την ελληνική κοινωνία.
Και αυτήν την προοπτική έχουμε καθήκον, είναι το πρώτιστο καθήκον μας, ως Αριστερά, μέσα στην κοινωνία, να την ανατρέψουμε. Το μνημόνιο της κυβέρνησης και του ΔΝΤ πρέπει να ανατραπεί. Και είμαστε βέβαιοι ότι μπορεί να ανατραπεί.
Ακόμα και στην κυβέρνηση αρχίζουν να το καταλαβαίνουν. Ακόμα και βουλευτές τους πλειοψηφίας βλέπουν ότι το ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν περνάει. Και δεν θα περάσει, τουλάχιστον έτσι εύκολα τους κάποιοι νομίζουν.
Αυτό είναι το σημείο όπου το πουλόβερ θα ξηλωθεί. Και το μνημόνιο θα ανατραπεί.
Από εμάς εξαρτάται αν σε αυτές τους συγκλονιστικές διαδικασίες θα είμαστε παρόντες ή θα τους αφήσουμε να περάσουν δίπλα μας, να τις παρακολουθούμε από τις κερκίδες.
Αυτή είναι η ακλόνητη γραμμή που χωρίζει την κοινωνία.
Και σε αυτό το δίλλημα είμαστε όλοι σε αυτή την αίθουσα από την ίδια μεριά.
Και είναι μαζί τους ακόμα περισσότεροι. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτόν τον αγώνα.
Και για να το πετύχουμε αυτό, δεν αρκεί ένα κόμμα δελτίων τύπου και ανακοινώσεων. Χρειάζεται ένα κόμμα πρωτοπόρο τους κοινωνικούς αγώνες, στη Βουλή, τους ιδέες.
Ένα κόμμα που θα ενοχλεί το σύστημα, που θα αμφισβητεί τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης.
Το είπα και στην εισήγηση τους Πέμπτης και αισθάνομαι την ανάγκη να το επαναλάβω.
Αποτελεί άλλωστε κοινό τόπο τους συντριπτικής πλειοψηφίας των τοποθετήσεων που ακούστηκαν αυτές τους ημέρες.
Κόμμα αποτελεσματικό και μάχιμο, δεν σημαίνει υποχώρηση στη δημοκρατική λειτουργία, ούτε στον πλουραλισμό των απόψεων.
Γιατί άκουσα αυτές τις μέρες οξεία κριτική από αγαπημένους συντρόφους, άκουσα χθες τον αγαπημένο σύντροφο Φώτη Προβατά, που αγωνιζόμαστε μαζί στην Ανοιχτή Πόλη, είναι και δημοτικός σύμβουλος, να μιλάει για κόμμα Γκουαντανάμο. Και θέλω να πω ότι το κόμμα μας δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση τέτοιο κόμμα.
Δεν υπήρξε και δεν υπάρχει περίπτωση το κόμμα αυτό να γίνει Γκουαντάναμο. Δεν ήταν ποτέ και δεν θα το επιτρέψουμε.
Στα κόμματα Γκουαντάναμο δεν ψηφίζουν κατά βούληση οι βουλευτές στη συνθήκη τους Λισαβόνας. Δεν κάνουν οι τάσεις δική τους εξωτερική πολιτική.
Δεν έχουν τη δυνατότητα ξεχωριστών διαδικασιών και ανακοινώσεων.
Δεν εκφωνούν αυτονόμως τη δική τους γραμμή, για στρατηγικής σημασίας ζητήματα, τους αυτά τους Ευρώπης.
Και δεν πρόκειται να γίνουμε ένα κόμμα που να μην επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση των απόψεων.
Και απευθύνω στο σώμα, προς τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος ξανά το ερώτημα που απηύθυνα και κατά την έναρξη των προσυνεδριακών διαδικασιών στην ΚΠΕ :
Το πρόβλημα αυτού του κόμματος είναι το έλλειμμα δημοκρατίας;
Και εν τέλει είμαστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος;
Αν δεν υπάρχει ζήτημα, κακώς συζητάμε.
Αν αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι υπάρχει ζήτημα, τότε, πρέπει όλοι μαζί να συνθέσουμε και να βρούμε τους τρόπους και τους κανόνες με τους οποίους θα μπορέσουμε να λειτουργούμε συλλογικά. Και το λέω πρώτος εγώ ,γιατί άκουσα με προσοχή την ομιλία του σ. Γιάννη Δραγασάκη, τον οποίο θα ήθελα δημοσίως για άλλη μια φορά να τον ευχαριστήσω για την προσφορά του. Και να είστε σίγουροι ότι η προσφορά δεν μετριέται με αξιώματα. Τον άκουσα να λέει, και είχε απόλυτα δίκιο, από ποια όργανα ελέγχεται και σε ποια όργανα κάνει απολογισμό ο Πρόεδρος. Και συνακολούθως, ποια είναι η θεσμική δομή εκείνη, η οποία μπορεί να ανταποκριθεί σε μια πολιτική λειτουργία κόμματος με στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας. Και αυτούς τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας πρέπει να ανακαλύψουμε.
Να ενισχύσουμε την πολιτική σύνθεση.
Την κομματικότητα και τη στράτευση σε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο.
Την υπεράσπιση τους δημόσιας εικόνας του κόμματος.
Την εξωστρέφεια.
Αυτά ήταν που τους έλειψαν το προηγούμενο διάστημα, αυτά τους τράβηξαν πίσω. Δεν αμφισβητούμε το δικαίωμα όλων να λένε την άποψή τους. Εκτιμώ, όμως, εγώ και σας το καταθέτω, ότι ένα κόμμα δεν μπορεί να έχει 4,5,6 ταυτόχρονες και ισόποσες εκφωνήσεις γραμμής.
Σήμερα, με τους αποφάσεις του Συνεδρίου, μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.
Θα ήθελα να σταθώ, όμως, σε κάποια πολιτικά ζητήματα που τέθηκαν στην συζήτηση αυτές τους ημέρες.
Το πρώτο αφορά την θέση τους απέναντι στην Ευρώπη.
Θεωρώ και θα το επαναλάβω ότι το δίλλημα μέσα η έξω από την ευρωζώνη, ή ακόμα περισσότερο μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί σήμερα να είναι το κεντρικό στρατηγικό τους ερώτημα.
Έχω την αίσθηση ότι όταν εγκλωβιζόμαστε σε μια τέτοια συζήτηση, περισσότερο διασταυρώνουμε ιδεολογικές προκαταλήψεις που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, παρά ανοίγουμε δρόμους στο μέλλον, παρά ανοίγουμε στρατηγική ενόρασης στο μέλλον.
Άλλωστε τέτοιοι προβληματισμοί βεβαίως και είναι ανοιχτοί και εκφράζονται. Αλλά τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός πλειστηριασμού, ενός διαγκωνισμού της απόλυτης, της κατάλληλης, της πιο αριστερής άποψης για την έξοδο από την κρίση. Και έχουμε κουραστεί να βλέπουμε με απολυτότητα να διατυπώνονται απόψεις –και δεν μιλώ τόσο για το εσωτερικό του κόμματος όσο συνολικά για τη δημόσια συζήτηση στο χώρο της Αριστεράς – όπου με μια απολυτότητα, κατατίθενται απόψεις ως οι μοναδικές απόψεις εξόδου από την κρίση. Και πρέπει να σκεφτούμε αν μπορεί να είναι αριστερό κάτι που κατατίθεται ως η μοναδική σωστή επιλογή. Δεν μας διακατέχει η μοναδική αλήθεια. Και, βεβαίως, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες στο ευρωπαϊκό πεδίο, το ζήτημα είναι, όμως, εμείς τι επιλέγουμε. Και επαναλαμβάνω ότι εμείς δεν μπορούμε να επιλέγουμε ούτε την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε, βέβαια, την άκριτη αποδοχή των ευρωπαϊκών, νεοφιλελεύθερων συνθηκών, που έχουν απόλυτη ευθύνη για τη διαμόρφωση της σημερινής κρίσης.
