Ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Παπαδημούλη, προς τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων με θέμα: Ενοικίαση εργαζομένων μέσω ΜΚΟ και Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Με πρόσχημα την καταπολέμηση της ραγδαίας αυξανόμενης ανεργίας των νέων που φτάνει το 40%, η κυβέρνηση ανακοίνωσε «πράσινα» Stage για προσλήψεις πεντάμηνης διάρκειας μέσω κοινωνικών φορέων και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (MKO). Σύμφωνα με το πρόγραμμα αυτό, που αποτελεί «ασπιρίνη» και μάλιστα με έντονη πελατειακή λογιστική εξυπηρέτησης «ημετέρων», 55.000 άνεργοι θα συνάψουν σύμβαση με "φορείς μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα" και στη συνέχεια θα διατίθενται για δουλειά από τους "φορείς" στους Δήμους. Το ύψος του προγράμματος ανέρχεται στα 280 εκατ. ευρώ και ένα μέρος του θα συγχρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ. Οι νέοι που θα προσληφθούν θα αμείβονται με 80% της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, δηλαδή περίπου 625 ευρώ. Πρόκειται ουσιαστικά για συμβάσεις εποχικού προσωπικού υπό τον μανδύα της κοινωνικής πολιτικής χωρίς οι νέοι που θα απασχοληθούν να μπορούν να αποκτήσουν εργασιακά δικαιώματα μιας και θα βρίσκονται σε καθεστώς δανεισμού, επίσης χωρίς καμία εγγύηση ότι τα διατιθέμενα κονδύλια θα συμβάλλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη και την απασχόληση.
Ερωτάται ο   κ. Υπουργός:
•    Πότε βγήκε στον αέρα αυτό το πρόγραμμα; Ποιοι και πόσοι από τους ΟΤΑ και τις ΜΚΟ έχουν δηλώσει συμμετοχή;
•    Ποια είναι τα κριτήρια και οι δικλείδες ασφαλείας και πως ελέγχονται για την αποφυγή και νέας διασπάθισης των κοινοτικών πόρων
•    Για ποιο λόγο οι προσλήψεις πρέπει να γίνονται μέσω ΜΚΟ και όχι απευθείας από τους Δήμους ή τους κοινωνικούς φορείς στους οποίους θα απασχολούνται; Ποία θα είναι η προμήθεια των ΜΚΟ που θα λειτουργούν ως γραφεία ενοικιάσεως εργαζομένων; Με ποια κριτήρια θα επιλεγούν οι ΜΚΟ που θα συμμετέχουν στο συγκεκριμένο πρόγραμμα;
•    Για ποιο λόγο οι νέοι που θα συμμετέχουν στο πρόγραμμα θα αμείβονται λιγότερο από αυτό που ορίζει η Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας;
•    Θεωρεί η κυβέρνηση ότι η δημιουργία ενός φτηνού εργατικού πρότυπου, που ο εργαζόμενος θα υπό-απασχολείται, θα υπό-αμείβεται, θα εργάζεται προσωρινά, δεν θα έχει συνδικαλιστικά δικαιώματα και θα είναι έρμαιο των πάσης φύσεως πελατειακών μορφών εξουσίας αποτελεί αποτελεσματική αντιμετώπιση του εκρηκτικού προβλήματος της ανεργίας;
Ο ερωτών βουλευτής
Δημήτρης Παπαδημούλης

Ομιλία του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, σε εργαζόμενους στα Ελληνικα Αμυντικα Συστήματα (ΕΒΟ – ΠΥΡΚΑΛ)

 • Η κυβέρνηση, σαν τον κλέφτη που κάνει ριφιφί τον Αύγουστο, όταν λείπει ο κόσμος, μένει στη Βουλή για να περάσει νόμους διάλυσης της κοινωνίας, διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου.
• Καλούμε σε έναν ανένδοτο και ανυποχώρητο αγώνα μέχρι το τέλος. Ή αυτοί ή όλοι εσείς, ή αυτή η κυβέρνηση ή όλοι εμείς. Αυτό είναι το δίλλημα.
• Αυτός ο Σεπτέμβρης πρέπει να είναι ο τελευταίος μήνας που θα έχουμε μια κυβέρνηση που θα πηγαίνει κόντρα στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
• Καλούμε τον κόσμο και όλες τις δυνάμεις που αισθάνονται την ανάγκη να διασωθεί η κοινωνία, να σωθούν οι εργαζόμενοι από αυτή τη λαίλαπα, να σωθεί ο δημόσιος πλούτος, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε να δημιουργηθεί ένας νέος, μεγάλος συνασπισμός εξουσίας που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική που θα δώσει την εξουσία στο λαό και τους εργαζόμενους γιατί από εκεί πηγάζει η εξουσία και δεν είναι δικό τους τσιφλίκι.
• Στόχος τους είναι, την κινητή και ακίνητη δημόσια περιουσία της ΕΒΟ – ΠΥΡΚΑΛ να τη δώσουν σε κάποιους επιχειρηματίες, επενδυτές, αετονύχηδες, τραπεζίτες ή μεγαλοβιομήχανους έλληνες ή ξένους, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να κερδοσκοπήσουν απομυζώντας το δικό σας ιδρώτα και τον ιδρώτα του ελληνικού λαού. Αυτό δε θα το αφήσουμε να περάσει.
• Να μην τολμήσουν να προχωρήσουν σε αυτό το έγκλημα που λέγεται εκποίηση του δημόσιου πλούτου διότι, πολύ σύντομα, αυτός ο λαός που έχει υποστεί τόσα δεινά θα σταθεί στα πόδια του και θα τους ανατρέψει και τότε ο νέος συνασπισμός εξουσίας δε θα αναγνωρίσει πράξεις και αγοραπωλησίες παράνομες και αντισυνταγματικές.Φίλοι και φίλες ζήτησα πρώτα να ακούσω τις θέσεις, τις προτάσεις, τις ιδέες, την έκφραση της απόγνωσης, αν θέλετε, της δικής σας, των δικών σας εκπροσώπων και αυτό γιατί τούτη την ώρα εσείς δεν χρειάζεστε έναν ακόμη από τους πολλούς πολιτικούς που βγάζουν λόγους, αλλά αυτό που χρειάζεστε είναι να συνειδητοποιήσετε τη δύναμη που έχετε εσείς στα χέρια σας και τη μεγάλη δυναμική που μπορεί να δημιουργηθεί εάν ενώσετε τις δικές σας φωνές με τις φωνές των εκατομμυρίων ελλήνων και ελληνίδων που αρνούνται να παραδώσουν τη χώρα στα μεγάλα συμφέροντα ντόπια και ξένα.
Αυτό πραγματοποιεί η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα. Και σαν τον κλέφτη που κάνει ριφιφί τον Αύγουστο, όταν λείπει ο κόσμος, έτσι και αυτοί εδώ μένουν στη Βουλή για να περάσουν νόμους διάλυσης της κοινωνίας, διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτέμβρη, δεν θα είναι τίποτα ίδιο με αυτό που αφήσαμε πριν. Μια καταστροφική λαίλαπα μες το κατακαλόκαιρο. Και αυτό μάλιστα το ονομάζουν μεγάλη επιτυχία και θρίαμβο μετά τη Σύνοδο Κορυφής.
Αλλά εγώ δεν ήρθα εδώ για να καλέσω από αυτό το βήμα ούτε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, ούτε τον Πρωθυπουργό, ούτε κανέναν από αυτούς να αλλάξουν πολιτική. Εγώ ήρθα δίπλα σε εσάς που αγωνίζεστε και καταλαμβάνετε έναν χώρο που δεν ανήκει ούτε στον Υπουργό Άμυνας, ούτε σε κανέναν άλλον υπουργό ή βουλευτή διότι αυτοί είναι εντεταλμένοι της δικής σας λαϊκής εντολής να διαχειρίζονται το δημόσιο πλούτο. Δεν είναι δικός τους ο δημόσιος πλούτος. Αυτή εδώ η επιχείρηση ανήκει στον ελληνικό λαό και στον ιδρώτα τον δικό σας, που με τα χέρια τα δικά σας και τον ιδρώτα σας την φτάσατε εκεί που την φτάσατε. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να τη διαχειριστούν και να την εκποιήσουν σε αλλότρια συμφέροντα παρακάμπτοντας τη λαϊκή εντολή. Δεν ήρθα, λοιπόν, εδώ για να ζητήσω από αυτούς να αλλάξουν στρατηγική. Δεν ήρθα να κάνω κάλεσμα τον Υπουργό. Ήρθα εδώ για να κάνω κάλεσμα προς εσάς. Σε έναν ανένδοτο και ανυποχώρητο αγώνα μέχρι το τέλος. Ή αυτοί, ή όλοι εσείς, ή αυτή η κυβέρνηση ή όλοι εμείς. Αυτό είναι το δίλλημα.
Αυτό το σύστημα εξουσίας του μνημονίου, που όσο περνάει ο καιρός γίνεται περισσότερο αδηφάγο και ανυποχώρητο, αυτή η κυβέρνηση κι αυτό το σύστημα δεν πρέπει να μακροημερεύσουν, πρέπει οι μέρες τους να είναι μετρημένες. Και τούτος ο Σεπτέμβρης πρέπει να είναι ο τελευταίος μήνας που θα έχουμε μια κυβέρνηση που θα πηγαίνει κόντρα στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Και εμείς δεν καλούμε τον κόσμο να στηρίξει ένα κόμμα, να στηρίξει το ΣΥΡΙΖΑ, καλούμε τον κόσμο και όλες τις δυνάμεις που αισθάνονται την ανάγκη να διασωθεί η κοινωνία, να σωθούν οι εργαζόμενοι από αυτή τη λαίλαπα, να σωθεί ο δημόσιος πλούτος, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε να δημιουργηθεί ένας νέος, μεγάλος συνασπισμός εξουσίας που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική που θα δώσει την εξουσία στο λαό και τους εργαζόμενους γιατί από εκεί πηγάζει η εξουσία και δεν είναι δικό τους τσιφλίκι. Τα ελληνικά αμυντικά συστήματα η ΕΒΟ ΠΥΡΚΑΛ είναι η μοναδική εγχώρια πολεμική βιομηχανία. Η χώρα μας, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, είναι η τέταρτη σε παγκόσμια κλίμακα σε εισαγωγές οπλικών συστημάτων. Δαπανούμε ετησίως δισεκατομμύρια, τουλάχιστον τα προηγούμενα χρόνια, άνω των 4 δις ήταν οι δαπάνες μας για εξοπλιστικά προγράμματα. Γιατί; Προκειμένου, βεβαίως, όχι να οχυρώνεται η χώρα αλλά προκειμένου κάτω από το τραπέζι πολυεθνικές επιχειρήσεις γερμανικές , αμερικάνικες και γαλλικές να παίρνουν τα χρήματα που τώρα μας τα δανείζουν διπλά και τριπλά με επιτόκια επαχθή τα οποία θα αποπληρώνουν και τα δισέγγονά μας. Και η ελληνική βιομηχανία η ΕΒΟ ΠΥΡΚΑΛ είχε πάντα ένα πολύ μικρό κομμάτι της πίτας. Τα τελευταία χρόνια απαξιώθηκε συνειδητά και απ την κυβέρνηση της ΝΔ και από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία θέλει να δώσει τη χαριστική βολή. Στόχος τους είναι να ξεπουλήσουν έναντι πινακίου φακής μια επιχείρηση η οποία έχει αναγνωρισμένη ικανότητα παραγωγής όχι μόνο οπλικών συστημάτων αλλά και προϊόντων που έχουν πολύ μεγάλη ανταπόκριση στη διεθνή αγορά. Στόχος τους είναι λοιπόν, την κινητή και ακίνητη δημόσια περιουσία της ΕΒΟ – ΠΥΡΚΑΛ να τη δώσουν σε κάποιους επιχειρηματίες, επενδυτές, αετονύχηδες, τραπεζίτες ή μεγαλοβιομήχανους έλληνες ή ξένους, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να κερδοσκοπήσουν απομυζώντας το δικό σας ιδρώτα και τον ιδρώτα του ελληνικού λαού. Ε, λοιπόν αυτό δε θα το αφήσουμε να περάσει.

