ΟΜΙΛΙΑ TOY ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ, ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ECONOMIST - ΑΘΗΝΑ 2-7-2012

Κυρίες και Κύριοι,
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές αυτού του τόσο σημαντικού ετήσιου συνεδρίου για την ευγενική τους πρόσκληση και τη διάθεσή τους να ακούσουν και να αξιολογήσουν τις θέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη σημερινή οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την εκλογική αναμέτρηση της 17ης Ιουνίου θυμίζει σε πολλά την πρώτη μετεκλογική περίοδο του 2009.
Θυμίζει την ανήσυχη ηρεμία πριν από την αναμενόμενη καταιγίδα.
Κυριαρχούν οι εύηχες υπεκφυγές και οι παραπομπές σ’ ένα ψευδώνυμο κυβερνητικό πρόγραμμα μιας χρήσης.
Σε μια προγραμματική συμφωνία που παρήχθει υπό πίεση των υψηλών προσδοκιών της κοινής γνώμης, παρά τη πλήρη επίγνωση των συνταχτών της, ότι δεν πρόκειται να υλοποιεί στο βαθμό που θέτουν ως προϋπόθεση υλοποίησής της τη συμφωνία των δανειστών και της τρόικα.
Πρόκειται, με δυο λόγια, για μια προσχηματική συμφωνία αποφασισμένων διεκπεραιωτών του Μνημονίου.

Ήδη, η συγκυβέρνηση Σαμαρά κατάφερε να εξαιρέσει την πιο υπερχρεωμένη χώρα της Ευρωζώνης, την Ελλάδα, από τις κατ’ αρχήν ευνοϊκές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Παρασκευής για τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η Ελλάδα της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης συντάσσεται όχι με τους χρεώστες, αλλά με τους δανειστές. Με τον ευρωπαϊκό Βορρά και όχι με το Νότο.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της, η συγκυβέρνηση Σαμαρά απέδειξε ότι δεν έχει ούτε την πολιτική βούληση, αλλά ούτε και την ικανότητα να διαπραγματευτεί για την Ελλάδα στην Ευρώπη.
Απέδειξε ότι θα είναι συγκυβέρνηση συνέχειας του Μνημονίου.
Στην πιο κρίσιμη μάχη, στη πιο κρίσιμη Σύνοδο κορυφής, όχι μόνο δεν κέρδισε τίποτα, αλλά δεν μπήκε ούτε καν στο κόπο να μπει στο γήπεδο και να αγωνιστεί.  Ήταν απούσα.
Και, μάλιστα, τη στιγμή που η Ισπανία και η Ιταλία πέτυχαν τις πρώτες τους δημοσιονομικές ανάσες και κάποιες ορατές ρωγμές στη λογική της λιτότητας. Και ως απούσα, μοιραία και άβουλη, θέτει, τώρα, το ευρωπαϊκό δεδομένο ως δήθεν εθνικό στόχο.

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Σε όλη την προεκλογική περίοδο, τα τρία κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν εμφάνιζαν, με διαφορετικές διατυπώσεις, την πρόταση του ΔΝΤ για επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής ως δήθεν δική τους έμπνευση για τη διάσωση του τόπου.
Ποιοι; Αυτοί που πιστοί στην αποτελεσματικότητα του δόγματος του σοκ, υπέδειξαν αρχικά στο ΔΝΤ και την Τρόικα τη γρήγορη προσαρμογή.
Συγκεκριμένα, η έκθεση του ΔΝΤ της 9ης Μαρτίου 2012 αναφέρει ότι η τότε κυβέρνηση Παπαδήμου είχε απορρίψει την πρόταση της επιμήκυνσης, με το σκεπτικό ότι θα υπονόμευε την αξιοπιστία της χώρας ως προς τους δημοσιονομικούς στόχους που όφειλε να εκπληρώσει.
 Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι, βασιλικότεροι του βασιλέως, οι κκ. Σαμαράς και Βενιζέλος, συνεπικουρούμενοι από τον κ. Κουβέλη, διατυμπανίζουν την τότε άρνησή τους ως δήθεν εθνικό στόχο.