Το ΤΟΥΣ στη συνθήκη τους Λισαβόνας δεν είναι ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού, ούτε δεξιά παρέκκλιση
Η κεντρική τους παρουσία στο κόμμα τους Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν είναι ούτε δεξιά παρέκκλιση ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού.
Εμείς επιλέγουμε το πεδίο τους ενότητας και τους αλληλεγγύης ανάμεσα τους εργαζόμενους τους Ελλάδας, τους Πορτογαλίας, τους Ισπανίας, τους Γερμανίας, ολόκληρης τους Ευρώπης.
Αυτή η ενότητα και αυτή η αλληλεγγύη τους κάνει πιο ισχυρούς απέναντι στον κοινό μας εχθρό, που είναι το κεφάλαιο και οι δυνάμεις που το υποστηρίζουν.
Και τους πρωταγωνιστήσαμε τα προηγούμενα χρόνια στο ευρωπαϊκό πεδίο, έτσι θα συνεχίσουμε να πρωταγωνιστούμε. Και θέλω να κάνω μια επισήμανση. Στους αγώνες που θα ακολουθήσουν, δεν μπορεί κριτήριο για την ενότητά μας να είναι το αν έχουμε κοινή ή διαφορετική αντίληψη ακόμα και σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως αυτό της Ευρώπης.
Με την έννοια αυτή, πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο το εξής: η αποσαφήνιση τους Ευρωπαϊκής στρατηγικής, δεν τους απομακρύνει από την γραμμή τους για την αναγκαιότητα της ευρύτερης δυνατής ενότητας των δυνάμεων τους Αριστεράς. Αντίθετα την ενισχύει. Το θέμα είναι με ποια πρόθεση προσέρχεται κανείς σε αυτούς τους κοινούς αγώνες. Και το λέω αυτό διότι υπήρξε εφικτό να προχωρήσει το κοινό πόρισμα πριν από πολλά χρόνια ΚΚΕ και ΕΑΡ με δύο ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις στο θέμα της Ευρώπης. Όμως υπήρξε η κοινή διατύπωση, η κοινή κατάληξη ότι παλεύουμε μαζί για μια διαφορετική Ευρώπη. Σήμερα δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε στο πεδίο της Αριστεράς να βρούμε κοινή διατύπωση παρά μονάχα επιστρατεύουμε όλοι τις μοναδικές μας αλήθειες.
Δεύτερο σημείο παρατήρησης: Το διαρκές δίλημμα αν θα προσανατολιστούμε σε ρήξεις ή σε προτάσεις. Συντρόφισσες και σύντροφοι, νομίζω ότι δεν είναι ένα σημερινό δίλημμα. Νομίζω ότι υπάρχει ήδη από την πρώτη Διεθνή, και θα υπάρχει για πάντα.
Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε σε αυτό το δίλημμα, απολυτοποιώντας μάλιστα την αντίθετη άποψη.
Οι κοινωνικές αλλαγές που τους ενδιαφέρουν, είναι αυτές που έρχονται μέσα από την αμφισβήτηση των σημερινών συσχετισμών δύναμης, μέσα από την προώθηση του κινήματος σε καλύτερες θέσεις.
Και οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζουν όταν περιγράφουν άμεσες και ώριμες αλλαγές.
Επομένως, το αν θα προσανατολιστούμε σε προγραμματικές προτάσεις ή σε κοινωνικούς αγώνες είναι ένα ερώτημα χωρίς περιεχόμενο.
Είναι ένα ερώτημα για κλειστά δωμάτια γιατί έξω στην κοινωνία είναι προφανές ότι δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.
Και η Τρίτη και τελευταία παρατήρηση
Έγινε μεγάλη συζήτηση από αυτό εδώ το βήμα για την δημοσκοπική έκρηξη του 2008 και για τη διαχείρισή της από το κόμμα τους. Και υπήρξαν και αναφορές στην εισήγηση τους Πέμπτης πάνω σε αυτό το ζήτημα και από αγαπημένους μου φίλους όπως ο Γιάννης Πρωτονοτάριος.
Θέλω να πω ότι αυτό που είπα προχθές, ότι το δίλημμα «πάμε με το ΠΑΣΟΚ ή δεν πάμε με το ΠΑΣΟΚ» είναι υπαρκτό όταν είσαι μία δύναμη του 3%, που μπαίνει- δεν μπαίνει στη βουλή και που το ΠΑΣΟΚ και το κάθε ΠΑΣΟΚ και το κάθε κόμμα εξουσίας σε αντιμετωπίζει ως το δεκανίκι για να στηρίξει την αυτοδυναμία του.
Όταν τους τους φτάσει τη δυνατότητα να έχεις την ηγεμονία των ιδεών και των απόψεων, ακόμα δε περισσότερο τη δυνατότητα να είσαι και δημοσκοπικά σε πολύ ανώτερα ποσοστά, και έχεις φτάσει στο όριο να σπας τις αυτοδυναμίες, πρέπει να προχωρήσεις ένα βήμα ακόμα.
Να απεγκλωβιστείς από το δίλημμα και να περιγράψεις την δική σου εναλλακτική πρόταση, να βάλεις τους δικούς σου όρους, τους όρους συγκρότησης μια τους πολιτικής πλειοψηφίας.
Και το λέω αυτό γιατί κάποιοι σύντροφοι, διέγνωσαν σε αυτό, και το είπαν ευθέως τους ομιλίες τους, σημάδια μιας ομιχλώδους επιστροφής σε κεντροαριστερές αντιλήψεις. Η Κεντροαριστερά, συντρόφισσες και σύντροφοι, μας έχει αφήσει χρόνους. Είναι ένα σχέδιο που έχει καταδικαστεί από την ίδια τη ζωή. Χωρίς ενοχές, να δούμε το αύριο, να δούμε τις νέες συνθήκες που απλώνονται μπροστά μας και να δούμε πώς θα επιβάλουμε ένα ηγεμονικό σχέδιο στην ελληνική κοινωνία, πώς αυτή η κοινωνική πλειοψηφία που διαμορφώνεται τώρα στους δρόμους ενάντια σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, θα μπορέσει να βρει έξοδο και σε πολιτικό επίπεδο. Και πρέπει να παίξουμε καταλυτικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια.
Και έρχομαι στα κρίσιμα θέματα που απασχόλησαν το Συνέδριό μας, τόσο από αυτό το βήμα, όσο – και κυρίως – στους διαδρόμους και πίσω από τις εξέδρες.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Ο ιδεολογικός τους προσανατολισμός, η πολιτική τους στρατηγική δεν αφήνει περιθώρια σε κανένα να ισχυριστεί ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΝ.
Θα πρέπει ειλικρινά, να ψάξει πολύ κανείς για να βρει προσχήματα και να δικαιολογήσει επιλογές αποστασιοποίησης από το συλλογικό τους εγχείρημα.
Πάνω από όλα γιατί από τη προσπάθειά τους δεν περισσεύει κανείς, παρά μονάχα όποιοι από μόνοι τους επιθυμούν να περισσεύουν.
Αλλά κυρίως γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολυεπίπεδη κρίση, κρίση οικονομική, αξιακή, πολιτισμική, κρίση εκπροσώπησης, κρίση κατακερματισμού και πολυδιάσπασης του πολιτικού συστήματος. Και δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει και η δική τους αριστερά μέρος τους κρίσης αυτής, του κατακερματισμού και της πολυδιάσπασης.
Η σύγχρονη ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά οφείλει να γίνει μέρος τους λύσης. Όχι μέρος τους κρίσης.