Και θα ήθελα από αυτό εδώ το βήμα να προειδοποιήσω την έκπτωτη στη συνείδηση του ελληνικού λαού μνημονιακή κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου αλλά και τους ξένους και ντόπιους επενδυτές να μην τολμήσουν να προχωρήσουν σε αυτό το έγκλημα που λέγεται εκποίηση του δημόσιου πλούτου διότι πολύ σύντομα, αυτός ο λαός που έχει υποστεί τόσα δεινά θα σταθεί στα πόδια του και θα τους ανατρέψει και τότε ο νέος συνασπισμός εξουσίας δε θα αναγνωρίσει πράξεις και αγοραπωλησίες παράνομες και αντισυνταγματικές. Αυτή η περιουσία ανήκει στο λαό και θα ξαναγυρίσει στο λαό όσο κι αν κάποιοι θέλουν να μεθοδεύσουν τις διαδικασίες για να πάει στις τσέπες κάποιων λίγων ελλήνων που έχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων στις τράπεζες της Ελβετίας, ή Γερμανών που θέλουν να επενδύσουν στη χώρα μας ψάχνουν όμως να βρουν τη δυνατότητα πρωτύτερα να δημιουργήσουν συνθήκες μπανανίας και αποικίας με μισθούς πείνας και εξαθλίωσης.
Και θέλω να πω και κάτι ακόμα. Πίσω από τους αριθμούς που σα να είναι στραγάλια ανακοινώσε ο κος Πάγκαλος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος αναρωτιέται κανείς τι αρμοδιότητα έχει πέρα από το να γκρεμίζει και να διαλύει και να συκοφαντεί την Αριστερά. Ο κος Πάγκαλος λοιπόν ανακοίνωσε συγχωνεύσεις των δημοσίων οργανισμών που στέλνουν 7000 εργαζόμενους στο δρόμο, στην ανεργία ή όπως λένε κάποιοι για μερικούς από αυτούς στην «εφεδρεία» που είναι ένα στάδιο ολιγόμηνο πριν την πραγματική ανεργία. Και αναρωτιόμαστε συνειδητοποιούν ότι πίσω από αυτούς τους αριθμούς πίσω από τον καθένα και την καθεμιά από τις 7000 εργαζόμενους κρύβονται άνθρωποι με ανελαστικές ανάγκες και υποχρεώσεις που θα χάσουν το μισθό τους που ενδεχομένως κάποιοι από αυτούς θα χάσουν και τα σπίτια τους που έχουν υποθηκευμένα στις χρεοκοπημένες τράπεζες τις οποίες στηρίζουν με δισεκατομμύρια ακόμα και αυτές των οποίων οι μέτοχοι δημοσίως αποδεικνύεται πλέον ότι καταχράζονται τις καταθέσεις των πολιτών; Αντιλαμβάνονται ότι πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται εργαζόμενοι με ανελαστικές ανάγκες οι οποίοι θα βρεθούν στο δρόμο και στην απελπισία; Αν λοιπόν όλοι αυτοί δεν το αντιλαμβάνονται οφείλουμε εμείς κι όλοι εσείς να τους κάνουμε να το αντιληφθούν.
Σας καλώ λοιπόν να συνειδητοποιήσετε ότι πλέον δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Ή αυτοί θα συνεχίσουν το έργο τους και  θα  μας πετάξουν όλους στην ανέχεια, στην πείνα και στη δυστυχία ή εμείς θα δικαιωθούμε μέσα από έναν ανυποχώρητο αγώνα μέχρι να ανατραπεί αυτό το σύστημα εξουσίας και αυτή η κυβέρνηση, που έχει αποφασίσει να τα δώσει όλα στο ντόπιο και στο ξένο κεφάλαιο.
Και ο Σεπτέμβρης πιστεύουμε ότι θα είναι ο κρίσιμος μήνας γι’ αυτή την ανατροπή. Ο δικός σας αγώνας θα συνδεθεί με τον αγώνα κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας στους τόπους δουλειάς είτε πρόκειται για δημόσιους είτε για ιδιωτικούς υπαλλήλους – δεν θα περάσει αυτός ο διαχωρισμός – είτε για μικρομεσαίους, οι οποίοι βγαίνουν στο δρόμο, είτε για αγανακτισμένους που βλέπουν τα παιδιά τους να φεύγουν στο εξωτερικό γιατί δεν μπορούν πλέον να ζήσουν σε αυτή τη χώρα.
Θα ενωθεί, λοιπόν, αυτός ο αγώνας και θα φέρει τη νίκη. Διότι, το σύστημα εξουσίας τρίζει, είναι σε πανικό, όταν βλέπει τους πολίτες, τους εργαζόμενους να παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους.
Νόμιμη, λοιπόν, είναι η δική σας κατάληψη. Παράνομος είναι ο Υπουργός Άμυνας, παράνομος είναι ο κ. Φελώνης που σας απειλεί, παράνομοι είναι όλοι αυτοί, οι οποίοι σας εγκαλούν. Έχετε το δίκιο με το μέρος σας και θα νικήσετε. Να είστε καλά. Καλή δύναμη, καλό αγώνα και να μην φύγετε από αυτό το μετερίζι. Αυτός ο πλούτος εδώ σας ανήκει όπως ανήκει και σε όλο τον ελληνικό λαό. Δεν είναι δικό τους τσιφλίκι.
To Γραφείο Τύπου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟ

 

* Για υπερεθνικά προβλήματα χρειαζόμαστε υπερεθνικές λύσεις

Τη συνέντευξη πήρε
 ο Παύλος Κλαυδιανός
  (Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ)


Οι τράπεζες φαίνεται ότι τα πήγαν καλά από το πακέτο που συμφωνήθηκε μετά τη σύνοδο κορυφής, και θα πάρουν πιο ασφαλή ομόλογα και το κούρεμα δεν είναι και τόσο μεγάλο.
Νομίζω ότι σε σχέση με τη λεγόμενη ιδιωτική συμμετοχή υπάρχουν αρκετές παρεξηγήσεις. Είναι αλήθεια ότι, από το 1980, οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις αντιμετωπίσθηκαν με διάφορα πακέτα που είχαν στόχο τη διάσωση των μεγάλων τραπεζών αλλά που πουλήθηκαν ως διάσωση των χωρών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κρίση στις χώρες της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του 80. Και όπως υπονοεί η ερώτηση, πάλι το μεγάλο άγχος των συμμετεχόντων στη σύνοδο ήταν οι τράπεζες. Το κούρεμα όντως δεν ήταν μεγάλο και οι τράπεζες μπορεί να ανασαίνουν κάπως καλύτερα. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι το κύριο ζήτημα. Ένα μεγαλύτερο κούρεμα θα δημιουργούσε προβλήματα ρευστότητας και βιωσιμότητας σε αρκετές τράπεζες και θα χρειαζόταν νέες ενέσεις στήριξης από τα κράτη, από τους φορολογούμενους δηλαδή. Το πρόβλημα θα ήταν και πάλι όπως το 2008: στον καπιταλισμό που βιώνουμε, για να παραφράσω την Τζοάν Ρόμπινσον, το μόνο πράγμα χειρότερο από το να σώσεις τις τράπεζες, είναι να μην τις σώσεις. Αν δεν τις σώσεις, οι συνέπειες είναι δραματικές και άμεσες: χρεοκοπίες, διάχυση του προβλήματος, πιστωτική συμφόρηση, ύφεση.
Σε μια συνολική ρύθμιση του χρέους, που όντως πρέπει να έχει μεγαλύτερο κούρεμα –εμείς στην αριστερά μιλάμε για διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους– το ζήτημα παραμένει: Τι κάνουμε με τις τράπεζες; Από τη στιγμή που αναγνωρίζεις ότι δεν μπορεί να αφήσεις τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν, σαν να είναι τα καφενεία της γειτονιάς, τότε πρέπει να σκεφθείς το πώς θα οργανωθεί σε μια οικονομία η χρηματοπιστωτική διαμεσολάβηση. Η πρόταση των Γάλλων (να φορολογηθούν τα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών) θα μπορούσε να είναι η βάση για μια τέτοια προσέγγιση. Το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι στις καλές εποχές να φορολογείς τη δραστηριότητα των τραπεζών, ώστε να έχεις αποθέματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε στιγμές κρίσης. Ένας φόρος στις συναλλαγές θα είχε και το επιπλέον πλεονέκτημα ότι θα περιόριζε πολλές από αυτές τις δραστηριότητες των τραπεζών που έχουν μεγάλη ιδιωτική απόδοση αλλά σχεδόν καμία κοινωνική. Αλλά και αυτό δεν φτάνει. Οι κρίσεις στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό έχουν την τάση να ισχυροποιούνται με την πάροδο του χρόνου. Με αυτή την έννοια τα ποσά από τη φορολόγηση των τραπεζών που υπολογίζονταν εκ των προτέρων μπορεί να μη φτάνουν εκ των υστέρων. Για αυτό η αριστερά σωστά έχει συνδέσει τη λύση για το χρέος με την κοινωνικοποίηση των τραπεζών. Πρέπει να διαγραφεί μεγάλο μέρος του χρέους και τα προβλήματα που θα προκύψουν στις τράπεζες να τα αξιοποιήσουμε ως ευκαιρία για ριζοσπαστικές παρεμβάσεις. Το ζητούμενο είναι όχι πώς θα αντιμετωπισθούν οι τραπεζικές κρίσεις, αλλά πώς θα περιοριστούν και αυτό χρειάζεται ένα τραπεζικό σύστημα με διαφορετικούς στόχους και μέσα.

Η λύση που δόθηκε δεν φαίνεται να είναι τελική. Ήδη βλέπουμε ότι το καλό κλίμα στις αγορές αντιστράφηκε κάπως. Απλώς περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο της κρίσης;
Νομίζω ναι. Το βασικό πρόβλημα της συνόδου είναι ότι δεν θέλησε να αντιμετωπίσει το ριζικό πρόβλημα της ευρωζώνης, το γεγονός, δηλαδή, ότι έχουμε μια μη βιώσιμη νομισματική ένωση. Συνέχισε τη χρηματοδότηση στην Ελλάδα, με καλύτερους όρους, αλλά ακόμα και τώρα δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το χρέος είναι πια διαχειρίσιμο. Ο κυρίαρχος λόγος που λέει ότι «οι ευρωπαίοι έκαναν το καθήκον τους και τώρα απομένει σε μας να δείξουμε σοβαρότητα με το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα» είναι λάθος από όλες τις πλευρές. Και αν εφαρμόσουμε το πρόγραμμα δεν θα βγούμε ποτέ στις αγορές, και οι «ευρωπαίοι» έδωσαν μια λύση που δεν θα αποτρέψει νέες ανισότητες και αποκλίσεις στην ευρωζώνη στο μέλλον. Τελικά σχέδιο Μάρσαλ δεν είδαμε. Εξάλλου τέτοια σχέδια δουλεύουν όταν αντικαθιστούν τη λιτότητα, όχι όταν έρχονται ως μερικό συμπλήρωμα. Βασίζονται σε άλλη λογική, σε άλλη θεώρηση της σχέσης που έχουν μεταξύ τους τα οικονομικά μεγέθη. Το γεγονός ότι τα διαθέσιμα ποσά στο EFSF δεν αυξήθηκαν και ότι υπήρχε μια εμμονή πως τα μέτρα αφορούν μόνο την Ελλάδα αποδεικνύουν ότι η ΕΕ δεν έχει πάρει ακόμη την απόφαση να αλλάξει ριζικά την αρχιτεκτονική της. Από την άλλη, όμως, πιστεύω ότι είμαστε στην αρχή του τέλους. Δηλαδή στο επόμενο επεισόδιο αυτό το δίλημμα δεν θα αποφευχθεί: ή θα παρθούν ριζικά μέτρα για μια άλλη αρχιτεκτονική ή θα έχουμε τη διάλυση του ευρώ.

Γιατί οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν βλέπουν αυτό το δίλημμα; Δεν είναι πασιφανές;
Υπάρχει η αριστερή άποψη που λέει ότι οι κυρίαρχες τάξεις θέλουν πρώτα να περάσουν το πλήρες νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, να τσακίσουν ακόμα περισσότερο το κοινωνικό κράτος και τις εργασιακές σχέσεις και, μετά, με όρους ηγεμονίας θα κάνουν κάποιες θεσμικές παρεμβάσεις για να λειτουργεί καλύτερα η νομισματική ένωση. Ξέρουν, δηλαδή, ότι αυτή τη στιγμή, μια δημοσιονομική ένωση ή κάποιοι μηχανισμοί οικονομικής αλληλεγγύης, θα άλλαζαν την ατζέντα και θα ξαναέβαζαν την αριστερά και τα συνδικάτα στο παιχνίδι. Αυτή είναι μια «ορθολογική» προσέγγιση της λογικής των αντιπάλων μας και εν μέρει την υιοθετώ.
Απλώς φοβάμαι ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις μπορεί να μην λειτουργούν εντελώς ορθολογικά. Από τη μια μεριά, έχουν την τάση να πιστεύουν τη ρητορεία τους –μια πάντα επικίνδυνη εξέλιξη. Πραγματικά φαίνεται να πιστεύουν ότι η λιτότητα και οι φιλελευθεροποιημένες αγορές κάποτε θα φέρουν την ανάκαμψη. Από την άλλη, η συρρίκνωση της δημοκρατίας, συστατικό στοιχείο και αυτό της νεοφιλελεύθερης «διακυβέρνησης», έχει αποκόψει αυτές τις δυνάμεις από τις νέες ιδέες, ανησυχίες και προβληματισμούς που χρειάζονται για μια –έστω και δική τους– έξοδο από την κρίση. Προβληματίζομαι αν στο σύγχρονο και σύνθετο καπιταλισμό η έλλειψη δημοκρατίας περιορίζει τη δυνατότητα του κράτους να λειτουργεί με κάποια αυτονομία από τα άμεσα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα των πιο ισχυρών καπιταλιστικών συμφερόντων.

Οι αριστερές αναλύσεις δικαιώνονται από τις εξελίξεις;
Σε πολλά επίπεδα. Η κρίση αναδεικνύει τα θεμελιακά, και κοινά, προβλήματα του καπιταλισμού: τη δύναμη των χρηματαγορών και τη συρρίκνωση της δημοκρατίας, τα καταναλωτικά και παραγωγικά πρότυπα που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των πολλών, την καταπάτηση του δημοσίου χώρου και άλλα πολλά υπερεθνικά προβλήματα που χρήζουν και υπερεθνικών λύσεων. Κάτι που ισχύει και για τους αντιπάλους μας. Ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να βρει εθνικές λύσεις δεν προκύπτει από πουθενά. Είναι πια ολοφάνερο το πόσο ισχυρότατα ελληνικά συμφέροντα –και όχι μόνο του «μεγάλου» κεφαλαίου βεβαίως– έχουν κάθε λόγο να υποστηρίξουν τα διαδοχικά μνημόνια.
Δεν βλέπω διέξοδο από την κρίση χωρίς να αναμετρηθούμε με τον πυρήνα των ιδεολογημάτων που αντιμετωπίσαμε όλη την προηγούμενη περίοδο. Και στον πυρήνα του πυρήνα υπάρχει η ιδέα της ανταγωνιστικότητας, που βάζει κράτη, τάξεις, επιχειρήσεις, άτομα να αναμετρούνται συνεχώς μεταξύ τους, όχι για να πάνε καλύτερα με κάποια απόλυτη έννοια, αλλά για να πάνε καλύτερα από τους άλλους. Η ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, η αντιπαράθεση του «λαού» με το μεγάλο κεφάλαιο και η εθνική κυριαρχία είναι έννοιες που δεν χτυπάνε τον πυρήνα. Στην εποχή της ακροδεξιάς ανασυγκρότησης σε πολλές περιοχές στην Ευρώπη, παραχωρούν ηγεμονία σε επικίνδυνα μορφώματα και σε σχέδια απολύτως αντιπαραθετικά με αυτά της αριστεράς. Η «Σπίθα» στην Ελλάδα αναδεικνύει τους κινδύνους μιας επιπόλαιης αριστερής ρητορείας που αποφεύγει την αναμέτρηση με αυτόν τον πυρήνα.