Κυρίες και Κύριοι,
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στα δύο ζητήματα που έχω ήδη θίξει είναι ξεκάθαρη:
1.                  Κανείς δεν μπορεί να μεταχειρίζεται την Ελλάδα ως παρία της Ευρωζώνης.
Και, κυρίως, δεν μπορεί να το κάνει αυτό η ίδια η ελληνική κυβέρνηση.
Δυστυχώς, η μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά, έδωσε το πρώτο και ανεξίτηλο δείγμα γραφής της, αποφεύγοντας να διεκδικήσει για την Ελλάδα το οξυγόνο που οι εταίροι μας έδωσαν σε άλλους. 
Έστειλε το πρώτο ευδιάκριτο σήμα της μη διαπραγμάτευσης προς τους δανειστές.
Παραιτήθηκε στην Ευρώπη πριν καλά-καλά αναλάβει τα καθήκοντά της στην Ελλάδα.
Συνυπέγραψε μία ακόμη προσπάθεια απομόνωσης της Ελλάδας ως συστημικού κινδύνου για το σύνολο της Ευρωζώνης.

Θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι πως, ό,τι ισχύει για την υπόλοιπη Ευρωζώνη, θα πρέπει να ισχύει και για τη χώρα μας.
Αυτό είναι τόσο αυτονόητο που δεν είναι διαπραγματεύσιμο.
Η εξαίρεση της Ελλάδας από τις δημοσιονομικές ευχέρειες που αποφάσισε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Παρασκευής υπονομεύει την ισοτιμία της συμμετοχής της στην Ευρωζώνη.
 Και  αυτή η ισοτιμία, επαναλαμβάνω, δεν είναι διεκδικούμενη για να είναι διαπραγματεύσιμη. Αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα.
Γι’ αυτό και θέση μας είναι ότι καμία συζήτηση για κανένα θέμα δεν μπορεί να γίνει με την τρόικα πριν διασφαλιστεί ρητά και για τη χώρα μας το κεκτημένο της 29ης Ιουνίου.

2.                  Η επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής δεν αποτελεί λύση, στο βαθμό που η προσαρμογή συνεχίζει να βασίζεται σε προγράμματα σκληρής λιτότητας.
Είναι υπεκφυγή για να μη δοθεί η μόνη αναγκαία λύση: η αλλαγή πολιτικής.
Και το γεγονός ότι δεν είναι λύση αποδεικνύει και ο πρόσθετος δανεισμός που θα απαιτηθεί για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού που θα προκύψει – και που, αυτή τη στιγμή, υπολογίζεται στα €20 δις.
Συνεπώς, με την επιμήκυνση θα προστεθεί δανεισμός σε υπερχρεωμένη χώρα, η οποία ήδη εξαιρείται από τη δυνατότητα απευθείας ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματός της από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.
Πρόκειται για οικονομικό αυτοχειριασμό.

Θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι πως η μείωση στη δόση ενός θανατηφόρου φαρμάκου δεν μεταβάλλει την ιδιότητα του ίδιου του φαρμάκου.
Αν απλά αυξηθεί η περίοδος της δηλητηριώδους θεραπείας, θα επιμηκυνθεί ο θάνατος της κοινωνικής οικονομίας και το μαρτύριο θα γίνει πιο διαρκές, ίσως και περισσότερο βασανιστικό.
Όσο περισσότερο θα διαρκεί το Μνημόνιο, τόσο πιο γρήγορα θα εξαντλούνται οι οικονομικές και κοινωνικές αντοχές της χώρας μας.
Και επιτρέψτε μου, στο σημείο αυτό, να επαναλάβω την πολιτική μας εκτίμησή, που πηγάζει από την ενδελεχή ανάλυση των επιπτώσεων του Μνημονίου και την προβολή τους στο άμεσο μέλλον, πως η συνέχιση της μνημονιακής λιτότητας είναι αυτή που θα οδηγήσει τελικά τη χώρα στην εξώθηση, στην οικειοθελή αποχώρηση από την Ευρωζώνη.
Δηλαδή, στη μόνη θεσμική δυνατότητα που υφίσταται για την έξοδο κράτους-μέλους από το ενιαίο νόμισμα.