Θέλω να πω λοιπόν με απόλυτη ειλικρίνεια αλλά και με σεβασμό τους τους συντρόφους τους Ανανεωτικής Πτέρυγας, που σκέφτονται να απέχουν από τη κορύφωση τους δημοκρατικής τους διαδικασίας και την εκλογή τους τους τους ηγεσίας, ότι κάνουνε λάθος.
Πρώτα από όλα γιατί πηγαίνουν κόντρα με τους δικές τους τους ιδέες και τους αρχές που υπηρέτησαν και υπηρετούν και θα συνεχίσουν να υπηρετούν στον χώρο της Αριστεράς.
Ο πυρήνας του ιδεολογικού ρεύματος που εκπροσωπούν μέσα στο κόμμα και που αποτελεί, αναμφίβολα, αναπόσπαστο μέρος τους συλλογικής τους κουλτούρας, δεν συμβαδίζει με μια αντίληψη ξένη στη δική τους αριστερά, ότι η μειοψηφία δεν έχει λόγο ύπαρξης αν είναι μειοψηφία και δεν παλεύει καθημερινά για να κερδίσει τη πολιτική ηγεμονία των απόψεών τους.
Τόσο η Γκραμσιανή θεώρηση τους ηγεμονίας όσο και η θεωρία του δημοκρατικού δρόμου τους το σοσιαλισμό, δεν συμβαδίζουν με λογικές επιβολής τους άποψης, ούτε άλλωστε και με λογικές για κατάληψη τους εξουσίας με έφοδο στα ανάκτορα.
Ο πυρήνας τους σκέψης του ιδεολογικού ρεύματος τους ανανέωσης προκρίνει για το κοινωνικό πεδίο τη δύσκολη και επίπονη διαρκή προσπάθεια συνδιαμόρφωσης του κοινωνικού γίγνεσθαι στη κατεύθυνση μικρών αλλά σημαντικών βημάτων και διαρθρωτικών αλλαγών στη δομή και στη συνείδηση, που θα τους φέρνουν πιο κοντά στο στόχο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού τους κοινωνίας.
Αν αυτή είναι η αντίληψη, και αυτή είναι η αντίληψη που εκπροσωπεί το ρεύμα τους ανανεωτικής αριστεράς σε επίπεδο σκέψης για τη κοινωνική πάλη, πώς μπορεί να συμβαδίσει με λογικές απαξίωσης τους δημοκρατικής διαδικασίας και τους διαρκούς πάλης για την ηγεμονία των ιδεών μέσα στο ίδιο μας το κόμμα, μέσα στο πολιτικό υποκείμενο τους αριστεράς;
Πώς μπορεί να συμβαδίσει με διλήμματα που μοιάζουν εκβιαστικά: Ή υιοθετείτε την άποψή τους ή δε συμμετέχουμε.
Είναι μεγάλο λάθος σύντροφοι να προχωρήσετε σε αυτή την επιλογή γιατί σε τελική ανάλυση ποιόν ευνοεί;
Είμαι βέβαιος ότι δεν ευνοεί τις απόψεις σας, δεν ευνοεί το συλλογικό μας εγχείρημα, δεν ευνοεί το κοινό μας σπίτι, τον ΣΥΝ.
Ποιες επιδιώξεις ευνοεί;
Ποιους σχεδιασμούς επιβεβαιώνει;
Επιβεβαιώνει τους τους σχεδιασμούς, τους τους μύχιους πόθους όλων όσοι επιχείρησαν όλο το προηγούμενο διάστημα και επιχειρούν ακόμα, να μετατρέψουν το ΣΥΡΙΖΑ, τη συμμαχία μας, σε πεδίο ανταγωνισμού προκειμένου να διαλύσουν το ΣΥΝασπισμό αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Επιβεβαιώνουν τους μύχιους πόθους όλων όσοι ανοιχτά και δημόσια εδώ και έναν χρόνο έχουν διατυπώσει το στόχο, το σχέδιο και την επιθυμία τους να διασπαστεί ο ΣΥΝασπισμός.
Και δεν παρέβλεψαν, τρεις μέρες μάλιστα πριν την έναρξη του συνέδριου, να ξαναδιατυπώσουν τα ίδια ψεύδη και τους τους συκοφαντίες, θέλοντας να εντάξουν την αριστερά στο κάδρο τους απαξίωσης, τους διαφθοράς και τους διαπλοκής.
Και είμαι βέβαιος ότι δεν είναι τους προθέσεις των συντρόφων, να επιβεβαιώσουν τους τους σχεδιασμούς.
Τους μην τους ανατροφοδοτήσουν λοιπόν.
Άκουσα την ομιλία του συντρόφου Παπαδημούλη. Σε πολλά μπορεί να διαφωνούμε και διαφωνούμε δημόσια. Εκτιμώ, όμως, την ενωτική του στάση. Και θέλω να πω ότι το σχέδιο τροπολογίας που κατέθεσε δεν έχει πολύ μεγάλες διαφορές στον πυρήνα της αντιλήψεις του με αυτό που προτείνεται στο πολιτικό σχέδιο. Δεν βρίσκω ουσιαστικά σημεία διαφοροποίησης.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι στο Συνέδριό μας μπορούν να γίνουν προωθητικά βήματα ουσιαστικής ενότητας, αρκεί να το θέλουμε όλοι.
Και επειδή μας θύμισε ο σ. Δημήτρης τα λόγια του αειμνήστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη που τόσο μεγάλη είναι η απουσία του από το σημερινό τους συνέδριο.
Ότι θα είναι ο τελευταίος που θα κλείσει πίσω του τη πόρτα.
Τους θυμηθούμε λοιπόν όλοι τα λόγια αυτά. Και καλώ τους συντρόφους από την Ανανεωτική Πτέρυγα να μην προχωρήσουν σε βήματα που ανοίγουν δρόμους χωρίς επιστροφή. Τους καλώ να πάρουν μέρος μέχρι τέλους στην κορυφαία δημοκρατική μας διαδικασία. Και να συνεχίσουμε μαζί την προσπάθεια με αίσθηση ευθύνης για το κόμμα. Και να υλοποιήσουμε τις συλλογικές μας αποφάσεις.
Ανεξάρτητα, πάντως, από τις τελικές τους αποφάσεις, θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω ότι πολύ σύντομα, στο βαθμό που δεν υπάρχουν άλλοι σχεδιασμοί που δεν λέγονται, αν και δεν το πιστεύω, πολύ σύντομα, λοιπόν, θα διαπιστώσουν ότι υπηρετούμε κοινό πολιτικό σχέδιο. Ότι ο ΣΥΝ, το κοινό μας σπίτι, και σε αυτό το σπίτι οφείλουμε όλοι να δώσουμε τη συμβολή μας, οι πόρτες, όπως έλεγε ένας σύντροφος, ανοίγουν μόνο για την είσοδο και όχι για την έξοδο. Θα το διαπιστώσουν αυτό πολύ σύντομα.
Σε κάθε περίπτωση, θα γίνουν σεβαστές οι επιλογές τους.
Θα γίνουν σεβαστές τους και οι δημοκρατικές συλλογικές τους αποφάσεις.
Οι αποφάσεις του 6ου Συνεδρίου του ΣΥΝασπισμού.
Το συνέδριό τους θα είναι, παρά τις δυσκολίες, μια τομή στη λειτουργία του κόμματος γιατί αυτό ζητάει ο κόσμος τους αριστεράς από τους, ο κόσμος που τους εμπιστεύεται.
Το συνέδριό τους θα είναι μια νέα αρχή, μια νέα αφετηρία και αυτό δε μπορεί κανείς να το εμποδίσει.
Θα είναι μια νέα αφετηρία για μια αριστερά τους ελπίδας, τους αλληλεγγύης, των κοινωνικών αγώνων και της ενότητας.