 

Δήλωση της Ρένας Δούρου, υπεύθυνης για την Ευρωπαϊκή πολιτική, για τις βιαιότητες στο Κοσσυφοπέδιο

«Από το βράδυ της Πέμπτης το βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου βρίσκεται υπό τον έλεγχο των νατοϊκών δυνάμεων (KFOR) ενώ παράλληλα η Ευρωπαϊκή Ένωση καλεί σε διάλογο το Βελιγράδι και την Πρίστινα, χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτα» τα βίαια γεγονότα που ξέσπασαν στα σύνορα με τη Σερβία.
Οι ευθύνες της διεθνούς κοινότητας και κυρίως της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τεράστιες: τα βίαια επεισόδια που ξεκίνησαν το βράδυ της Δευτέρας έχουν τη ρίζα τους στη βούληση της Πρίστινας να επιβάλλει, χωρίς να ενημερώσει την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, δικούς της συνοριοφύλακες και αστυνομικούς σε φυλάκια στα σύνορα με τη Σερβία προκειμένου να ελέγξει την επιβολή του εμπάργκο που έχει επιβάλλει στην εισαγωγή σερβικών προϊόντων.
Από την πλευρά του το Βελιγράδι έχει επιβάλλει από το 2008, χρονιά ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, εμπάργκο στα προϊόντα του. Η πολιτική των εκατέρωθεν εμπάργκο όχι μόνο αποδεικνύεται στείρα αλλά αναβιώνει με μαθηματική ακρίβεια τα εθνικιστικά πάθη και τα αδιέξοδα που αυτά συνεπάγονται.
Πέρα από τις φραστικές εκκλήσεις, η Ε.Ε. και η εκπρόσωπός της, Κάθριν Άστον, οφείλει να εργαστεί, στο πλαίσιο μιας αμοιβαίας αποδεκτής λύσης στη βάση του διεθνούς δικαίου, κατοχυρώνοντας την ειρηνική συμβίωση, μέσα σε συνθήκες συνεννόησης και σεβασμού των δικαιωμάτων και εν τέλει της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Σήμερα, τρία χρόνια μετά από την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου όλα τα παραπάνω – με κύρια ευθύνη του διεθνούς παράγοντα – παραμένουν ζητούμενα, που, όπως φάνηκε τη Δευτέρα, μπορούν ανά πάσα στιγμή να οδηγήσουν σε ανάφλεξη την περιοχή».
To Γραφείο Τύπου

Θεματική Επιτροπή Παιδείας ΣΥΡΙΖΑ Αθήνας - Τραγέλαφος με τις τοποθετήσεις διευθυντών και σχολικών συμβούλων

 Συζητείται αυτές τις μέρες στη Βουλή ρύθμιση που συμπεριέλαβε η ηγεσία του Υπ. Παιδείας στο νομοσχέδιο «για την ενέργεια, τους υδρογονάνθρακες και άλλες διατάξεις» η οποία έχει δημιουργήσει μεγάλη αναστάτωση στην εκπαιδευτική κοινότητα Με τη ρύθμιση αυτή, που κατέθεσε εσπευσμένα το Υπ. Παιδείας, αποκλείει από τη διαδικασία επιλογής σχολικών συμβούλων όσες/όσους τοποθετηθούν ως διευθυντές σχολείων.
Το  Υπ. Παιδείας καταστρατηγεί το νόμο 3848/2010 που ψήφισε πριν ένα χρόνο και ο οποίος προβλέπει (άρθρο 24 παρ. 4) ότι η διαδικασία επιλογής και τοποθέτησης σχολικών συμβούλων προηγείται της αντίστοιχης διαδικασίας για την επιλογή διευθυντών σχολικών μονάδων. Αγνόησε επίσης τις επισημάνσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας που ζητούσε (βλ. ανακοίνωση της ΟΛΜΕ της 8/6/2011) να προηγηθεί η επιλογή των σχολικών συμβούλων εκείνης των διευθυντών σχολείων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει το θεσμικό πλαίσιο που ψήφισε η κυβέρνηση. Πρότεινε στη θέση του ένα πλαίσιο οργάνωσης και διοίκησης της εκπαίδευσης που θα στηρίζεται στη δημοκρατία, τη διαφάνεια, την αντικειμενικότητα και τη συλλογικότητα, και δεν θα αντιμετωπίζει τη διοίκηση της εκπαίδευσης ως λάφυρο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.
Επιμένουμε σε αυτή τη θέση μας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η ηγεσία του Υπ. Παιδείας δεν μπορεί να απαξιώνει και να εμπαίζει χιλιάδες εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν στην παραπάνω διαδικασία.
Η Θεματική Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Αθήνας καλεί την υπουργό Παιδείας να αποσύρει την απαράδεκτη διάταξη και να δεχθεί το αυτονόητο: να ολοκληρωθεί πρώτα η διαδικασία επιλογής των σχολικών συμβούλων και στη συνέχεια να προωθηθεί η επιλογή και τοποθέτηση των νέων διευθυντών σχολικών μονάδων.
Θεματική Επιτροπή Παιδείας ΣΥΡΙΖΑ

Αποσπάσματα από την ομιλία του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα στην Καλαμάτα

• Κάθε αποτυχία φέρνει μια καινούρια, πολύ χειρότερη κατάσταση. Κάθε χειρότερη κατάσταση, γίνεται δεκτή με τις ίδιες ακριβώς θριαμβολογίες από τον πρωθυπουργό.
• Αυτό που η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ως «πατριωτικό» καθήκον, είναι το καθήκον απέναντι στις αγορές, τους κερδοσκόπους και το ιδιωτικό κεφάλαιο.
• Οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν πιάνουν κανέναν τόπο. Γι αυτό, σε κάθε νέο γύρο αποτυχίας έρχονται να του ζητήσουν ακόμα περισσότερα από εκείνα που του έχουν απομείνει.
• Μίλησαν για ανάσα της χώρας απέναντι στην κρίση χρέους. Είναι ανάσα για τους δανειστές μας και τη διεθνή κερδοσκοπία, για την κυβέρνηση, για τις υπερχρεωμένες ιδιωτικές τράπεζες. Ανάσα για τον ελληνικό λαό όχι. Γιατί ο ελληνικός λαός καταδικάζεται πια επίσημα σε ισόβια κοινωνική εξαθλίωση, σε Μνημόνια και μέτρα λιτότητας διάρκειας μισού αιώνα.
• Η κυβέρνηση δεν πίεσε κανέναν, δεν έβαλε ούτε ένα όριο. Το μόνο που διακήρυξε ήταν η προθυμία της να συνεχίσει να στραγγαλίζει τον ελληνικό λαό και να ξεπουλάει το δημόσιο πλούτο.
• Ο νέος όρος, κάτω από τον οποίο η κυβέρνηση έχει βάλει την υπογραφή της, είναι οι «εμπράγματες εγγυήσεις». Οι δανειστές μας εξασφαλίστηκαν όσο γινόταν καλύτερα. Και οι όροι της εξασφάλισής είναι εγγυημένοι με τον δημόσιο πλούτο, τις υποδομές, το φυσικό περιβάλλον, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας της χώρας.
• Είναι μια πολιτική αδιέξοδη. Δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και το ξέρουν. Δεν τους ενδιαφέρει. Τους ενδιαφέρει να κατεδαφίσουν την κοινωνία, πριν από την ολοκληρωτική χρεωκοπία
• Η κα Διαμαντοπούλου ξηλώνει μέσα σε ένα μήνα το δημόσιο πανεπιστήμιο. Χωρίς διάλογο, χωρίς την περίφημα διαβούλευση που το ΠΑΣΟΚ την έχει κάνει σημαία.
• Το δημόσιο πανεπιστήμιο ακύρωσε με πρωτοφανείς κινητοποιήσεις την επίθεση της προηγούμενης κυβέρνηση, για την αναθεώρηση του άρθρου 16. Η πανεπιστημιακή κοινότητα, φοιτητές και δάσκαλοι, δεν θα παραδώσουν το δικαίωμα στην δημόσια παιδεία τόσο εύκολα, χωρίς μάχη.
• Έχει έρθει η ώρα να μιλήσει η κοινωνία. Να υπερασπιστεί την ζωή και την αξιοπρέπειά της, το μέλλον των επόμενων γενεών, το δικαίωμα να δουλεύει και να ζει από τη δουλειά της.  Οι κοινωνικοί αγώνες είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στην κρίση. 
• Η Αριστερά οφείλει να βαδίσει στον δρόμο της κοινής δράσης και της ενότητας. Και να συσπειρώσει γύρω της όλες τις δυνάμεις που αντιδρούν στην πολιτική των Μνημονίων, της ύφεσης και της κοινωνικής κατεδάφισης.
Για τη Σύνοδο Κορυφής και την αδιέξοδη πολιτική της κυβέρνησης
Κάθε αποτυχία φέρνει μια καινούρια, πολύ χειρότερη κατάσταση. Κάθε χειρότερη κατάσταση, γίνεται δεκτή με τις ίδιες ακριβώς θριαμβολογίες από τον πρωθυπουργό.
Το τρίπτυχο είναι το εξής: «Πράξαμε το πατριωτικό μας καθήκον / Σώσαμε τη χώρα από τη χρεωκοπία/ Έπιασαν τόπο οι θυσίες του λαού».
Ακούγοντας τον πρωθυπουργό νομίζει κανείς ότι δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από το κωμικοτραγικό τηλεοπτικό σόου στο Καστελόριζο. Τα ίδια ακριβώς. Μόνο που ο ελληνικός λαός ξέρει πια
-ότι αυτό που η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ως «πατριωτικό» καθήκον, είναι το καθήκον απέναντι στις αγορές, τους κερδοσκόπους και το ιδιωτικό κεφάλαιο.
-ότι η χώρα δεν σώθηκε από την χρεωκοπία. Αλλά ότι η χρεωκοπία είναι εδώ παρούσα και ότι ευρύτατα κοινωνικά στρώματα είναι ήδη σε κατάσταση χρεωκοπίας.
-και κυρίως ότι οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν πιάνουν κανέναν τόπο. Γι αυτό, σε κάθε νέο γύρο αποτυχίας έρχονται να του ζητήσουν ακόμα περισσότερα από εκείνα που του έχουν απομείνει.
Ο πρωθυπουργός – αλλά και τα γνωστά «παπαγαλάκια», είτε στα Μέσα είτε στο πολιτικό σύστημα μίλησαν για ανάσα της χώρας απέναντι στην κρίση χρέους. Να συμφωνήσουμε. Είναι ανάσα. Είναι ανάσα για τους δανειστές μας και τη διεθνή κερδοσκοπία. Είναι ανάσα για την κυβέρνηση που μπορεί να παραμείνει – για πόσο ακόμα – γαντζωμένη στην εξουσία, παρά την ολέθρια πολιτική της, και την κοινωνική καταστροφή που έχει προκαλέσει. Είναι ανάσα για τις υπερχρεωμένες ιδιωτικές τράπεζες, που αφού βούλιαξαν τόσον καιρό στα κέρδη, τα μοίρασαν στους μετόχους, τα πήγαν στην Ελβετία, σήμερα ζουν εις βάρος του ελληνικού δημοσίου.
Ανάσα γι αυτούς, ναι. Ανάσα για τον ελληνικό λαό όχι. Γιατί ο ελληνικός λαός καταδικάζεται πια επίσημα σε ισόβια κοινωνική εξαθλίωση, σε Μνημόνια και μέτρα λιτότητας διάρκειας μισού αιώνα. Σε ζωή χωρίς προοπτική για τους νέους, χωρίς αξιοπρέπεια για τους ηλικιωμένους. Χρειάστηκαν εκατόν πενήντα χρόνια για να περάσουμε από την βιομηχανική επανάσταση στο κοινωνικό κράτος. Και σήμερα θέλουν να μας γυρίσουν πίσω, μέσα σε λίγα εξάμηνα, με πρόσχημα τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους δανειστές μας.  
Τι έχει να παρουσιάσει αυτή η κυβέρνηση; Δεν διαπραγματεύτηκε τίποτα. Περίμενε πειθήνια στους διαδρόμους των Βρυξελλών να της ανακοινωθούν οι αποφάσεις. Δεν πίεσε κανέναν, δεν έβαλε ούτε ένα όριο. Το μόνο που διακήρυξε ήταν η προθυμία της να συνεχίσει να στραγγαλίζει τον ελληνικό λαό και να ξεπουλάει το δημόσιο πλούτο. Και βεβαίως να διαβεβαιώνει σε όλους τους τόνους την προθυμία της να εξυπηρετήσει το παρασιτικό κεφάλαιο. Και με την πολιτική αυτή, να εξασφαλίσει για τον ελληνικό λαό νέα ατελείωτα Μνημόνια. Νέες αισχρές και αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις. Νέες περικοπές σε μισθούς και εισοδήματα. Εκθεμελίωση του κοινωνικού κράτους. Και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Ο νέος όρος, κάτω από τον οποίο η κυβέρνηση έχει βάλει την υπογραφή της – και τώρα τρέμει, μήπως οι πολίτες καταλάβουν την ουσία του, είναι οι «εμπράγματες εγγυήσεις».