Κυρίες και Κύριοι,
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Η διετία της εφαρμογής του Μνημονίου απέδειξε ότι πρόκειται για ένα οικονομικό πρόγραμμα με μετέωρο θεωρητικό υπόβαθρο, εκτός ελληνικής πραγματικότητας σχεδιασμό και αποτυχημένη διαχείριση.
Η αναφορά του σε συγκεκριμένη θεωρητική προσέγγιση, με αφετηρία τη δεκαετία του ’90, την οποία επικαλείται και η Ενδιάμεση Έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική της Τράπεζας της Ελλάδας του 2010, για το λεγόμενο «μη κεϋνσιανό», επεκτατικό αποτέλεσμα μιας εκτεταμένης δημοσιονομικής προσαρμογής, εστιασμένης στις περικοπές δημόσιων δαπανών, αντί να οδηγήσει στην ανάπτυξη, εγκατέστησε την πιο παρατεταμένη και βαθειά αυτοτροφοδοτούμενη ύφεση στην Ιστορία της χώρας.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο σ’ αυτό το θέμα που είναι πια κοινός τόπος.

Οι αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται για την αντιμετώπιση διαχρονικών στρεβλώσεων της οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης ακόμα κι αν επιχειρηθούν σε ένα περιβάλλον κατάρρευσης, δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.

Παρόλα αυτά ο σχεδιασμός του Μνημονίου ούτε καν αυτό δεν επιχείρησε. Αποσκοπούσε αποκλειστικά στην πρόχειρη και επιφανειακή μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και όχι στη βιώσιμη και αποτελεσματική αντιμετώπιση των χρόνιων στρεβλώσεων και υστερήσεων που προκάλεσαν την κρίση.

Για παράδειγμα: Το πρόγραμμα λιτότητας και διαρθρωτικών αλλαγών του Μνημονίου επιβάλλει πολιτικές που:

• Αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν το βασικό αίτιο του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας. Δηλαδή, τη σημαντική υστέρηση των δημόσιων εσόδων ως ποσοστού του ΑΕΠ από το μέσο όρο της Ευρωζώνης (40,9% έναντι 45,2% το 2011, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat).

Αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τη διαχρονική παθογένεια του φορολογικού συστήματος, όπου απεικονίζεται η πελατειακή ανταποδοτική σχέση ανάμεσα σε ομάδες πίεσης και στο πολιτικό σύστημα.
Με την υποφορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και την υπερφορολόγηση της εργασίας, με την εκτεταμένη φοροδιαφυγή και τη σωρεία στοχευμένων και χαριστικών απαλλαγών και άλλων προνομίων, το σύστημα φορολόγησης έχει μετατραπεί σε «βιότοπο της διαπλοκής».
Είναι χαρακτηριστικό ότι το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2011-2015 προβλέπει μηδενικά έσοδα από την πάταξη της φοροδιαφυγής για τη διετία 2011-2012.

 Η περίφημη αναποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτική.
 Αντικατοπτρίζει τη αναποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, αλλά και τη μηδενική πολιτική βούληση του πολιτικού κατεστημένου της χώρας να αντιπαρατεθεί με τους αιμοδότες του.
 Δεν είναι, λοιπόν, οι υπάλληλοι που δεν κάνουν τη δουλειά τους – με τις εξαιρέσεις, βέβαια, να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αλλά είναι το πολιτικό σύστημα που δεν την κάνει, εξυπηρετώντας μικρά και μεγάλα διαπλεκόμενα ιδιωτικά συμφέροντα εις βάρος τους δημόσιου συμφέροντος,

• τα μέτρα του Μνημονίου επικεντρώνονται ετεροβαρώς στην περικοπή δημόσιων δαπανών, παρά το γεγονός ότι το ύψος τους κινείται, περίπου, στο μέσο όρο της Ευρωζώνης (50,1% στην Ελλάδα έναντι 49,3% στην Ευρωζώνη το 2011),

• με το έντονο υφεσιακό αποτέλεσμα που επιφέρουν αυτές οι πολιτικές επιλογές, εντείνουν, αντί να μειώσουν, τη δανειακή επιβάρυνση της χώρας,

• Αντί των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών, δίνουν το βάρος στη προώθηση ανορθολογικών και αναποτελεσματικών διαρθρωτικών αλλαγών, κυρίως στην αγορά εργασίας όπου η καθίζηση των αμοιβών συμβαδίζει με την πρωτοφανή εκτόξευση της ανεργίας, περίπου, στο ¼ του εργατικού δυναμικού της χώρας. 