Και το θέμα, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν είναι αν το απόγευμα της Κυριακής με τα αποτελέσματα εκλογής Προέδρου και ΚΠΕ θα διαπιστωθεί ότι κέρδισε η μια ή η άλλη τάση, αν θα κερδήσει ή θα ηττηθεί ο Πρόεδρος.
Το ζητούμενο είναι αν το συλλογικό τους υποκείμενο, ο Συνασπισμός, θα κερδίσει το στοίχημα με την ιστορία, για μια νέα αρχή, που θα στηρίζεται στη χειραφέτηση των μελών τους από κατεστημένες λειτουργίες και αντιλήψεις.
Και σε ότι με αφορά, είμαι απολύτως αποφασισμένος να κάνω πράξη τη συλλογική τους βούληση.
Από Δευτέρα θα έχουμε μια άλλη εικόνα.
Έναν ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ των μελών του, που παρά τους δυσκολίες είναι αποφασισμένα να τον μετατρέψουν σε κόμμα και έναν συνασπισμό, που στη βάση των συλλογικών του επεξεργασιών, θα είναι αποφασισμένος να επανακαθορίσει σε νέες στέρεες βάσεις το πολιτικό συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Και στο σημείο αυτό θέλω μιλήσω απόλυτα καθαρά. Να στείλω ένα μήνυμα καθαρό. Όχι με e-mail, που προσβάλει αυτό το Συνέδριο, την ιστορία των μελών και των στελεχών του.
Όσοι σχεδιάζουν να τους εγκλωβίσουν σε παιχνίδια άγονων αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών, τους πάρουν το μήνυμά τους.
Τα παιχνίδια τελειώνουν εδώ.
Αν η επιλογή τους είναι από δω και στο εξής να μην τους καλούμε τιμητικά, να μας τιμήσουν και να τους τιμήσουμε στα συνέδριά μας, αλλά να τους καλούμε στα συνέδριά να τους απευθύνουν χαιρετισμό ως αρχηγοί νέων σχημάτων, τους τους το πουν ξεκάθαρα. Εμείς θα τους καλούμε γιατί είμαστε ανοικτοί στο διάλογο, ανοιχτοί σε όλες τις απόψεις της Αριστεράς. Το κρυφτούλι, όμως, εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το επιτρέψουμε απέναντι στον κόσμο της Αριστεράς, απέναντι στα μέλη του ΣΥΝ.
Από Δευτέρα, θα πάρουμε την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια μας. Θα κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ δική μας υπόθεση, μαζί με τους χιλιάδες ανένταχτους αριστερούς, μαζί με τους συνιστώσες που επιμένουν να εμπνέονται από το ιδρυτικό τους συμβόλαιο, θα οικοδομήσουμε μια νέα στέρεη πολιτική συμφωνία, απομονώνοντας σχέδια ρήξεων και διασπάσεων.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θα κλείσω με ένα μήνυμα αισιόδοξο. Γνωρίζω ότι οι στιγμές έχουν ένταση και συγκινησιακή φόρτιση. Εγώ είμαι βέβαιος, όμως, ότι η συγκίνηση αυτή δεν θα είναι συγκίνηση αποχωρισμού. Κοινός είναι ο δρόμος, κοινό το σχέδιο και θα ανταμώσουμε μαζί. Όμως, να ξέρετε κάτι και σας το λέω εξ ιδίας πείρας. Δεν υπάρχει γέννηση του καινούργιου χωρίς οδύνες. Και αυτές οι οδύνες θα είναι οι τελευταίες. Θα γεννήσουν ένα κόμμα αξιόμαχο, ένα κόμμα συνεκτικό, ένα κόμμα που θα μπορεί να δώσει ελπίδα στην Αριστερά, ένα κόμμα που θα μπορέσει να σταθεί δίπλα τους κοινωνικούς αγώνες.
Να δώσουμε πίστη και ελπίδα στον κόσμο της Αριστεράς, να είμαστε περήφανοι για το κόμμα μας, να αλλάξουμε την Αριστερά, να αλλάξουμε την κοινωνία και να μπορέσουμε να στηρίξουμε τους κοινωνικούς αγώνες. Καλή δύναμη και με αισιοδοξία θα κερδίσουμε.
Να ‘στε καλά.
5/6/2010
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Το συνέδριο μας πλησιάζει σιγά σιγά τους το τέλος του. Και πρέπει να σας πω ότι ήταν ένα έντονο Συνέδριο. Και πολλές φορές, όσοι ήμασταν εδώ δεν αισθανθήκαμε και ιδιαίτερα ευχάριστα διότι ακούγαμε τον κόσμο μας, τους συντρόφους μας, τα μέλη μας από τη βάση του κόμματος να ανεβαίνουν σε αυτό εδώ το βήμα και να βγάζουν τον πόνο τους, την αγωνία τους, τη λαχτάρα τους και να κάνουν αυστηρή, σκληρή κριτική σε όλους. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι αυτό είναι ένα δείγμα της δύσκολης και κακής κρίσιμης κατάστασης στην οποία βρίσκεται το κόμμα. Και ότι υπάρχει μια μεγάλη ένταση και ένας μεγάλος θυμός.
Εγώ θα έλεγα ότι είμαστε ευτυχείς όταν η βάση του κόμματος, όταν ένα σώμα έχει τη δυνατότητα να πει πράγματα, να μιλήσει έντονα και να ασκήσει κριτική. Να φοβόμαστε όταν δεν έχουν τη δυνατότητα τα μέλη του κόμματος, η βάση του Συνεδρίου, να ασκήσουν κριτική. Να φοβόμαστε όταν τη δυνατότητα να ασκήσουν κριτική την έχουν μόνο τα στελέχη και όχι η βάση του κόμματος. Ήταν, λοιπόν, χρήσιμη αυτή η διαδικασία. Ήταν αναγκαία αυτή η διαδικασία. Και πιστεύω ότι, μέσα από τις εκατοντάδες τοποθετήσεις, προσεγγίσαμε με ολοκληρωμένο τρόπο το σύνολο τους κατάστασης την οποία έχει να αντιμετωπίσει το κόμμα. Χωρίς κόμμα μάχιμο και αποτελεσματικό, είναι βέβαιο ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών. Και οι απαιτήσεις των καιρών είναι μεγάλες. Η κοινωνία βρίσκεται δέσμια των πολιτικών του ΔΝΤ, που δεν μας βγάζουν από την κρίση αλλά μας βυθίζουν πιο βαθιά σε αυτήν. Κοιτάχτε τα νέα σήμερα, το παράδειγμα τους Ουγγαρίας. Εάν επιλέγαμε να κάνουμε το Συνέδριό μας σε ένα χρόνο από τώρα, σε αυτό εδώ το στάδιο, ίσως να μην μπορούσαμε να το κάνουμε, γιατί ενδεχομένως σε αυτό το στάδιο να μένουν άνεργοι σε έναν χρόνο και να σιτίζονται στην αίθουσα που εμείς έχουμε επιλέξει να χρησιμοποιήσουμε ως κυλικείο. Αυτή είναι η προοπτική για την ελληνική κοινωνία.
Και αυτήν την προοπτική έχουμε καθήκον, είναι το πρώτιστο καθήκον μας, ως Αριστερά, μέσα στην κοινωνία, να την ανατρέψουμε. Το μνημόνιο της κυβέρνησης και του ΔΝΤ πρέπει να ανατραπεί. Και είμαστε βέβαιοι ότι μπορεί να ανατραπεί.
Ακόμα και στην κυβέρνηση αρχίζουν να το καταλαβαίνουν. Ακόμα και βουλευτές τους πλειοψηφίας βλέπουν ότι το ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν περνάει. Και δεν θα περάσει, τουλάχιστον έτσι εύκολα τους κάποιοι νομίζουν.
Αυτό είναι το σημείο όπου το πουλόβερ θα ξηλωθεί. Και το μνημόνιο θα ανατραπεί.