Η χώρα υποθηκεύεται. Το αστείο που λεγόταν παλιότερα – αυτοί είναι ικανοί να πουλήσουν και την Ακρόπολη – σήμερα δεν είναι καθόλου αστείο. Οι δανειστές μας εξασφαλίστηκαν όσο γινόταν καλύτερα. Και οι όροι της εξασφάλισής είναι εγγυημένοι με τον δημόσιο πλούτο, τις υποδομές, το φυσικό περιβάλλον, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας της χώρας. Αυτός είναι ο εθνικός θρίαμβος της κυβέρνησης Παπανδρέου. Της κυβέρνησης των δακρυγόνων και της ασύλληπτης αστυνομικής καταστολής. Της κυβέρνησης που κλείνει σχολεία και νοσοκομεία, καταργεί το ασφαλιστικό σύστημα, διαλύει την δημόσια παιδεία και κλείνει το μάτι στις αγορές. Της κυβέρνησης των αποτυχημένων Μνημονίων.
Είναι μια πολιτική αδιέξοδη. Δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και το ξέρουν. Δεν τους ενδιαφέρει. Τους ενδιαφέρει να κατεδαφίσουν την κοινωνία, πριν από την ολοκληρωτική χρεωκοπία. Να καταργήσουν κάθε εργασιακό και κοινωνικό δικαίωμα. Και κατόπιν να διοχετεύσουν το αποτέλεσμα του ελληνικού πειράματος στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Για το νέο νόμο πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου
Η κα Διαμαντοπούλου ξηλώνει μέσα σε ένα μήνα το δημόσιο πανεπιστήμιο. Χωρίς διάλογο, χωρίς την περίφημα διαβούλευση που το ΠΑΣΟΚ την έχει κάνει σημαία.
Το πανεπιστήμιο έχει γίνει καρφί στο μάτι των Θατσερικών που σήμερα κυβερνούν την χώρα παριστάνοντας τους σοσιαλιστές. Το δημόσιο πανεπιστήμιο ακύρωσε με πρωτοφανείς κινητοποιήσεις την επίθεση της προηγούμενης κυβέρνηση, για την αναθεώρηση του άρθρου 16. Και είναι πολύ σκληρό καρύδι για τα δόντια τους. Γιατί παρά την βαθειά του κρίση, κρίση που οι κυβερνήσεις του δικομματισμού και οι πελατειακοί τους μηχανισμοί προκάλεσαν, επιμένει να υπερασπίζεται τον ρόλο του. Τον δημόσιο χαρακτήρα του, που σημαίνει ένα πολύ απλό πράγμα. Ότι κάθε νέος άνθρωπος μπορεί να σπουδάσει και να μορφωθεί, ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση και την οικονομική επιφάνεια της οικογένειά του.
Ο χώρος της τριτοβάθμιας παιδείας θεωρείται προνομιακός για τις αγορές. Πολλοί είναι εκείνοι που λαχταρούν να μπουν στο εμπόριο πτυχίων και στις πελατειακού τύπου σπουδές. Πολλοί επιχειρηματικοί όμιλοι περιμένουν να ανοίξουν τα δικά τους μαγαζιά, όπου νέοι θα εγγράφονται και θα πληρώνουν, ελπίζοντας ότι μετά θα βρουν και κάποια δουλειά στην μητέρα επιχείρηση. Για να προχωρήσουν αυτά τα σχέδια, και να λειτουργήσουν αυτά τα κερδοφόρα μαγαζάκια, πρέπει να καταργηθεί το σύνταγμα που προβλέπει ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι δημόσια. Και για να γίνει αυτό, πρέπει  να καμφθούν οι αντιστάσεις μέσα στο ίδιο το δημόσιο πανεπιστήμιο.
¨Έτσι έρχεται η κα Διαμαντοπούλου και καταργεί την αυτοδιοίκηση. Αναθέτει τα ιδρύματα σε εξωπανεπιστημιακούς παράγοντες, ανθρώπους που θα συζητάνε κατ ευθείαν με πολιτικά και οικονομικά λόμπι, και σε αυτά θα λογοδοτούν. Η ουσιαστική κατάργηση της αυτοδιο0ικησηςε είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό βήμα. Και το επόμενο βήμα είναι η κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης, όπως έγινε και με τα ασφαλιστικά ταμεία. Από εκεί και πέρα, κάθε κίνηση καταστροφής της δημόσια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα είναι πολύ πιο εύκολη. Αυτό είναι σχέδιο τους.
Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η πανεπιστημιακή κοινότητα, φοιτητές και δάσκαλοι δεν θα παραδώσουν το δικαίωμα στην δημόσια παιδεία τόσο εύκολα, χωρίς μάχη. ΟΙ αντιδράσεις είναι ήδη μεγάλες και πολύ σοβαρές. Η κυβερνητική φθορά αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Και η κοινωνική κατεδάφιση δεν θα τους είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν. Το δημόσιο πανεπιστήμια θα είναι αυτό που για μια φορά ακόμα θα έχει τον τελευταίο λόγο. Να είναι σίγουροι.
Και παράλληλα, προχωράει με εντατικούς ρυθμούς το ολοκληρωτικό ξεπούλημα. Το αφεντικό τρελάθηκε. Ελάτε να πάρετε, τιμές κάτω του κόστους. Ξεπουλιούνται τραίνα, λιμάνια, αεροδρόμια, μεταλλεύματα, το νερό, η ΔΕΗ, οι δρόμοι. Ξεπουλιούνται περιοχές ολόκληρες με διαδικασίες φαστ τρακ. Με στόχο τα περίφημα 50 δις τα οποία είναι αμφίβολο αν θα μειώσουν σε σοβαρό βαθμό το πρόβλημα του χρέους. Και με αντάλλαγμα την μετατροπή της Ελλάδας σε αποικιακή χώρα.     
Ήρθε η ώρα να μιλήσει η κοινωνία-Το εναλλακτικό σχέδιο της Αριστεράς
Είναι πια κοινό αίτημα ολόκληρης της κοινωνίας. Η κυβέρνηση πρέπει να φύγει.
Πριν από ένα χρόνο, η κυβέρνηση καμάρωνε ότι πέρασε την πολιτική του Μνημονίου χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις. «Ο ελληνικός λαός εγκρίνει την πολιτική μας» έλεγαν. Και ήξεραν ότι ο ελληνικός λαός τους παρακολουθούσε έντρομος και φοβισμένος από τους καναπέδες.
Μετά όμως ήρθαν οι μαζικές κινητοποιήσεις. Οι πλατείες και οι διαδηλώσεις, με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο στους δρόμους. Το κίνημα αυτό είναι εδώ και δυναμώνει. Θα το βρουν ξανά μπροστά τους πολύ πιο γρήγορα από όσο ήλπιζαν. Και θα λογαριαστούν μαζί του.
Έχει έρθει η ώρα να μιλήσει η κοινωνία. Να υπερασπιστεί την ζωή και την αξιοπρέπειά της, το μέλλον των επόμενων γενεών, το δικαίωμα να δουλεύει και να ζει από τη δουλειά της. Η κοινωνική απάθεια, πάνω στην οποία βάσισε η κυβέρνηση και η τρόικα το σχέδιό της, έχει τελειώσει. Το βλέπουν οι ίδιοι , όταν επιχειρούν να διασχίσουν μια οποιαδήποτε πλατεία, η να εμφανιστούν κάπου δημόσια. Δεν είναι ο καταχθόνιος ΣΥΡΙΖΑ που οργανώνει τρομοκρατικές επιχειρήσεις εναντίον του πολιτικού συστήματος. Είναι οι δικοί τους ψηφοφόροι, οι άνθρωποι που τους πίστεψαν και τους εμπιστεύτηκαν, που τους παίρνουν στο κατόπι και τους αποδοκιμάζουν .
Είναι η ώρα για μια μεγάλη αλλαγή, για μια μεγάλη ανατροπή.  Το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίσαμε τόσο χρόνια, καταρρέει. Ο δικομματισμός βουλιάζει μέσα στην κοινωνική απαξίωση.
Απέναντι σε αυτή την κρίση, είναι η ώρα για τν Αριστερά να προχωρήσει, διαμορφώνοντας και προωθώντας το δικό της εναλλακτικό σχέδιο. Όχι άλλη υποταγή στους κερδοσκόπους και τους τοκογλύφους. Επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Επιθετική αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Ανάπτυξη για τους ανθρώπους και την κοινωνία, όχι για το κεφάλαιο. Φορολογία του πλούτου και αναδιανομή. Στήριξη των ασθενέστερων εισοδημάτων. Σχέδιο ανάπτυξης που θα βασίζεται στην σταθερή και μόνιμη απασχόληση. Δημόσιες επενδύσεις και κοινωνικό κράτος. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για έξοδο από την κρίση.
Για να ανοίξει η προοπτική αυτή η Αριστερά οφείλει να βαδίσει στον δρόμο της κοινής δράσης και της ενότητας. Και να συσπειρώσει γύρω της όλες τις δυνάμεις που αντιδρούν στην πολιτική των Μνημονίων, της ύφεσης και της κοινωνικής κατεδάφισης. Έτσι ανατρέπονται οι συσχετισμοί. Έτσι διαμορφώνονται νέοι συνασπισμοί εξουσίας. Έτσι ανοίγουν οι εναλλακτικοί δρόμοι. Έτσι παίρνουμε το μέλλον στα χέρια μας, την ώρα που το σύστημα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας βουλιάζει στην αδυναμία και την ανικανότητά του.
Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Έχουμε ένα μεγάλο όπλο, μια μεγάλη δύναμη με το μέρος μας. Είναι ο κόσμος στους δρόμους. Είναι ο κόσμος που σπάει το κλίμα του φόβου, που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που κινητοποιείται σε δρόμους, πλατείες, χώρους δουλειάς, σχολεία, πανεπιστήμια. Αυτός ο κόσμος, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, είναι αυτό που οι αγορές, οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, οι ψοφοδεείς πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης  συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, φοβούνται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Γιατί ξέρουν ότι ο κόσμος αυτός, που αντέχει τα δακρυγόνα και την τρομοκρατία, που ενεργοποιεί μηχανισμούς αντίστασης και αλληλεγγύης, που βγαίνει στο προσκήνιο υπερασπιζόμενος αρχές και αξιοπρέπεια, μπορεί να αλλάξει το μέλλον. Μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους. Μπορεί να δώσει την μοναδική απάντηση, μπροστά στα αδιέξοδα του φθαρμένου και ανήμπορου νεοφιλελευθερισμού. Οι κοινωνικοί αγώνες είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στην κρίση.

Συνέντευξη του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στην πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή της ΝΕΤ

 

• Η δημοκρατία να μην είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο θύμα αυτής της ζοφερής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης
• Τα σημαντικά αιτήματα των πλατειών ήταν δύο. Δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.
• Εδώ και ενάμισι χρόνο λέμε ότι δεν είναι μονόδρομος η λιτότητα και το μνημόνιο.
• Όταν εμείς λέγαμε αλλάξτε την πολιτική, αυτοί έλεγαν ότι εμείς θέλουμε τη χρεοκοπία. Αποδείχτηκε ότι στη χρεοκοπία οδηγεί η δική τους πολιτική.
• Οι ηγέτιδες δυνάμεις της Ε. Ε. είναι προσκολλημένες στην ίδια αδιέξοδη λογική. Έχουμε ένα ευρωπαϊκό συστημικό πρόβλημα που για να το αντιμετωπίσεις θέλει δομικές συστημικές αλλαγές.
• Εχουμε μια κυβέρνηση, η οποία δεν έχει κάνει καμία διαπραγμάτευση ενάμισι χρόνο τώρα.
• Δεν είναι βιώσιμο το χρέος, ενώ έχουμε μετακύλιση του χρέους στις επόμενες γενιές.
• Οι κοινωνικές ανάγκες μπορούν να εξυπηρετούνται σε κάποιους τομείς μόνο από ένα δυνατό  και εξορθολογισμένο δημόσιο τομέα.
• Εμείς είμαστε με την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών.
• Για την κυβερνητική πολιτική στο θέμα με τα ταξί:
  Εδώ έχουμε όντως μια απίστευτη ενδοκυβερνητική αρρυθμία, αισθάνονται – και δικαίως αισθάνονται – ότι έχουν εξαπατηθεί, διότι άλλα τους έλεγε ο προηγούμενος υπουργός και άλλα ο σημερινός, αλλά αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι πολίτες είναι το εξής: η λύση, την οποία βλέπει το μνημόνιο και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση, είναι μια λύση που δεν θα κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Δε μιλάμε για τομές και μεταρρυθμίσεις, μιλάμε για μια πολιτική εγκληματική. Μιλάει για αριθμούς αλλά πίσω απ τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι με ανάγκες που είναι ανελαστικές. Θα έχουμε μια καρτελοποίηση, δηλαδή θα πάνε μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες θα φτιάξουν στόλους ταξί και θα έχουν κάποιους οδηγούς με 20 ευρώ, ας πούμε, να κάνουν μεροκάματο της πείνας                                                                                                                                                                                                                                           
  