Από εμάς εξαρτάται αν σε αυτές τους συγκλονιστικές διαδικασίες θα είμαστε παρόντες ή θα τους αφήσουμε να περάσουν δίπλα μας, να τις παρακολουθούμε από τις κερκίδες.
Αυτή είναι η ακλόνητη γραμμή που χωρίζει την κοινωνία.
Και σε αυτό το δίλλημα είμαστε όλοι σε αυτή την αίθουσα από την ίδια μεριά.
Και είναι μαζί τους ακόμα περισσότεροι. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτόν τον αγώνα.
Και για να το πετύχουμε αυτό, δεν αρκεί ένα κόμμα δελτίων τύπου και ανακοινώσεων. Χρειάζεται ένα κόμμα πρωτοπόρο τους κοινωνικούς αγώνες, στη Βουλή, τους ιδέες.
Ένα κόμμα που θα ενοχλεί το σύστημα, που θα αμφισβητεί τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης.
Το είπα και στην εισήγηση τους Πέμπτης και αισθάνομαι την ανάγκη να το επαναλάβω.
Αποτελεί άλλωστε κοινό τόπο τους συντριπτικής πλειοψηφίας των τοποθετήσεων που ακούστηκαν αυτές τους ημέρες.
Κόμμα αποτελεσματικό και μάχιμο, δεν σημαίνει υποχώρηση στη δημοκρατική λειτουργία, ούτε στον πλουραλισμό των απόψεων.
Γιατί άκουσα αυτές τις μέρες οξεία κριτική από αγαπημένους συντρόφους, άκουσα χθες τον αγαπημένο σύντροφο Φώτη Προβατά, που αγωνιζόμαστε μαζί στην Ανοιχτή Πόλη, είναι και δημοτικός σύμβουλος, να μιλάει για κόμμα Γκουαντανάμο. Και θέλω να πω ότι το κόμμα μας δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση τέτοιο κόμμα.
Δεν υπήρξε και δεν υπάρχει περίπτωση το κόμμα αυτό να γίνει Γκουαντάναμο. Δεν ήταν ποτέ και δεν θα το επιτρέψουμε.
Στα κόμματα Γκουαντάναμο δεν ψηφίζουν κατά βούληση οι βουλευτές στη συνθήκη τους Λισαβόνας. Δεν κάνουν οι τάσεις δική τους εξωτερική πολιτική.
Δεν έχουν τη δυνατότητα ξεχωριστών διαδικασιών και ανακοινώσεων.
Δεν εκφωνούν αυτονόμως τη δική τους γραμμή, για στρατηγικής σημασίας ζητήματα, τους αυτά τους Ευρώπης.
Και δεν πρόκειται να γίνουμε ένα κόμμα που να μην επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση των απόψεων.
Και απευθύνω στο σώμα, προς τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος ξανά το ερώτημα που απηύθυνα και κατά την έναρξη των προσυνεδριακών διαδικασιών στην ΚΠΕ :
Το πρόβλημα αυτού του κόμματος είναι το έλλειμμα δημοκρατίας;
Και εν τέλει είμαστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος;
Αν δεν υπάρχει ζήτημα, κακώς συζητάμε.
Αν αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι υπάρχει ζήτημα, τότε, πρέπει όλοι μαζί να συνθέσουμε και να βρούμε τους τρόπους και τους κανόνες με τους οποίους θα μπορέσουμε να λειτουργούμε συλλογικά. Και το λέω πρώτος εγώ ,γιατί άκουσα με προσοχή την ομιλία του σ. Γιάννη Δραγασάκη, τον οποίο θα ήθελα δημοσίως για άλλη μια φορά να τον ευχαριστήσω για την προσφορά του. Και να είστε σίγουροι ότι η προσφορά δεν μετριέται με αξιώματα. Τον άκουσα να λέει, και είχε απόλυτα δίκιο, από ποια όργανα ελέγχεται και σε ποια όργανα κάνει απολογισμό ο Πρόεδρος. Και συνακολούθως, ποια είναι η θεσμική δομή εκείνη, η οποία μπορεί να ανταποκριθεί σε μια πολιτική λειτουργία κόμματος με στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας. Και αυτούς τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας πρέπει να ανακαλύψουμε.
Να ενισχύσουμε την πολιτική σύνθεση.
Την κομματικότητα και τη στράτευση σε ένα κοινό πολιτικό σχέδιο.
Την υπεράσπιση τους δημόσιας εικόνας του κόμματος.
Την εξωστρέφεια.
Αυτά ήταν που τους έλειψαν το προηγούμενο διάστημα, αυτά τους τράβηξαν πίσω. Δεν αμφισβητούμε το δικαίωμα όλων να λένε την άποψή τους. Εκτιμώ, όμως, εγώ και σας το καταθέτω, ότι ένα κόμμα δεν μπορεί να έχει 4,5,6 ταυτόχρονες και ισόποσες εκφωνήσεις γραμμής.
Σήμερα, με τους αποφάσεις του Συνεδρίου, μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά.
Θα ήθελα να σταθώ, όμως, σε κάποια πολιτικά ζητήματα που τέθηκαν στην συζήτηση αυτές τους ημέρες.
Το πρώτο αφορά την θέση τους απέναντι στην Ευρώπη.
Θεωρώ και θα το επαναλάβω ότι το δίλλημα μέσα η έξω από την ευρωζώνη, ή ακόμα περισσότερο μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί σήμερα να είναι το κεντρικό στρατηγικό τους ερώτημα.
Έχω την αίσθηση ότι όταν εγκλωβιζόμαστε σε μια τέτοια συζήτηση, περισσότερο διασταυρώνουμε ιδεολογικές προκαταλήψεις που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, παρά ανοίγουμε δρόμους στο μέλλον, παρά ανοίγουμε στρατηγική ενόρασης στο μέλλον.
Άλλωστε τέτοιοι προβληματισμοί βεβαίως και είναι ανοιχτοί και εκφράζονται. Αλλά τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός πλειστηριασμού, ενός διαγκωνισμού της απόλυτης, της κατάλληλης, της πιο αριστερής άποψης για την έξοδο από την κρίση. Και έχουμε κουραστεί να βλέπουμε με απολυτότητα να διατυπώνονται απόψεις –και δεν μιλώ τόσο για το εσωτερικό του κόμματος όσο συνολικά για τη δημόσια συζήτηση στο χώρο της Αριστεράς – όπου με μια απολυτότητα, κατατίθενται απόψεις ως οι μοναδικές απόψεις εξόδου από την κρίση. Και πρέπει να σκεφτούμε αν μπορεί να είναι αριστερό κάτι που κατατίθεται ως η μοναδική σωστή επιλογή. Δεν μας διακατέχει η μοναδική αλήθεια. Και, βεβαίως, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες στο ευρωπαϊκό πεδίο, το ζήτημα είναι, όμως, εμείς τι επιλέγουμε. Και επαναλαμβάνω ότι εμείς δεν μπορούμε να επιλέγουμε ούτε την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε, βέβαια, την άκριτη αποδοχή των ευρωπαϊκών, νεοφιλελεύθερων συνθηκών, που έχουν απόλυτη ευθύνη για τη διαμόρφωση της σημερινής κρίσης.
Το ΤΟΥΣ στη συνθήκη τους Λισαβόνας δεν είναι ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού, ούτε δεξιά παρέκκλιση
Η κεντρική τους παρουσία στο κόμμα τους Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν είναι ούτε δεξιά παρέκκλιση ούτε εγκατάλειψη του αριστερού ευρωπαϊσμού.
Εμείς επιλέγουμε το πεδίο τους ενότητας και τους αλληλεγγύης ανάμεσα τους εργαζόμενους τους Ελλάδας, τους Πορτογαλίας, τους Ισπανίας, τους Γερμανίας, ολόκληρης τους Ευρώπης.
Αυτή η ενότητα και αυτή η αλληλεγγύη τους κάνει πιο ισχυρούς απέναντι στον κοινό μας εχθρό, που είναι το κεφάλαιο και οι δυνάμεις που το υποστηρίζουν.
Και τους πρωταγωνιστήσαμε τα προηγούμενα χρόνια στο ευρωπαϊκό πεδίο, έτσι θα συνεχίσουμε να πρωταγωνιστούμε. Και θέλω να κάνω μια επισήμανση. Στους αγώνες που θα ακολουθήσουν, δεν μπορεί κριτήριο για την ενότητά μας να είναι το αν έχουμε κοινή ή διαφορετική αντίληψη ακόμα και σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως αυτό της Ευρώπης.
Με την έννοια αυτή, πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο το εξής: η αποσαφήνιση τους Ευρωπαϊκής στρατηγικής, δεν τους απομακρύνει από την γραμμή τους για την αναγκαιότητα της ευρύτερης δυνατής ενότητας των δυνάμεων τους Αριστεράς. Αντίθετα την ενισχύει. Το θέμα είναι με ποια πρόθεση προσέρχεται κανείς σε αυτούς τους κοινούς αγώνες. Και το λέω αυτό διότι υπήρξε εφικτό να προχωρήσει το κοινό πόρισμα πριν από πολλά χρόνια ΚΚΕ και ΕΑΡ με δύο ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις στο θέμα της Ευρώπης. Όμως υπήρξε η κοινή διατύπωση, η κοινή κατάληξη ότι παλεύουμε μαζί για μια διαφορετική Ευρώπη. Σήμερα δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε στο πεδίο της Αριστεράς να βρούμε κοινή διατύπωση παρά μονάχα επιστρατεύουμε όλοι τις μοναδικές μας αλήθειες.
Δεύτερο σημείο παρατήρησης: Το διαρκές δίλημμα αν θα προσανατολιστούμε σε ρήξεις ή σε προτάσεις. Συντρόφισσες και σύντροφοι, νομίζω ότι δεν είναι ένα σημερινό δίλημμα. Νομίζω ότι υπάρχει ήδη από την πρώτη Διεθνή, και θα υπάρχει για πάντα.
Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε σε αυτό το δίλημμα, απολυτοποιώντας μάλιστα την αντίθετη άποψη.
Οι κοινωνικές αλλαγές που τους ενδιαφέρουν, είναι αυτές που έρχονται μέσα από την αμφισβήτηση των σημερινών συσχετισμών δύναμης, μέσα από την προώθηση του κινήματος σε καλύτερες θέσεις.
Και οι κοινωνικοί αγώνες κερδίζουν όταν περιγράφουν άμεσες και ώριμες αλλαγές.
Επομένως, το αν θα προσανατολιστούμε σε προγραμματικές προτάσεις ή σε κοινωνικούς αγώνες είναι ένα ερώτημα χωρίς περιεχόμενο.
Είναι ένα ερώτημα για κλειστά δωμάτια γιατί έξω στην κοινωνία είναι προφανές ότι δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.
Και η Τρίτη και τελευταία παρατήρηση
Έγινε μεγάλη συζήτηση από αυτό εδώ το βήμα για την δημοσκοπική έκρηξη του 2008 και για τη διαχείρισή της από το κόμμα τους. Και υπήρξαν και αναφορές στην εισήγηση τους Πέμπτης πάνω σε αυτό το ζήτημα και από αγαπημένους μου φίλους όπως ο Γιάννης Πρωτονοτάριος.
Θέλω να πω ότι αυτό που είπα προχθές, ότι το δίλημμα «πάμε με το ΠΑΣΟΚ ή δεν πάμε με το ΠΑΣΟΚ» είναι υπαρκτό όταν είσαι μία δύναμη του 3%, που μπαίνει- δεν μπαίνει στη βουλή και που το ΠΑΣΟΚ και το κάθε ΠΑΣΟΚ και το κάθε κόμμα εξουσίας σε αντιμετωπίζει ως το δεκανίκι για να στηρίξει την αυτοδυναμία του.
Όταν τους τους φτάσει τη δυνατότητα να έχεις την ηγεμονία των ιδεών και των απόψεων, ακόμα δε περισσότερο τη δυνατότητα να είσαι και δημοσκοπικά σε πολύ ανώτερα ποσοστά, και έχεις φτάσει στο όριο να σπας τις αυτοδυναμίες, πρέπει να προχωρήσεις ένα βήμα ακόμα.
Να απεγκλωβιστείς από το δίλημμα και να περιγράψεις την δική σου εναλλακτική πρόταση, να βάλεις τους δικούς σου όρους, τους όρους συγκρότησης μια τους πολιτικής πλειοψηφίας.
Και το λέω αυτό γιατί κάποιοι σύντροφοι, διέγνωσαν σε αυτό, και το είπαν ευθέως τους ομιλίες τους, σημάδια μιας ομιχλώδους επιστροφής σε κεντροαριστερές αντιλήψεις. Η Κεντροαριστερά, συντρόφισσες και σύντροφοι, μας έχει αφήσει χρόνους. Είναι ένα σχέδιο που έχει καταδικαστεί από την ίδια τη ζωή. Χωρίς ενοχές, να δούμε το αύριο, να δούμε τις νέες συνθήκες που απλώνονται μπροστά μας και να δούμε πώς θα επιβάλουμε ένα ηγεμονικό σχέδιο στην ελληνική κοινωνία, πώς αυτή η κοινωνική πλειοψηφία που διαμορφώνεται τώρα στους δρόμους ενάντια σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, θα μπορέσει να βρει έξοδο και σε πολιτικό επίπεδο. Και πρέπει να παίξουμε καταλυτικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια.
Και έρχομαι στα κρίσιμα θέματα που απασχόλησαν το Συνέδριό μας, τόσο από αυτό το βήμα, όσο – και κυρίως – στους διαδρόμους και πίσω από τις εξέδρες.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Ο ιδεολογικός τους προσανατολισμός, η πολιτική τους στρατηγική δεν αφήνει περιθώρια σε κανένα να ισχυριστεί ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΝ.
Θα πρέπει ειλικρινά, να ψάξει πολύ κανείς για να βρει προσχήματα και να δικαιολογήσει επιλογές αποστασιοποίησης από το συλλογικό τους εγχείρημα.
Πάνω από όλα γιατί από τη προσπάθειά τους δεν περισσεύει κανείς, παρά μονάχα όποιοι από μόνοι τους επιθυμούν να περισσεύουν.
Αλλά κυρίως γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολυεπίπεδη κρίση, κρίση οικονομική, αξιακή, πολιτισμική, κρίση εκπροσώπησης, κρίση κατακερματισμού και πολυδιάσπασης του πολιτικού συστήματος. Και δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει και η δική τους αριστερά μέρος τους κρίσης αυτής, του κατακερματισμού και της πολυδιάσπασης.
Η σύγχρονη ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά οφείλει να γίνει μέρος τους λύσης. Όχι μέρος τους κρίσης.
Θέλω να πω λοιπόν με απόλυτη ειλικρίνεια αλλά και με σεβασμό τους τους συντρόφους τους Ανανεωτικής Πτέρυγας, που σκέφτονται να απέχουν από τη κορύφωση τους δημοκρατικής τους διαδικασίας και την εκλογή τους τους τους ηγεσίας, ότι κάνουνε λάθος.
Πρώτα από όλα γιατί πηγαίνουν κόντρα με τους δικές τους τους ιδέες και τους αρχές που υπηρέτησαν και υπηρετούν και θα συνεχίσουν να υπηρετούν στον χώρο της Αριστεράς.