  - κ. Τσίπρα είστε Πρόεδρος ενός κόμματος που το τελευταίο διάστημα βρίσκεστε στο επίκεντρο όλης της πολιτικής αντιπαράθεσης, κυρίως από την πλευρά του κυβερνώντος κόμματος. Σας κατηγορούν για χίλια μύρια. Από τις επιθέσεις που δέχονται οι υπουργοί και οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ, μέχρι τις κινητοποιήσεις, δεν ξέρω εγώ γιατί….
  Είμαστε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης γιατί κάνουμε σκληρή αντιπολίτευση. Αυτό είναι γεγονός.
  - Ακραία ίσως. Γιατί λένε άλλα κόμματα όμορα προς εσάς…
  Όχι δεν θα το έλεγα. Σκληρή αντιπολίτευση. Εξαρτάται τι εννοείτε όταν λέτε ακραία. Κάνουμε ουσιαστική και σκληρή αντιπολίτευση. Θα σας έλεγα ότι σκληρή είναι και η εποχή που ζούμε.
  - Λέω σκληρή αντιπολίτευση κυρίως από κόμματα φιλικά προς εσάς. Είχαμε χθες τον κ. Κουβέλη και τον ρωτήσαμε συγκεκριμένα για τη δήλωσή σας που κάνατε του ότι δεν παραστήκατε στη γιορτή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Και ο κ.Κουβέλης μάλιστα είπε πού ευθέως δεν βάζει σε συμψηφισμό τον αγώνα που έκαναν οι έλληνες τότε με το τι επικρατεί σήμερα στην δημοκρατία.
  Ο καθένας έχει την άποψή του, η οποία είναι σεβαστή, και η στάση όλων μας κρίνεται από τους πολίτες. Αυτό που θα σας έλεγα εγώ είναι ότι δεν θα μπορούσα εγώ προσωπικά και η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ να κάνουμε φέτος σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Έχει περάσει από πάνω μας ένας χρόνος που τα έχει αλλάξει όλα, τα πάντα. Έχει αλλάξει την οικονομία, την κοινωνία, τη δημοκρατία, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τον τρόπο που λειτουργούμε. Σαράντα ένα,  αν δεν κάνω λάθος, αγωνιστές, αντιστασιακοί, τον αντιδικτατορικό αγώνα, έπραξαν το ίδιο πριν από εμένα. Συνεπώς, εγώ δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω, θα αισθανόμουν ότι είμαι σε ένα πολύ άβολο κοστούμι, σα να μην είχε συμβεί ότι είχε συμβεί όλον αυτό τον χρόνο, απέναντι στην ίδια τη δημοκρατία. Διότι η δημοκρατία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Έχει να κάνει με τη λαϊκή κυριαρχία, έχει να κάνει με το πώς λειτουργεί αν έχει βάθος, αν έχει ουσία η ίδια η δημοκρατία. Δεν είναι μόνο η ουσία της πολιτικής. Εγώ μιλάω για τον ίδιο το θεσμό της δημοκρατίας. Έχουμε αποφάσεις οι οποίες με εκβιαστικό τρόπο, θα έλεγα εγώ, επιβάλλονται σε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι οποίες όμως βρίσκουν συντριπτικής αντίρρησης και αντίδρασης στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λένε οι δημοσκοπήσεις.
  - Αυτό, όμως, καταγράφεται δημοσκοπικά. Και ξέρετε τι γίνεται; Αποδεικνύεται  και θερινά, δηλαδή, έχουν πάει διακοπές. Το βάζω λίγο προκλητικά, αλλά έχουμε πάει διακοπές. Οι κινητοποιήσεις μας και οι αντιδράσεις μας πήγαν στις παραλίες.
  Κάποιοι έχουν πάει διακοπές, κάποιοι άλλοι δεν έχουν τη δυνατότητα φέτος να πάνε διακοπές.
  - Αυτό είναι αλήθεια.
  Είναι πολλοί συμπολίτες μας που δεν έχουν τη δυνατότητα διότι κόβουν, κόβουν, κόβουν, από το φροντιστήρια των παιδιών, από τις αναγκαίες δαπάνες που πρέπει να κάνουν, αλλάζουν σπίτι, φεύγουν σε μικρότερο. Έχουμε μια περίοδο, η οποία είναι βάρβαρη και βάναυση. Αλλά, θα σας έλεγα το εξής. Πρέπει όλοι να προσπαθήσουμε ώστε η δημοκρατία να μην είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο θύμα αυτής της ζοφερής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Το λέω αυτό διότι τα αιτήματα των πλατειών ήταν, κατά τη γνώμη μου, δύο τα σημαντικά αιτήματα. Οι πλατείες, οι οποίες έδωσαν τον τόνο επί ενάμισι μήνα σε όλες τις πόλεις της χώρας και ιδίως στο Σύνταγμα. Το ένα ήταν όχι άλλα άδικα, βάρβαρα και βάναυσα μέτρα. Το δεύτερο ήταν η δημοκρατία τώρα. Δηλαδή, ο κόσμος ζητάει να εμπιστευτούμε τους πολίτες, να εμπιστευτούμε τη κρίση τους και να αποφασίσουν αυτοί για το μέλλον τους. Αν είναι να έχουμε μια διεθνή επιτροπή για σαράντα χρόνια – και πανηγυρίζουμε μάλιστα γι’ αυτό, είδατε το Υπουργικό Συμβούλιο καταχειροκρότησε τον Πρωθυπουργό – και αν είναι να ξεπουλήσουμε τη μισή Ελλάδα, τότε αυτή την απόφαση δεν πρέπει να την πάρει ο ελληνικός λαός;
  - Αυτό πως μπορεί να γίνει; Να πάμε λέτε σε εκλογές. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι εσείς είστε υπέρ της λογικής να ψηφίζουμε στις πλατείες. Πως αλλιώς μπορεί να γίνει;
  Η δημοκρατία έχει κανόνες. Έχει όρους. Εμείς δεν ζητήσαμε ούτε να καταλάβουν οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία Συντάγματος τα θερινά ανάκτορα, ούτε να καταλυθεί το σύνταγμα. Εμείς ζητάμε να εφαρμοστεί το σύνταγμα.
  - Κ. Πρόεδρε, επειδή ήδη έχουν αρχίσει να ακούγονται διάφορες συζητήσεις, είναι στη λογική σας, είναι στη σκέψη σας, αυτό το κίνημα στις πλατείες με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί πέρα να πορευτείτε μαζί τους σε μια λογική εκλογών; Δηλαδή, είναι στη στρατηγική σας ένα πράγμα να ομογενοποιήσετε αυτούς τους ανθρώπους, να τους εντάξετε στο κόμμα σας και να πορευτείτε από κοινού σε ένα κοινό συνδυασμό εν’ όψει των εκλογών ….
  Όχι δεν είναι σωστό να κάνει κανείς τέτοιες σκέψεις. Διότι αυτό το κίνημα είναι αυθόρμητο, είναι μαζικό και ακηδεμόνευτο. Εμείς εκεί βρεθήκαμε για να ακούσουμε, βρεθήκαμε για να μάθουμε και όχι για να διδάξουμε και να κάνουμε καθοδήγηση. Και νομίζω ότι όλες οι μεγάλες εκρήξεις κοινωνικές ή εξεγέρσεις των λαών έχουν αυτό το στοιχείο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε εμείς από ένα αυθόρμητο μαζικό κίνημα να μας δώσει πολιτικές προτάσεις. Περιμένουμε να δείξει βασικούς κατευθυντήριους άξονες και έχει δείξει αυτός ο κόσμος. Σας είπα τους δύο βασικούς άξονες: δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Από εκεί και πέρα είναι δουλειά των πολιτικών δυνάμεων και των κομμάτων να έχουν πρόγραμμα, να έχουν στρατηγική και να πείσουν τους πολίτες ότι έχουν το ορθότερο πρόγραμμα και να εκλεγούν από μια εκλογική διαδικασία, από μια δημοκρατική διαδικασία.
  - Θέλω ξανά έρθω, για να το συζητήσουμε λίγο,  στο ζήτημα της δικής σας παρουσίας ή μη στο Προεδρικό Μέγαρο.
  Τόσο σημαντικό είναι κ. Τερζή αυτό;
  -  Νομίζω ναι. Γιατί όταν εγώ διάβασα την ανακοίνωση…..
  Νομίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία που μας παρακολουθούν, δεν πήρε καν χαμπάρι τι έγινε στο Προεδρικό Μέγαρο και δεν τους νοιάζει κιόλας.
  - Είναι ένα πρόβλημα που είναι και δικό μας και δικό σας και η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές αναφερόμαστε σε έναν πολιτικό μικρόκοσμο…
  Αυτή η απαξίωση της πολιτικής, η απαξίωση της δημοκρατίας, η απαξίωση των θεσμών, αυτό δε ζούμε;
  - Παίρνω, λοιπόν, αφορμή από αυτό που λέτε….
  Τέτοια απαξίωση ζούμε. Από τη μια του πολιτικού κόσμου και από την άλλη και των πολιτών απαξίωση.
  - Θα το πω ευθαρσώς. Μήπως ήταν μια επικοινωνιακή κίνηση και όχι ουσιαστική; Διότι στρεφόταν εναντίον ποίου; Του Κάρολου Παπούλια; Του Προεδρικού Μεγάρου; Του εορτασμού για την αποκατάσταση της δημοκρατίας μετά από επταετή δικτατορία που δεν υπήρχαν δημοκρατίες; Το λέω γιατί; Γιατί πριν από δύο χρόνια είχατε κάνει μια επιλογή….
  Τρία χρόνια..
  - …πριν από τρία χρόνια είχατε κάνει μια επιλογή, η οποία χειροκροτήθηκε και έγινε ευμενώς αποδεκτή από την κοινή γνώμη.
  Ναι.
  - Επιλέξατε να βάλετε μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο…. Από τους δημοσιογράφους, προσωπική άποψη. Χειροκρότησαν μια επιλογή  να βάλετε έναν μετανάστη δεύτερης γενιάς, που ζει δίπλα μας, είναι δίπλα μας καθημερινά,  μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο.
  Θα ήταν επικοινωνιακή αν αξιοποιούσα την παρουσία μου εκεί για να κάνω πάταγο. Δεν το έκανα αυτό. Δεν μπορούσα, όμως, να κάνω σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Στις 29 του μήνα του Ιούνη λιγότερο από 20 ημέρες πριν η Αθήνα πνίγηκε στα δακρυγόνα. 3000 χημικά είχαμε ένα απίστευτο πογκρόμ βίας και καταστολής από τις αστυνομικές δυνάμεις. Είχαμε αυτές τις φρικώδης σκηνές συνεργασίας αστυνομικών δυνάμεων με κουκουλοφόρους, παρακρατικές δυνάμεις, με στόχο να αδειάσει η πλατεία και να υπονομευτεί αυτό το αυθόρμητο κίνημα. Μου ζητάτε εμένα όλα αυτά να τα ξεχάσω και να βρεθώ σα να μην συμβαίνει τίποτα για να γιορτάσω τη δημοκρατία; Δεν μπορούσα να το κάνω αυτό.
  
  
  
  
  
  - Από την άλλη, όμως, υποστηρίζουν τα άλλα κόμματα ότι…..
  Ας υποστηρίζουν ότι θέλουν τα άλλα κόμματα. Δεν με αφορά. Καθένας κρίνεται. Αλλά νομίζω ότι αυτή τη στιγμή, αυτό το οποίο
  - …είναι υπαρκτό, όμως, αυτό το δίλημμα, ότι απειλείται ο κοινοβουλευτισμός, ας το πούμε έτσι..
  Από ποιόν;
  - Από όλους αυτούς τους ανθρώπους θα θέλανε να περικυκλώσουν το Σύνταγμα, να περικυκλώσουν τη Βουλή. Θυμάστε τι γινόταν εκείνες τις ημέρες, το ζούσαμε όλοι. Αναγκάστηκαν κάποιοι βουλευτές να φύγουν από τον Εθνικό Κήπο. Τα θυμόμαστε όλοι. Δηλαδή, η βία ενδεχομένως ή η απειλή μπορεί να έχει και δύο πρόσωπα.
  Βεβαίως, και τα θυμόμαστε όλοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που από απελπισία, από απόγνωση βρίσκονται στο δρόμο και διαδηλώνουν, θέλει να προστατεύσει τη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Διότι κοινοβουλευτισμός σημαίνει ότι δίνω το λόγο στους πολίτες να κρίνουν και να εκλέξουν αυτούς που θέλουν να τους εκπροσωπήσουν.
  - Πάμε στο δια ταύτα.
  Αυτό είναι το  πιο κρίσιμο. Όταν πριν από δυο χρόνια …. Το ποιος πάει στο Μέγαρο, ποιος δεν πάει στο Μέγαρο…. Το πιο κρίσιμο ξέρετε ποιο είναι;  Ότι έχουμε μια κοινοβουλευτική σύνθεση, η οποία εξελέγη πριν από δυο χρόνια σε τελείως διαφορετικές συνθήκες με τον Παπανδρέου να λέει: «λεφτά υπάρχουν και θα δώσω αυξήσεις»…. «σοσιαλισμός ή βαρβαρότα» και άλλα πολύ ωραία πράγματα, όλους εμάς σε τελείως διαφορετικό κλίμα. Ο λαός επέλεξε με αυτά τα δεδομένα και εδώ και δύο χρόνια έχουν συμβεί αλλαγές που δεν έχουν συμβεί τα τελευταία τριάντα χρόνια στη χώρα. Άρα, λοιπόν, έχει αλλάξει το διακύβευμα, έχει αλλάξει το κλίμα και όταν έχει μπροστά σου το κρίσιμο διακύβευμα…..
  - Δεν έπρεπε να γίνουν αυτές οι αλλαγές κατά τη γνώμη σας, όταν η τσέπη του κράτους είναι άδεια;
  Αφήστε με, λοιπόν, να ολοκληρώσω. όταν έχει μπροστά σου το κρίσιμο διακύβευμα, που είναι ποιο; Θα οδηγηθούμε σε ένα μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο πρόγραμμα σκληρής λιτότητας και εκποίησης του δημόσιου πλούτου ή δεν θα οδηγηθούμε σε αυτό ή υπάρχουν άλλες λύσεις; Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να είναι οι πολίτες αυτοί που θα αποφασίσουν και θα επιλέξουν; Νομίζω ότι δεν λέω ούτε κάτι εξτρεμιστικό, ούτε κάτι περίεργο, κάτι απολύτως λογικό λέω. Τώρα το αν υπάρχουν ή όχι διαφορετικές λύσεις, νομίζω ότι εδώ είναι η ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων να καταθέσουν προτάσεις, να ανοίξουν δρόμους. Εγώ διαρκώς διαλαλώ εδώ και ενάμισι χρόνο ότι δεν είναι μονόδρομος η λιτότητα και το μνημόνιο. Το μνημόνιο μας οδηγεί στην ύφεση και η ύφεση στην αποτυχία των στόχων. Όταν τα έλεγα αυτά κ. Γιακουμή πριν από ενάμισι χρόνο σχεδόν οι περισσότεροι των συναδέλφων σας, όχι όλοι, μου έλεγαν ότι είμαι ουτοπικός, ότι είμαι τρελός, ότι είμαι από άλλον πλανήτη. Ε, λοιπόν αποδείχτηκε ότι είχα απόλυτο δίκιο. Και σήμερα δεν υπάρχει δημοσιολόγος, δημοσιογράφος ή πολιτικός που να μην ξεκινάει από τη διαπίστωση ότι δεν βγαίνουν τα νούμερα. Όταν εμείς λέγαμε αλλάξτε την πολιτική, εσείς λέγατε εμείς θέλουμε τη χρεοκοπία. Και αποδείχτηκε ότι στη χρεοκοπία οδηγεί αυτή η πολιτική. Τώρα εάν πανηγυρίζουν επειδή έσωσαν τις τράπεζες εντάξει. Κι εγώ δεν είμαι υπέρ της άποψης ότι πρέπει σώνει και καλά να βουλιάξουν οι τράπεζες, γιατί έχουμε τις λαϊκές αποταμιεύσεις εκεί. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορούμε να πανηγυρίζουμε όταν έχουμε μείωση 30% του εισοδήματος, όταν κλείνουν σχολεία και νοσοκομεία, όταν διαλύεται το κράτος πρόνοιας, όταν έχουμε μια προοπτική εκποίησης του δημόσιου πλούτου….
  - ….αυτές τις προτάσεις σας πως θα τις πείτε στον Πρωθυπουργό όταν δεν πηγαίνετε για παράδειγμα στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις που κάνει με τους πολιτικούς αρχηγούς;
  Παρακολουθείτε Βουλή φαντάζομαι. Είστε έγκριτος και έμπειρος δημοσιογράφος. Θα έχετε παρατηρήσει ότι αν κάποιος διαρκώς και με έντονο τρόπο βάζει αυτά τα ζητήματα κάθε Παρασκευή εδώ και ενάμισι χρόνο τώρα – διότι στην πολιτική αντιπαράθεση, ιδίως όταν είναι σκληρές οι συνθήκες, δεν είναι κακό να είναι και έντονη η πολιτική αντιπαράθεση  - είμαι εγώ. Όταν, λοιπόν, έλεγα Δεκέμβρη του 2010 στον Πρωθυπουργό σε Επίκαιρη Ερώτηση γιατί δεν διεκδικείς ευρωομόλογο, η απάντηση ξέρετε ποια ήταν; Ότι είναι κακό σήμα προς τις αγορές. Όταν ο Πρωθυπουργός έβγαινε και έλεγε ότι είμαστε Τιτανικός και θα σωθούμε …και θα βουλιάξουμε και μετά έβγαινε να ζητήσει δάνειο, εμείς λέγαμε ότι αυτό που κάνει είναι αδιέξοδη πολιτική, τότε εμάς μας έλεγαν ότι εσείς δεν ξέρετε και δεν έχετε πρόγραμμα. Σήμερα όμως, δυστυχώς, δικαιωθήκαμε σε πολλά όπως τα λέγαμε. Άρα γνωρίζουμε ότι οι πολίτες παρακολουθούν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον αυτά που λέμε. Στο από εδώ και πέρα, λοιπόν, γιατί αυτό είναι το κρίσιμο. Βγήκαμε από μια Σύνοδο Κορυφής. Σε αυτή τη Σύνοδο Κορυφής πράγματι, γιατί δεν θέλω να είμαι μηδενιστής, δεν αντιμετωπίσαμε τα χειρότερα. Δηλαδή, το άμεσο χρηματοπιστωτικό κραχ που θα προμήνυε μια …απόφαση. Όμως, δυστυχώς για άλλη μια φορά οι ηγέτες στις δυνάμεις της Ε. Ε. είναι προσκολλημένες στην ίδια αδιέξοδη λογική. Έχουμε ένα ευρωπαϊκό συστημικό πρόβλημα που για να το αντιμετωπίσεις θέλει δομικές συστημικές αλλαγές. Προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα αποσπασματικά αντιμετωπίζοντας μονάχα το θέμα της Ελλάδας, ενώ την ίδια στιγμή η κρίση χτυπά την πόρτα της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και αν αυτές οι χώρες παρασυρθούν αντίο και η Ελλάδα και η ευρωζώνη και έχουμε και μια κυβέρνηση…..
  - …το έχουμε πει αυτό, αλλά μια ανάσα δεν πήραμε….
  …..και έχουμε και μια κυβέρνηση, η οποία δεν έχει καμία διαπραγμάτευση ενάμισι χρόνο τώρα.  
  -  και πως πέτυχε αυτό που πέτυχε υποτίθεται, νέο δάνειο, μακροπρόθεσμη αποπληρωμή του δανείου, χαμηλότερο επιτόκιο, όλα αυτά ήρθαν από μόνα τους;
  Όλα  από αυτά που περιγράψατε είναι λύσεις που έδωσαν η κα Μέρκελ, ο κ. Σαρκοζί σε συνεννόηση με τις τράπεζες, με στόχο να αποφύγουν την επέκταση της κρίσης στην Ιταλία και στον χρηματοπιστωτικό τομέα που θα συμπαρασύρει όλη την ευρωζώνη.
  Η σύνοδος Κορυφής, εκτάκτως, έγινε διότι τα spreads και τα ομόλογα, τα ιταλικά πήγαν στο 6%. Δεν έγινε γιατί τώρα κατάλαβαν ότι η Ελλάδα βουλιάζει. Να σας πω τη μεγάλη αντίφαση. Η μεγάλη αντίφαση είναι ότι την ίδια στιγμή που λένε ότι αυτή τη πολιτική απέτυχε άρα πρέπει να κάνουμε αλλαγές και την ίδια στιγμή επικροτούν και επιβραβεύουν τη λιτότητα και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.
  Λοιπόν, εμείς θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε εάν μπορούσαμε να βγούμε και να πούμε στον έλληνα φορολογούμενο, στον έλληνα πολίτη, ότι κάποια από αυτά τα βάρη που του έχουμε φορτώσει στην πλάτη θα τα ελαφρύνουμε. Μια στιγμή ειλικρίνειας που διάβασα στα παραπολιτικά των εφημερίδων και όχι βεβαίως, δεν την είδαμε, ήταν ότι ο πρωθυπουργός αναρωτήθηκε λίγο πριν βγει να μιλήσει στον ελληνικό λαό «κι εγώ τι θα πω τώρα στον έλληνα φορολογούμενο». Εάν αυτή τη στιγμή ειλικρίνειας τη βλέπαμε στο γυαλί θα ήταν πραγματικά μια ανθρώπινη στιγμή. Ομως, έβαλε το γνωστό χαμόγελο, και ξέρετε ο κόσμος πια δεν θα πιστεύει γιατί και θετικά να είναι τα αποτελέσματα διότι εφτά φορές έχει πάει πάνω, εφτά φορές έχει γυρίζει και μας έχει πει ότι κερδίσαμε.
  - Για να δούμε, όμως,  πως θα πορευτούμε από δω και πέρα μέχρι τον Οκτώβριο τον Δεκέμβριο, πείτε το όπως θέλετε είναι μια ανάσα όμως.
   Η ανάσα αφορά επαναλαμβάνω το γεγονός ότι δεν έχουμε άμεσο χρηματοπιστωτικό κράχ. Μισό λεπτό γιατί μου θυμίζετε ένα ανέκδοτο:  που έφυγε μια ομάδα στο εξωτερικό να παίξει πόλο, έχασε 9-0 και πανηγύριζε. Τους ρώτησαν γιατί πανηγυρίζετε βρε παιδιά , γιατί δεν πνίγηκε κανένας.
  Κοιτάξτε οι στόχοι που βάλαμε ποιο ήτανε. Ήταν η βιωσιμότητα του χρέους. Λοιπόν είναι βιώσιμο το χρέος; Όταν ξεκίνησε η ιστορία του μνημονίου το Μάιο του 2010, είχαμε ένα χρέος γύρω στα 300 δις. έχουμε φθάσει στα 350. Μας λένε ότι σε μια προοπτική 30ετίας η μείωση που θα γίνει είναι 25. Δηλαδή, δύο βήματα πίσω ένα βήμα μπροστά. Μετακύλιση του χρέους στις επόμενες γενιές, αυτό είναι η πραγματικότητα. Και το σημαντικότερο, επιμονή σε μια πολιτική λαθεμένη, εγώ εκεί θέλω να μείνω…
  - Αν δεν είχαμε την κρίση, η μετακύλιση του χρέους, η διαρκής ανανέωση των δανείων ήταν μια πραγματικότητα την οποία  όλοι δεν βλέπαμε. Αυτή η μετακύλιση του χρέους γινόταν στις πλάτες των επόμενων γενιών…
  Θέλετε να πείτε ότι γινόταν ούτως ή άλλως και χρεωνόταν οι επόμενες γενιές; Έχετε απόλυτο δίκιο. Χρεωνόταν οι επόμενες γενιές στην δεκαετία του  ‘90 για το 2000 και το 2010. Σήμερα, όμως, γνωρίζουμε ότι ο γιός σας που είναι 2 χρονών μέχρι τα 42 του θα αποπληρώνει αυτά τα δυσβάσταχτα χρέη που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Διότι, αυτά τα ομόλογα τα οποία δανειστήκαμε με άσχημους, επαχθείς όρους, τα πήραμε όχι για να κάνουμε ανάπτυξη, κοινωνικές υποδομές αλλά για να κάνουμε Ολυμπιάδες, για να παίρνουμε μίζες από τα εξοπλιστικά προγράμματα για να έχουμε μια στρεβλή ανάπτυξη, αν θέλετε, η οποία δεν απέφερε κανένα κοινωνικό απόθεμα  στον ελληνικό λαό.
  - Βόλεψε λίγο ως πολύ τον κόσμο …  θυμάμαι ακόμη που λέγατε, δεν θυμάμαι πόσο πρόσφατα είναι, προσλήψεις στο Δημόσιο.
  Έχει στρεβλωθεί και αυτό. Εμείς μιλήσαμε για 100.000 θέσεις εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα μέσα από επενδύσεις, Βέβαια απομονώθηκε αυτό και θεωρήθηκε ότι είναι μόνο για το δημόσιο.
  - Χάνει η Αριστερά τη δυνατότητα να έχει ένα δικό της στίγμα και καταγγέλλεται ότι είναι κρατικίστικη η προσέγγιση της, δημιοσιουπαλληλική, αν θέλετε. Ποιο είναι το στίγμα της Αριστεράς για την έξοδο από την κρίση;
  Κοιτάξτε εμείς δεν είμαστε με αυτή την έννοια του δημόσιου και του κράτους. Εμείς είμαστε με την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών. Εάν λοιπόν οι κοινωνικές ανάγκες μπορούν να εξυπηρετούνται σε κάποιους τομείς μόνο από ένα δυνατό  και εξορθολογισμένο δημόσιο τομέα, δεν θα ντραπούμε να το  πούμε. Ξέρουμε για παράδειγμα ότι το νερό δεν ανήκει σε ιδιώτες. Ξέρουμε για παράδειγμα ότι η υγεία δεν μπορεί να δοθεί όλη στους ιδιώτες. Διότι αυτές είναι άμεσες ανάγκες κοινωνικές που ο ιδιώτες θέλουν το κέρδος και μόνο το κέρδος, ενώ η κοινωνική ανταποδοτικότητα της υγείας ή της υγιεινής ή της δυνατότητας να έχει πρόσβαση στο νερό, στο ρεύμα, ο  κάθε έλληνας πολίτης αυτό το κράτος πρέπει να το δώσει.
  -  Με τα ταξί τώρα τι γίνεται, τι βλέπετε; Ήδη έχουμε και τα ενδοκυβερνητικά.
  Με τα ταξί, θα ήθελα να πω το εξής. Εδώ έχουμε όντως μια απίστευτη ενδοκυβερνητική αρρυθμία, αισθάνονται – και δικαίως αισθάνονται – ότι έχουν εξαπατηθεί, διότι άλλα τους έλεγε ο προηγούμενος υπουργός και άλλα ο σημερινός, αλλά αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι πολίτες είναι το εξής. Η λύση, την οποία βλέπει το μνημόνιο και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση, είναι μια λύση που δεν θα κάνει τη ζωή μας καλύτερη.
  - Εννοείτε ότι με το άνοιγμα του επαγγέλματος δεν θα υπάρξει αυτός ο ανταγωνισμός…..
  Ο συγκεκριμένος δεν θα κάνει τη ζωή μας καλύτερη, με την έννοια ότι θα  υπάρχουν περισσότερα ταξί – είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο, που έχει τόσα πολλά ταξί. Άρα πρώτον, θα γίνει πιο δύσκολη η ζωή μας στο κέντρο. Δεύτερο αυτό που θα έχουμε θα είναι μια καρτελοποίηση, δηλαδή θα πάνε μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες θα φτιάξουν στόλους ταξί και θα έχουν κάποιους οδηγούς με 20 ευρώ, ας πούμε, να κάνουν μεροκάματο της πείνας..
  - Και τώρα υπάρχουν υπάλληλοι….
  Βεβαίως, αλλά δεν υπάρχει τόσο μεγάλη εξαθλίωση και σε τόσο μεγάλο βαθμό. Εγώ δεν είμαι υπέρ του ότι όλα βαίνουν καλώς αυτή τη στιγμή και υπάρχουν και μεγάλες στρευλώσεις. Υπάρχουν ιδιοκτήτες με δέκα – δεκαπέντε άδειες, που τις νοικιάζουν και αυτό  δεν είναι καθόλου λογικό και καθόλου σωστό . Αλλά να δούμε ποια είναι η συνολική κατεύθυνση. Νομίζω λοιπόν ότι εδώ πρέπει να καταλάβουν οι πολίτες ότι η λογική του κοινωνικού αυτοματισμού πια δεν λειτουργεί, διότι δεν υπάρχει κοινωνική κατηγορία που να έμεινε αλώβητη από αυτήν την επίθεση.
  - Εννοείται ότι δεν πλήττεται ο τουρισμός για παράδειγμα;
  Όχι δεν λέω αυτό. Λέω ότι δεν μπορεί να στραφεί μια κοινωνική κατηγορία έναντι στην άλλη. Ο τουρισμός δεν είναι κοινωνική κατηγορία.
  - Είναι όμως ένα τεράστιο κεφάλαιο για την χώρα που αντανακλά στο σύνολο της χώρας των πολιτών.
  Βεβαίως και είναι και θα σας πω ότι βεβαίως και πλήττεται από αυτές τις κινητοποιήσεις. Θα έπρεπε, όμως, αυτό να το έχει στο μυαλό του κυρίως ο υπουργός ο αρμόδιος και η κυβέρνηση συνολικά που άνοιξε ένα τέτοιο ζήτημα με τους όρους που το άνοιξε μέσα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου. Διότι αυτός που αγωνίζεται και διεκδικεί όταν του παίρνουν τα πάντα φτάνει στα άκρα. Και είναι λογικό να φτάνει στα άκρα.
  -  Δεν του παίρνει τα πάντα κ. Τσίπρα, με συγχωρείται αλλά δεν χάνει τη δουλειά του, δεν χάνει την άδεια του
  Δεν χάνει;
  - Το λέω αυτό για να γίνει συζήτηση, απαξιώνεται ένα κεφάλαιο.
  Κάνουμε τη συζήτηση και πολύ απλά θα σας πω ένα παράδειγμα. Έχω ένα γνωστό που είναι στην ηλικία μας  γιατί είμαστε νέοι άνθρωποι και νομίζω ότι έχει μια σημασία διότι αυτή η γενιά θα «φάει» όλο το μεγάλο βάρος. Έχει λοιπόν 12 χρόνια στο τιμόνι, είναι 34 χρονών, και έδωσε όλες του τις οικονομίες είναι υπερχρεωμένος , έχει το σπίτι του στην τράπεζα..
  - Ακριβώς..
  Και τώρα του λένε ότι αυτή η άδεια την οποία πήρε δίνοντας μια ολόκληρη ζωή και μια δεκαετία δεν αξίζει τίποτα. Αν την πουλήσει θα πάρει 50 ευρώ να πιει 2 καφέδες και να πάει ένα βράδυ να πιει ένα ποτό.
  - Συμφωνώ. Και πρέπει να βρεθεί μια μεταβατική περίοδος.
  Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν αισθάνεται ότι πέρασε από πάνω του μια δεκαετία κι ότι θα χάσει και το σπίτι του διότι δε θα χει να ξεπληρώσει την υποθήκη.
  - Και μπορεί να φτάσει στα άκρα ας το πούμε;
  Μα τι θα κάνατε εσείς, αν δεν είχατε όχι μονάχα δουλειά και ταμείο ανεργίας φυσικά αλλά αν σας πέρναν και το σπίτι και αν είχατε να ζήσετε δυο παιδιά; Δε θα φτάνατε στα άκρα;
  - Είναι πολλοί και αν μη τι άλλο εσείς το λέτε , είναι 700 χιλιάδες οι άνεργοι.
  Εδώ δεν μιλάμε για τομές και μεταρρυθμίσεις, μιλάμε για μια πολιτική εγκληματική που δεν λαμβάνει υπόψη της – μιλάει για αριθμούς αλλά πίσω απ τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι με ανάγκες που είναι ανελαστικές. Μίλησα με δραματικούς  τόνους αλλά δεν είναι διότι είναι η πραγματικότητα.
  - Όχι είναι η πραγματικότητα.
  Και μιλάμε όχι για έναν και δύο ανθρώπους. Εγώ δε θα υπερασπιστώ το μεγαλοαυτοκινητιστή, που έχει να ανέβει σε κούρσα 10 – 15 χρόνια και έχει 3-4 ταξί. Όχι δεν υπερασπίζομαι αυτόν, αλλά αυτόν τον άνθρωπο που τυγχάνει να τον γνωρίζω και είναι εκατοντάδες στη θέση του, ναι θα τον υπερασπιστώ. Κι ας μου πει ο κ. Ραγκούσης κι όποιος θέλει ότι αυτό είναι λαϊκισμός. Αυτό δεν είναι λαϊκισμός, αυτό είναι αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης, την οποία αίσθηση την έχει απολέσει πλήρως αυτή η κυβέρνηση όλο αυτό το διάστημα.
  - Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
   