Ο πυρήνας του ιδεολογικού ρεύματος που εκπροσωπούν μέσα στο κόμμα και που αποτελεί, αναμφίβολα, αναπόσπαστο μέρος τους συλλογικής τους κουλτούρας, δεν συμβαδίζει με μια αντίληψη ξένη στη δική τους αριστερά, ότι η μειοψηφία δεν έχει λόγο ύπαρξης αν είναι μειοψηφία και δεν παλεύει καθημερινά για να κερδίσει τη πολιτική ηγεμονία των απόψεών τους.
Τόσο η Γκραμσιανή θεώρηση τους ηγεμονίας όσο και η θεωρία του δημοκρατικού δρόμου τους το σοσιαλισμό, δεν συμβαδίζουν με λογικές επιβολής τους άποψης, ούτε άλλωστε και με λογικές για κατάληψη τους εξουσίας με έφοδο στα ανάκτορα.
Ο πυρήνας τους σκέψης του ιδεολογικού ρεύματος τους ανανέωσης προκρίνει για το κοινωνικό πεδίο τη δύσκολη και επίπονη διαρκή προσπάθεια συνδιαμόρφωσης του κοινωνικού γίγνεσθαι στη κατεύθυνση μικρών αλλά σημαντικών βημάτων και διαρθρωτικών αλλαγών στη δομή και στη συνείδηση, που θα τους φέρνουν πιο κοντά στο στόχο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού τους κοινωνίας.
Αν αυτή είναι η αντίληψη, και αυτή είναι η αντίληψη που εκπροσωπεί το ρεύμα τους ανανεωτικής αριστεράς σε επίπεδο σκέψης για τη κοινωνική πάλη, πώς μπορεί να συμβαδίσει με λογικές απαξίωσης τους δημοκρατικής διαδικασίας και τους διαρκούς πάλης για την ηγεμονία των ιδεών μέσα στο ίδιο μας το κόμμα, μέσα στο πολιτικό υποκείμενο τους αριστεράς;
Πώς μπορεί να συμβαδίσει με διλήμματα που μοιάζουν εκβιαστικά: Ή υιοθετείτε την άποψή τους ή δε συμμετέχουμε.
Είναι μεγάλο λάθος σύντροφοι να προχωρήσετε σε αυτή την επιλογή γιατί σε τελική ανάλυση ποιόν ευνοεί;
Είμαι βέβαιος ότι δεν ευνοεί τις απόψεις σας, δεν ευνοεί το συλλογικό μας εγχείρημα, δεν ευνοεί το κοινό μας σπίτι, τον ΣΥΝ.
Ποιες επιδιώξεις ευνοεί;
Ποιους σχεδιασμούς επιβεβαιώνει;
Επιβεβαιώνει τους τους σχεδιασμούς, τους τους μύχιους πόθους όλων όσοι επιχείρησαν όλο το προηγούμενο διάστημα και επιχειρούν ακόμα, να μετατρέψουν το ΣΥΡΙΖΑ, τη συμμαχία μας, σε πεδίο ανταγωνισμού προκειμένου να διαλύσουν το ΣΥΝασπισμό αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Επιβεβαιώνουν τους μύχιους πόθους όλων όσοι ανοιχτά και δημόσια εδώ και έναν χρόνο έχουν διατυπώσει το στόχο, το σχέδιο και την επιθυμία τους να διασπαστεί ο ΣΥΝασπισμός.
Και δεν παρέβλεψαν, τρεις μέρες μάλιστα πριν την έναρξη του συνέδριου, να ξαναδιατυπώσουν τα ίδια ψεύδη και τους τους συκοφαντίες, θέλοντας να εντάξουν την αριστερά στο κάδρο τους απαξίωσης, τους διαφθοράς και τους διαπλοκής.
Και είμαι βέβαιος ότι δεν είναι τους προθέσεις των συντρόφων, να επιβεβαιώσουν τους τους σχεδιασμούς.
Τους μην τους ανατροφοδοτήσουν λοιπόν.
Άκουσα την ομιλία του συντρόφου Παπαδημούλη. Σε πολλά μπορεί να διαφωνούμε και διαφωνούμε δημόσια. Εκτιμώ, όμως, την ενωτική του στάση. Και θέλω να πω ότι το σχέδιο τροπολογίας που κατέθεσε δεν έχει πολύ μεγάλες διαφορές στον πυρήνα της αντιλήψεις του με αυτό που προτείνεται στο πολιτικό σχέδιο. Δεν βρίσκω ουσιαστικά σημεία διαφοροποίησης.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι στο Συνέδριό μας μπορούν να γίνουν προωθητικά βήματα ουσιαστικής ενότητας, αρκεί να το θέλουμε όλοι.
Και επειδή μας θύμισε ο σ. Δημήτρης τα λόγια του αειμνήστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη που τόσο μεγάλη είναι η απουσία του από το σημερινό τους συνέδριο.
Ότι θα είναι ο τελευταίος που θα κλείσει πίσω του τη πόρτα.
Τους θυμηθούμε λοιπόν όλοι τα λόγια αυτά. Και καλώ τους συντρόφους από την Ανανεωτική Πτέρυγα να μην προχωρήσουν σε βήματα που ανοίγουν δρόμους χωρίς επιστροφή. Τους καλώ να πάρουν μέρος μέχρι τέλους στην κορυφαία δημοκρατική μας διαδικασία. Και να συνεχίσουμε μαζί την προσπάθεια με αίσθηση ευθύνης για το κόμμα. Και να υλοποιήσουμε τις συλλογικές μας αποφάσεις.
Ανεξάρτητα, πάντως, από τις τελικές τους αποφάσεις, θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω ότι πολύ σύντομα, στο βαθμό που δεν υπάρχουν άλλοι σχεδιασμοί που δεν λέγονται, αν και δεν το πιστεύω, πολύ σύντομα, λοιπόν, θα διαπιστώσουν ότι υπηρετούμε κοινό πολιτικό σχέδιο. Ότι ο ΣΥΝ, το κοινό μας σπίτι, και σε αυτό το σπίτι οφείλουμε όλοι να δώσουμε τη συμβολή μας, οι πόρτες, όπως έλεγε ένας σύντροφος, ανοίγουν μόνο για την είσοδο και όχι για την έξοδο. Θα το διαπιστώσουν αυτό πολύ σύντομα.
Σε κάθε περίπτωση, θα γίνουν σεβαστές οι επιλογές τους.
Θα γίνουν σεβαστές τους και οι δημοκρατικές συλλογικές τους αποφάσεις.
Οι αποφάσεις του 6ου Συνεδρίου του ΣΥΝασπισμού.
Το συνέδριό τους θα είναι, παρά τις δυσκολίες, μια τομή στη λειτουργία του κόμματος γιατί αυτό ζητάει ο κόσμος τους αριστεράς από τους, ο κόσμος που τους εμπιστεύεται.
Το συνέδριό τους θα είναι μια νέα αρχή, μια νέα αφετηρία και αυτό δε μπορεί κανείς να το εμποδίσει.
Θα είναι μια νέα αφετηρία για μια αριστερά τους ελπίδας, τους αλληλεγγύης, των κοινωνικών αγώνων και της ενότητας.
Και το θέμα, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν είναι αν το απόγευμα της Κυριακής με τα αποτελέσματα εκλογής Προέδρου και ΚΠΕ θα διαπιστωθεί ότι κέρδισε η μια ή η άλλη τάση, αν θα κερδήσει ή θα ηττηθεί ο Πρόεδρος.
Το ζητούμενο είναι αν το συλλογικό τους υποκείμενο, ο Συνασπισμός, θα κερδίσει το στοίχημα με την ιστορία, για μια νέα αρχή, που θα στηρίζεται στη χειραφέτηση των μελών τους από κατεστημένες λειτουργίες και αντιλήψεις.
Και σε ότι με αφορά, είμαι απολύτως αποφασισμένος να κάνω πράξη τη συλλογική τους βούληση.
Από Δευτέρα θα έχουμε μια άλλη εικόνα.
Έναν ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ των μελών του, που παρά τους δυσκολίες είναι αποφασισμένα να τον μετατρέψουν σε κόμμα και έναν συνασπισμό, που στη βάση των συλλογικών του επεξεργασιών, θα είναι αποφασισμένος να επανακαθορίσει σε νέες στέρεες βάσεις το πολιτικό συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Και στο σημείο αυτό θέλω μιλήσω απόλυτα καθαρά. Να στείλω ένα μήνυμα καθαρό. Όχι με e-mail, που προσβάλει αυτό το Συνέδριο, την ιστορία των μελών και των στελεχών του.
Όσοι σχεδιάζουν να τους εγκλωβίσουν σε παιχνίδια άγονων αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμών, τους πάρουν το μήνυμά τους.
Τα παιχνίδια τελειώνουν εδώ.
Αν η επιλογή τους είναι από δω και στο εξής να μην τους καλούμε τιμητικά, να μας τιμήσουν και να τους τιμήσουμε στα συνέδριά μας, αλλά να τους καλούμε στα συνέδριά να τους απευθύνουν χαιρετισμό ως αρχηγοί νέων σχημάτων, τους τους το πουν ξεκάθαρα. Εμείς θα τους καλούμε γιατί είμαστε ανοικτοί στο διάλογο, ανοιχτοί σε όλες τις απόψεις της Αριστεράς. Το κρυφτούλι, όμως, εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το επιτρέψουμε απέναντι στον κόσμο της Αριστεράς, απέναντι στα μέλη του ΣΥΝ.
Από Δευτέρα, θα πάρουμε την υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια μας. Θα κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ δική μας υπόθεση, μαζί με τους χιλιάδες ανένταχτους αριστερούς, μαζί με τους συνιστώσες που επιμένουν να εμπνέονται από το ιδρυτικό τους συμβόλαιο, θα οικοδομήσουμε μια νέα στέρεη πολιτική συμφωνία, απομονώνοντας σχέδια ρήξεων και διασπάσεων.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θα κλείσω με ένα μήνυμα αισιόδοξο. Γνωρίζω ότι οι στιγμές έχουν ένταση και συγκινησιακή φόρτιση. Εγώ είμαι βέβαιος, όμως, ότι η συγκίνηση αυτή δεν θα είναι συγκίνηση αποχωρισμού. Κοινός είναι ο δρόμος, κοινό το σχέδιο και θα ανταμώσουμε μαζί. Όμως, να ξέρετε κάτι και σας το λέω εξ ιδίας πείρας. Δεν υπάρχει γέννηση του καινούργιου χωρίς οδύνες. Και αυτές οι οδύνες θα είναι οι τελευταίες. Θα γεννήσουν ένα κόμμα αξιόμαχο, ένα κόμμα συνεκτικό, ένα κόμμα που θα μπορεί να δώσει ελπίδα στην Αριστερά, ένα κόμμα που θα μπορέσει να σταθεί δίπλα τους κοινωνικούς αγώνες.
Να δώσουμε πίστη και ελπίδα στον κόσμο της Αριστεράς, να είμαστε περήφανοι για το κόμμα μας, να αλλάξουμε την Αριστερά, να αλλάξουμε την κοινωνία και να μπορέσουμε να στηρίξουμε τους κοινωνικούς αγώνες. Καλή δύναμη και με αισιοδοξία θα κερδίσουμε.
Να ‘στε καλά.
5/6/2010
1.6.10
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΡΤΑ 31 – 05 – 2010
ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΝΑ ΚΗΡΥΧΘΟΥΝ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ
Η Νομαρχιακή Επιτροπή Αρτας του Συνασπισμού με αφορμή την πειρατική – δολοφονική επιχείρηση του Ισραήλ σε βάρος της ανθρωπιστικής αποστολής FREE GAZA εδωσε την παρακάτω ανακοίνωση
«Η κυβέρνηση του Ισραήλ διέπραξε ένα διεθνές έγκλημα.
Έκανε πειρατεία σε διεθνή ύδατα. Διέπραξε μελετημένες και προαποφασισμένες δολοφονίες ενάντια σε ανθρώπους που μετέφεραν ιατροφαρμακευτική βοήθεια, ενάντια στο στόλο της ελευθερίας, των αλληλέγγυων πολιτών.
Εκφράζουμε την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό και στον αγώνα του για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος
Η διεθνής κοινότητα όφειλε να είχε παρέμβει εγκαίρως για να διασφαλιστεί η ομαλή παράδοση της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Οφείλει τώρα να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την παραδειγματική τιμωρία του Ισραήλ.
Η κυβέρνηση του Ισραήλ πρέπει να κάτσει στο σκαμνί της διεθνούς δικαιοσύνης
Να τερματιστεί αμέσως ο αποκλεισμός της Γάζας ο οποίος καθημερινά κοστίζει ζωές αμάχων και μικρών παιδιών.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιούται να τηρεί ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους δολοφόνους και τους δολοφονημένους.
Της υπενθυμίζουμε ότι έγινε επίθεση σε πλοίο με ελληνική σημαία.
Η κυβέρνηση οφείλει να πάρει όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες.
• Να ζητήσει την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.
• Να ακυρώσει αμέσως τη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ.
• Να καταγγείλει τη δολοφονική επίθεση της κυβέρνησης του Ισραήλ σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς
Ο Συνασπισμός και η Ευρωπαϊκή Αριστερά θα συμβάλλει με όλους τους τρόπους στη μέγιστη δυνατή διεθνή κινητοποίηση και έμπρακτη αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό
Καλούμε τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας»
ΑΡΤΑ 31 – 05 – 2010
ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΝΑ ΚΗΡΥΧΘΟΥΝ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ
Η Νομαρχιακή Επιτροπή Αρτας του Συνασπισμού με αφορμή την πειρατική – δολοφονική επιχείρηση του Ισραήλ σε βάρος της ανθρωπιστικής αποστολής FREE GAZA εδωσε την παρακάτω ανακοίνωση
«Η κυβέρνηση του Ισραήλ διέπραξε ένα διεθνές έγκλημα.
Έκανε πειρατεία σε διεθνή ύδατα. Διέπραξε μελετημένες και προαποφασισμένες δολοφονίες ενάντια σε ανθρώπους που μετέφεραν ιατροφαρμακευτική βοήθεια, ενάντια στο στόλο της ελευθερίας, των αλληλέγγυων πολιτών.
Εκφράζουμε την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό και στον αγώνα του για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος
Η διεθνής κοινότητα όφειλε να είχε παρέμβει εγκαίρως για να διασφαλιστεί η ομαλή παράδοση της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Οφείλει τώρα να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την παραδειγματική τιμωρία του Ισραήλ.
Η κυβέρνηση του Ισραήλ πρέπει να κάτσει στο σκαμνί της διεθνούς δικαιοσύνης
Να τερματιστεί αμέσως ο αποκλεισμός της Γάζας ο οποίος καθημερινά κοστίζει ζωές αμάχων και μικρών παιδιών.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιούται να τηρεί ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους δολοφόνους και τους δολοφονημένους.
Της υπενθυμίζουμε ότι έγινε επίθεση σε πλοίο με ελληνική σημαία.
Η κυβέρνηση οφείλει να πάρει όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες.
• Να ζητήσει την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.
• Να ακυρώσει αμέσως τη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ.
• Να καταγγείλει τη δολοφονική επίθεση της κυβέρνησης του Ισραήλ σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς
Ο Συνασπισμός και η Ευρωπαϊκή Αριστερά θα συμβάλλει με όλους τους τρόπους στη μέγιστη δυνατή διεθνή κινητοποίηση και έμπρακτη αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό
Καλούμε τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)