    
To Γραφείο Τύπου                                                                                                                                                                

Επίκαιρη ερώτηση του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα στον πρωθυπουργό για τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής

Επίκαιρη Ερώτηση στον Πρωθυπουργό κατέθεσε σήμερα ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, με θέμα: «Αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής».
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Επίκαιρης Ερώτησης:
ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΑΘΗΝΑ 26-7-2011
Θέμα : «Αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής»
Η Σύνοδος Κορυφής της 21ης Ιούλη, ασχολήθηκε αποκλειστικά με την διαχείριση του ελληνικού δημόσιου χρέους, χωρίς να δοθεί καμία απολύτως σημασία στη συστημική κρίση που έχει προκαλέσει στην Ευρώπη η νεοφιλελεύθερη και βαθιά ταξική πολιτική. Η λύση-μπάλωμα που δόθηκε, με μετακύλιση του χρέους στις επόμενες γενεές, συνοδεύεται από νέα μνημόνια και δανειακές συμβάσεις και υποθήκευση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Επειδή η κυβέρνηση δεν έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση να αποδέχεται ερήμην του ελληνικού λαού, αποφάσεις που προβλέπουν σκληρή λιτότητα μέχρι το 2020 και επιπλέον θέτουν σε ομηρία τη χώρα από τους δανειστές και τις αγορές, για τα επόμενα 40 χρόνια,
Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός
• Γιατί η Ελληνική κυβέρνηση ήταν απούσα από τις διαπραγματεύσεις για το Ελληνικό χρέος, δεν διεκδίκησε έκδοση ευρωομολόγου και φόρου στις τράπεζες και δεν ζήτησε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του;
• Προτίθεται να φέρει προς έγκριση στο κοινοβούλιο, νέο μνημόνιο και δανειακή σύμβαση που θα περιλαμβάνει νέα σκληρά μέτρα λιτότητας και θα δεσμεύει ως «εμπράγματες εγγυήσεις» περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου;
• Έχει αποδεχτεί, η Ελληνική κυβέρνηση, να παραχωρήσει σε «εμπειρογνώμονες», τοποτηρητές των αγορών και των δανειστών μας, τον έλεγχο, τη διαχείριση και τη κατανομή των πόρων του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς;
Ο ΕΡΩΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

Η συμφωνία φέρνει λιτότητα μακράς διαρκείας

Τη δημιουργία μιας Ευρωζώνης πολλών ταχυτήτων και τον εξαναγκασμό της Ελλάδας σε μια λιτότητα με διάρκεια έως και 50 ετών, χωρίς την προοπτική ουσιαστικής μείωσης του χρέους βλέπει ως έκβαση της έκτακτης συνόδου κορυφής η Ρένα Δούρου, μέλος της Π.Γ του Συνασπισμού, που αναμένει την επιβολή νέων μέτρων από τον Σεπτέμβρη. Η λύση για την έξοδο από τη συστημική κρίση της Ευρωζώνης εκτιμά ότι βρίσκεται στις προτάσεις της Αριστεράς, μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό.

Ρένα Δούρου, μέλος της Π.Γ. του Συνασπισμού
Τη δημιουργία μιας Ευρωζώνης πολλών ταχυτήτων και τον εξαναγκασμό της Ελλάδας σε μια λιτότητα με διάρκεια έως και 50 ετών, χωρίς την προοπτική ουσιαστικής μείωσης του χρέους βλέπει ως έκβαση της έκτακτης συνόδου κορυφής η Ρένα Δούρου, μέλος της Π.Γ του Συνασπισμού, που αναμένει την επιβολή νέων μέτρων από τον Σεπτέμβρη. Η λύση για την έξοδο από τη συστημική κρίση της Ευρωζώνης εκτιμά ότι βρίσκεται στις προτάσεις της Αριστεράς, μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό.

Της Μαρίας Αδαμίδου
madam@pegasus.gr

Πώς κρίνετε τα αποτελέσματα της έκτακτης συνόδου κορυφής;
Σε ό,τι αφορά στα αποτελέσματα της έκτακτης συνόδου, ο πρωθυπουργός έσπευσε να εκφράσει την ικανοποίησή του, ο ελληνικός λαός όμως εξακολουθεί να είναι στην "πρέσα", στην οποία θα παραμείνει για πολλά χρόνια ακόμη, υφιστάμενος την καλπάζουσα ανεργία, τη διογκούμενη ύφεση και τη δραματική εξαθλίωση του επιπέδου ζωής του. Για άλλη μια φορά, η Ελλάδα παίζει τον ρόλο του πειραματόζωου σε μια διαμορφούμενη ευρωζώνη πολλών ταχυτήτων, μπαίνοντας στην προκρούστεια κλίνη της θεσμοποιημένης -και με την ευρωπαϊκή "βούλα"- λιτότητας, με διάρκεια 30 ή και 50 ετών, χωρίς μάλιστα να διαφαίνεται η πιθανότητα κάποιας ουσιαστικής μείωσης του χρέους. Καλά, πιστεύει κανείς στα σοβαρά, είτε πολιτικός είναι είτε οικονομολόγος, ότι μπορούν να καθορίζουν με τέτοιο ασφυκτικό τρόπο το μέλλον ολόκληρων γενεών και λαών;
Πού οφείλεται η ασυνεννοησία στους κόλπους της ΕΕ, που επιδείνωσε την κρίση στη Ευρωζώνη;
Δεν πρόκειται απλά για ασυνεννοησία εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ορολογία αυτή μάλλον τους αθωώνει ως ανήμπορους. Το θέμα είναι ότι οι διαδοχικές πολιτικές των Μέρκελ, Σαρκοζί, Παπανδρέου, Θαπατέρο και λοιπών, που στοχεύουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος του δημόσιου χρέους μέσω δραστικής λιτότητας και άγριων περικοπών των δημόσιων δαπανών, αποτυγχάνουν: και οι λαοί ματώνουν και η ύφεση βαθαίνει και το χρέος διογκώνεται. Κι αν ξεπεράστηκε ο κίνδυνος για έναν δύο μήνες, και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών πάει διακοπές, το πρόβλημα παραμένει και από Σεπτέμβρη μάς περιμένει στη γωνία, με νέα μέτρα.
Εχετε μιλήσει για συστημική κρίση της Ευρωζώνης. Ποια είναι η συνταγή που προτείνει η Αριστερά για την αντιμετώπισή της;
Πράγματι. Ο Συνασπισμός, ο ΣΥΡΙΖΑ και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) είχαμε μιλήσει για συστημική κρίση, όταν εντός κι εκτός Ελλάδας γινόταν λόγος για τους "τεμπέληδες" Ελληνες. Το πρόβλημα της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη είναι σύνθετο και πηγαίνει πολύ πίσω, στον τρόπο που οικοδομήθηκε η περιβόητη νομισματική ένωση.
Εμείς από την αρχή υπογραμμίζαμε την ανάγκη επίλυσης της κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε βάρος των κερδοσκόπων, διαγραφής μεγάλου τμήματος του χρέους, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής καθώς και βελτίωση των τοκογλυφικών επιτοκίων του υπολοίπου, έκδοσης ευρωομολόγου, μεταφοράς μεγάλου κομματιού του χρέους, φορολόγησης των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, η σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης σε αντίθεση με το τιμωρητικό ουσιαστικά EFSF και την αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ (προκειμένου να απορροφήσει μέρος του δημόσιου χρέους), θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση ενός νέου μοντέλου της ευρωοικοδόμησης, μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό, στη βάση της αλληλεγγύης και των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Κρίνετε ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά κινήθηκε έγκαιρα για να πιέσει προς την κατεύθυνση της υιοθέτησης των προτάσεών της;
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά κινήθηκε απολύτως εγκαίρως, προτείνοντας ριζική αλλαγή κατεύθυνσης.
Σε αντίθεση με τη Ν.Δ. του κ. Σαμαρά, που ήθελε επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αλλά όχι του χρέους, που εσχάτως ανακάλυψε το ευρωομόλογο, ενώ εμμένει σε χρεοκοπημένες συνταγές, όπως αυτή της μείωσης της φορολογίας, και δεν απαντά στο γιατί, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή μείωσε τους φορολογικούς συντελεστές, ούτε ανάπτυξη είχαμε ούτε ελαττώθηκε η φοροδιαφυγή...


www.ethnos.gr    
26/07/2011

Συνέντευξη του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα στον Flash (Κ. Παρράς)

• Δεν συμμερίζομαι καθόλου τους πανηγυρισμούς όταν έχεις έναν ελληνικό λαό που τον τελευταίο ενάμισι χρόνο του έχεις φορτώσει τόσα πολλά βάρη
• Η ουσία είναι ότι για άλλη μια φορά οι ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρώπης δεν κατάφεραν  να δώσουν μια συνολική, ριζική, δομική λύση σ΄ ένα δομικό συστηματικό ευρωπαϊκό πρόβλημα.
• Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι επί μέρες διεξάγεται μια συζήτηση γύρω από τη βιωσιμότητα των τραπεζών και γύρω από την ταμειακή ρευστότητα για να μπορούν να αποπληρώνονται τα χρέη και όχι γύρω από τη βιωσιμότητα της κοινωνίας. Καμιά συζήτηση για το ζήτημα της ανεργίας, για το κοινωνικό κράτος που καταρρέει,
• Οι ηγέτες της Ε.Ε.  -κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα- συμπεριφέρονται περισσότερο ως λομπίστες συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού τομέα και λιγότερο ως εκφραστές των συμφερόντων των λαών που εκπροσωπούν
• Στο πρώτο σχέδιο του κειμένου που παρουσιάστηκε το μεσημέρι υπήρχε μια αναφορά σ΄ ένα σχέδιο Μάρσαλ. Στο τελικό κείμενο φάνηκε ότι ήταν μια ευχή η οποία πνίγεται πίσω από τα δισεκατομμύρια των δανείων. Αν δεν υπάρξει ανάπτυξη, αν δεν χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη από την Ε.Ε., αν δεν υπάρξουν δημόσιες επενδύσεις, η ελληνική οικονομία δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της
***********************
- Θα ζητήσω το πρώτο σχόλιο που αφορά μια συμφωνία, που διαβάζω σήμερα στον Τύπο, ακούω πολιτικούς αλλά και οικονομικούς αναλυτές από τη μία να έχουν κάποιοι, και κυρίως στο κυβερνών κόμμα, μια πανηγυρική διάθεση, από την άλλη κάποιοι μπαίνουν σε μια λογική ότι αυτή τη συμφωνία μπορεί να την πάρει κανείς να την πετάξει και στα σκουπίδια. Η αλήθεια, έχω μάθει από μικρός, ότι συνήθως είναι κάπου στη μέση…
Σωστά έχετε μάθει από μικρός. Από την άλλη όμως έχω τον πειρασμό να κάνω το εξής σχόλιο. Η κυβέρνηση ακόμη και θετικά αποτελέσματα να είχε από μια σύνοδο κορυφής δεν θα μπορούσε να τα παρουσιάσει ως θετικά και να πείσει τον κόσμο, γιατί, αν δεν κάνω λάθος, έξι ή εφτά φορές έχει έρθει πανηγυρίζοντας από τις  Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός για αποφάσεις οι οποίες, όχι μόνο δεν έδωσαν καμία λύση, αλλά επέτειναν το πρόβλημα. Έτσι θα την πατήσει κάποια στιγμή σαν τον λύκο με τα πρόβατα, τη γνωστή παροιμία.
Δεν συμμερίζομαι καθόλου τους πανηγυρισμούς και αυτό θα ήθελα να κάνει και μια σοβαρή κυβέρνηση, γιατί δεν είναι σοβαρό να πανηγυρίζει κανείς όταν έχεις έναν ελληνικό λαό που τον τελευταίο ενάμισι χρόνο του έχεις φορτώσει τόσα πολλά βάρη, τόσες θυσίες, που το λιγότερο που θα μπορούσε κανείς να κάνει ήταν να βρίσκεται σε περίσκεψη και επί της ουσίας να συζητά για το πώς θα μπορούσε να βγούμε κάποια στιγμή απ΄ αυτόν τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, της λιτότητας, της κοινωνικής διάλυσης. Γιατί αυτή είναι η ουσία κι αυτό που θέλει να ακούσει ο κόσμος. Έχει κουραστεί να ακούει νούμερα και αριθμούς για το χρέος. Θέλει να ακούσει πώς αυτά τα νούμερα και οι αριθμοί μεταφράζονται στην πραγματική του ζωή.
Ποια είναι η ουσία; Η ουσία είναι ότι για άλλη μια φορά οι ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρώπης δεν κατάφεραν να δώσουν μια συνολική, ριζική, δομική λύση σ΄ ένα δομικό συστηματικό ευρωπαϊκό πρόβλημα. Το λέω αυτό γιατί νομίζω ότι η απάντηση -γιατί δεν είναι λύση- την οποία έδωσαν είναι μια απάντηση η οποία έχει τα εξής χαρακτηριστικά. Πρώτον, δεν θέλει να στεναχωρήσει τις αγορές. Δεν θέλει να στεναχωρήσει τις τράπεζες. Δεν θέλει να δημιουργήσει χασούρα στους πιστωτές. Όταν λοιπόν ξεκινάς απ΄ αυτό, νάμαστε σίγουροι ότι η απάντηση η οποία δίνεται δεν είναι η καλύτερη δυνατή για τους λαούς.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχει το στοιχείο της συνολικότητας. Όλοι κατανοούμε ότι η επίσπευση της συνόδου κορυφής της προχθεσινής έγινε ακριβώς γιατί στο χορό μπήκε και η Ιταλία πριν μια βδομάδα. Δεν έγινε επειδή ξαφνικά είδαν το πρόβλημα της Ελλάδας. Το πρόβλημα της Ελλάδας το ήξεραν μήνες τώρα. Ο τρόμος και ο πανικός τους …
- Είναι να μην εκδηλωθεί το ντόμινο….
.. όταν είδαν ότι διευρύνεται η κρίση σε άλλες χώρες της περιφέρειας, με πολύ μεγαλύτερα μεγέθη από τα δικά μας. Το χρέος της Ιταλίας είναι κοντά στο 1,5 τρις και παραπάνω, το δικό μας είναι γύρω στα 350 δις. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι ο τρόμος ήταν δικαιολογημένος.
Όταν λοιπόν το πρόβλημα είναι συνολικό, δομικό, ευρωπαϊκό και η απάντηση που δίνεται είναι αποσπασματικά για την Ελλάδα, αντιλαμβάνεστε ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει στην απάντηση αυτή.
Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά θα ήθελα να εκτιμήσω ότι αυτή η σπουδή των «17» να επικεντρώσουν στην Ελλάδα και να μην κάνουν ούτε μία αναφορά στις υπόλοιπες χώρες, δηλαδή να μην κάνουν καμία αναφορά στη λύση που δίνουν ότι θάναι και λύση που θα μπορεί να εξυπηρετήσει και τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης οι οποίες βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, στο χείλος της χρεοκοπίας και είναι έρμαιο των οίκων αξιολόγησης.

- Τι λέτε ότι κρύβει λοιπόν αυτή η σπουδή;….
..Αυτή η σπουδή είναι ένα ανεκτίμητο δώρο στους κερδοσκόπους. Πολύ φοβάμαι ότι σε δύο-τρεις μήνες θα ξαναχρειαστεί μια εσπευσμένη σύνοδος κορυφής για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της Ιρλανδίας -ελπίζω και όχι το πρόβλημα της Ιταλίας, το οποίο θα είναι μια μεγάλη καταστροφή.
Τώρα στην ουσία των αποτελεσμάτων..  Ο ελληνικός λαός έχει υποστεί απίστευτες θυσίες όλο αυτό το χρονικό διάστημα και η ελληνική οικονομία έχει ξεκινήσει εδώ και δυο χρόνια από ένα χρέος της τάξης του 110% του ΑΕΠ και έχει φτάσει κοντά στο 150% του ΑΕΠ. Και ταυτόχρονα όλο αυτό το χρονικό διάστημα έχει δανειοδοτηθεί η χώρα μας με περίπου τα 110 δις και τα προστιθέμενα τώρα.. συνολικά γύρω στα 174 δις €…
- Ξεχρεώνονται ποτέ αυτά τα λεφτά;….
Ακριβώς αυτό θέλω να πω. Δηλαδή την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός μιλάει για βιωσιμότητα του χρέους, εδώ και ενάμισι χρόνο η ελληνική οικονομία, ο ελληνικός λαός δηλαδή φορτώνεται με δάνεια από τους εταίρους, με σχετικά υψηλό επιτόκιο, φορτώνεται με δάνεια 174 δις. Δηλαδή τα 2/3 του αρχικού χρέους. Πώς μπορούμε να μιλάμε για βιωσιμότητα του χρέους;
Αν το χρέος μας, το οποίο μέσα σε ένα χρόνο, το 2010, ανέβηκε πάνω από 50 δις, αποχρεώνεται κατά 26 δις, την ίδια στιγμή που από τους εταίρους μας δεχόμαστε ένα δάνειο καινούργιο της τάξης των 109 δις, αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχουμε εδώ καμιά ουσιαστική βιωσιμότητα του χρέους ή αποχρέωση όπως λένε…
- Στα θετικά στοιχεία ωστόσο πολλοί λένε ότι είναι -δεν ξέρω αν συμφωνείτε, ότι μπορεί να δει κανείς το θέμα του μειωμένου επιτοκίου και το θέμα της επιμήκυνσης του χρόνου της πληρωμής που δίνουν μια ανάσα εν πάση περιπτώσει…
Το θέμα της επιμήκυνσης.. Γιατί η μείωση του επιτοκίου, το μεσοσταθμικό επιτόκιο θα είναι 5%. 5% δεν είναι μικρό επιτόκιο. Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής είναι μια ανάσα για μας τώρα, αλλά μεταφέρει αυτό το μεγάλο βάρος στις επόμενες γενιές. Εγώ έχω ένα γιο που είναι ενός έτους. Με τις αποφάσεις που λήφθηκαν προχθές μέχρι να γίνει 40 χρονών ο γιος μου θα πρέπει η χώρα να βρίσκεται υπό το διεθνή οικονομικό έλεγχο και θα πρέπει να ξεπληρώνει αυτά τα χρέη που δημιούργησαν μέσα σε λίγα χρόνια οι τελευταίες κυβερνήσεις. Κι αυτό δεν είναι καθόλου δίκαιο για τις επόμενες γενιές.
- Είναι αυτό που με άλλα λόγια ρώτησα χθες κάποιον καθηγητή… του είπα, φέρνοντας κι εγώ παράδειγμα το τρίτο από τα παιδιά μου, την κόρη μου και του είπα ότι αν υπολογίσουμε ότι θέλει 5 χρόνια δουλειά στο σχολείο, 4 χρόνια στο πανεπιστήμιο αν περάσει, να κάνει τα μεταπτυχιακά, να συνεχίσει τις σπουδές.. σε 15 χρόνια θα μπορεί να βρει μια δουλειά αυτό το παιδί χωρίς να κρεμάσει ό,τι πτυχίο έχει μαζέψει στον τοίχο, όπως κάνουν σήμερα τα νέα παιδιά….
Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι επί μέρες διεξάγεται μια συζήτηση, μπαίνουν και διάφορες κόκκινες γραμμές, συζητάνε οι αρχηγοί των κρατών και όλη η συζήτηση γίνεται γύρω από τη βιωσιμότητα των τραπεζών και γύρω από την ταμειακή ρευστότητα για να μπορούν να αποπληρώνονται τα χρέη και όχι γύρω από τη βιωσιμότητα της κοινωνίας. Καμιά συζήτηση για το ζήτημα της ανεργίας, για το κοινωνικό κράτος που καταρρέει, που εν πάση περιπτώσει η Ευρώπη είχε ένα κεκτημένο κοινωνικό μετά τον πόλεμο, ήταν πρωτοπόρος στη δημιουργία ενός κοινωνικού κράτους προστασίας το οποίο διαλύεται σήμερα. Καμιά συζήτηση για τη νέα φτώχεια, καμιά συζήτηση για την κοινωνική διάλυση. Και ακούμε σήμερα ότι αυτή η λύση, που εγώ λέω ότι δεν είναι λύση, κάποιοι μπορούν να πουν ότι είναι μια ανάσα, αυτό το πράγμα που αποφασίστηκε θα συνοδευτεί με νέα σκληρά μνημόνια από τον Σεπτέμβρη. Αυτό είναι το ζητούμενο. Γιατί οι ηγέτες της Ε.Ε.  -κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα- συμπεριφέρονται περισσότερο ως λομπίστες συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού τομέα και λιγότερο ως εκφραστές των συμφερόντων των λαών που εκπροσωπούν. Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα των καιρών μας. Είναι κατώτερες των περιστάσεων.
- Θέλω να σας ρωτήσω αν τίθεται κι ένα θέμα πολιτικό απ΄ αυτή την ιστορία, όπως κάποιοι ήδη σπεύδουν να καταθέσουν ως άποψη, με την έννοια ότι αφορά πολλά χρόνια μπροστά το ότι συμφωνείται και υπογράφεται και ψηφίζεται. Τουτέστιν, μπορεί αυτή η κυβέρνηση, χωρίς να έχει κάνει εκλογές, λένε κάποιοι, να δεσμεύσει την επόμενη, την μεθεπόμενη;….
Θέσατε ένα καίριο ζήτημα. Το ζήτημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης της σημερινής κυβέρνησης να προχωρά σ΄ αυτές τις επιλογές.. Και εγώ θα έλεγα όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και του Κοινοβουλίου. Το Κοινοβούλιο έχει μια σύνθεση η οποία δημιουργήθηκε από τις εκλογές του 2009. Το κλίμα στην ελληνική κοινωνία το 2009 και τα διακυβεύματα πάνω στα οποία ζητήθηκε η ψήφος του ελληνικού λαού ήταν τελείως διαφορετικά. Νομίζω ότι πρώτο μεγάλο θύμα αυτής της μεγάλης κρίσης που βιώνει ο ελληνικός λαός είναι η δημοκρατία. Και νομίζω ότι είναι και το πρώτο που θα έπρεπε να προστατεύσουμε.
Ο πρωθυπουργός, αντί να πανηγυρίζει για πολλοστή φορά , έχω χάσει τον αριθμό, κάθε φορά που πήγαινε στις Βρυξέλλες γύρναγε νικητής.. αλλά ο λαός έβγαινε νικημένος. Αντί να πανηγυρίζει, καλό θα ήταν να επισπεύσει μια διαδικασία προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία.
- Μπορεί να σας το επιφυλάσσει ως έκπληξη. Δεν το ξέρετε αυτό… Μπορεί να προκηρύξει τον Σεπτέμβριο εκλογές -λένε κάποιοι στην ανάλυσή τους, δεν ξέρω αν συμμερίζεστε αυτή την προσέγγιση- με διακύβευμα εκλογικό το νέο μνημόνιο και να αποφασίσει ο λαός…
Εάν το κάνει, θα το κάνει μα διακύβευμα ότι δήθεν έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία..
- Το δίλημμα θα είναι έτσι.. χρεοκοπία ή αυτό….
… .. και με διακύβευμα την περιβόητη επόμενη δόση, γιατί έχουμε γίνει σαν τους ναρκομανείς πια, περιμένουμε την επόμενη δόση πώς και πώς. Το ζήτημα είναι να αποτοξινωθούμε από τις δόσεις και όχι να παίρνουμε τις δόσεις μας. Το ζήτημα είναι να μπορέσει η ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της, να μπορέσει να έχει ανάπτυξη. Αυτή τη λέξη την ξεχάσαμε. Τα μέτρα αυτά τα οποία έχουμε πάρει είναι που μας οδηγούν στην ύφεση. Απ’  όλα όσα συζητήθηκαν το προηγούμενο διάστημα στις Βρυξέλλες, στο πρώτο σχέδιο του κειμένου που παρουσιάστηκε το μεσημέρι υπήρχε μια αναφορά σ΄ ένα σχέδιο Μάρσαλ. Στο τελικό κείμενο φάνηκε ότι ήταν μια ευχή η οποία πνίγεται πίσω από τα δισεκατομμύρια των δανείων. Αν δεν υπάρξει ανάπτυξη, αν δεν χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη από την Ε.Ε., αν δεν υπάρξουν δημόσιες επενδύσεις, η ελληνική οικονομία δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Αυτή είναι η μαγική λέξη. Η ανάπτυξη. Κι εγώ θα προσέθετα με κοινωνική δικαιοσύνη. Γιατί τα μέτρα δεν είναι μόνο αναποτελεσματικά. Είναι και άδικα και επιβαρύνονται τα συνήθη υποζύγια, δηλαδή οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι, την στιγμή που κάποιοι άλλοι βγάζουν τα ωραία τους δισεκατομμύρια στις τράπεζες της Ελβετίας.
To Γραφείο Τύπου