Αυτές οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές δυσχεραίνουν ή ακυρώνουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για τα πραγματικά αίτια της δημοσιονομικής κρίσης, όπως είναι η αντιμετώπιση της διαφθοράς και του συμπλέγματος του Λαοκόοντα ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, το οικονομικό, επιχειρηματικό και τραπεζικό κεφάλαιο και την ιδιωτική τηλεοπτική ενημέρωση.
Και, με αυτόν τον τρόπο, διατηρούν ενεργό τον κύκλο θετικής ανατροφοδότησης ανάμεσα στην ηθική απαξίωση του πολιτικού κατεστημένου της χώρας και την εξελισσόμενη δημοσιονομική της κρίση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Έκθεση του ΟΟΣΑ για τις δωροδοκίες και τη διαφθορά στην Ελλάδα του Ιουνίου 2012 στηλιτεύει τη συστηματική προσπάθεια συγκάλυψης καταγγελιών διαφθοράς από το σύστημα εξουσίας που διαμόρφωσαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Τέλος, η επαναλαμβανόμενη αποτυχία πρόβλεψης από την τρόικα, και μάλιστα σε χρονικό ορίζοντα εξαμήνου, των επιπτώσεων της λιτότητας στην πραγματική οικονομία – και ειδικότερα στο ρυθμό μεταβολής του πραγματικού ΑΕΠ σε ετήσια βάση –  αποτυπώνει την αποτυχία στη διαχείριση του Μνημονίου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα μέτρα ύψους €11,6 δις για τη διετία 2013-2014 είχαν προϋπολογιστεί με πρόβλεψη ύφεσης για φέτος 4,7%.
Ωστόσο, σύμφωνα με την τετραμηνιαία Έκθεση Οικονομικών Εξελίξεων του ΚΕΠΕ του Ιουνίου 2012, η ύφεση θα φτάσει το 6,7%.
Τα πρόσθετα μέτρα λιτότητας που θα επιβάλει η τρόικα για να αντισταθμίσει την αστοχία της θα παρατείνουν την ύφεση και θα επιτείνουν το πρόβλημα της δανειακής επιβάρυνσης.

Αλλά κυνηγώντας διαρκώς την ουρά της, η Ελλάδα εξωθεί ολοένα και περισσότερα τμήματα του πληθυσμού στο όριο της κοινωνικής αναπαραγωγής τους.
Καμία σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν μπορεί να επωμίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα το βαρύ κόστος της εμμονής σε αδιέξοδες πολιτικές.
Η χρεοκοπία της τρόικας δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετεξελιχθεί – και δεν θα μετεξελιχθεί – σε χρεοκοπία της Ελλάδας.



Κυρίες και Κύριοι,
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Η περαιτέρω εμμονή στο αποτυχημένο Μνημόνιο συνιστά νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία.
Συνιστά, επίσης, μικρόνοη και άγονη απόπειρα απομόνωσης μιας χώρας προς παραδειγματισμό.
Σε κάθε περίπτωση, υποδηλώνει την υποχώρηση του ορθού λόγου έναντι του δογματισμού.
Είναι ήττα της Δημοκρατίας από τον ακραίο φανατισμό.
Γι΄ αυτόν το λόγο, η άμεση ακύρωση των πολιτικών του Μνημονίου είναι η μόνη πραγματική εθνική ανάγκη.
Και η μοναδική εναλλακτική κυβερνητική λύση στην τρικομματική συγκυβέρνηση συνέχειας του Μνημονίου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και το κυβερνητικό του πρόγραμμα.

Θέση μας είναι η αντικατάσταση του Μνημονίου με Εθνικό Σχέδιο Ανόρθωσης για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση, αλλά και για την κοινωνικά δίκαιη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας.
Έχουμε επεξεργαστεί συγκεκριμένο σχέδιο για τη ρεαλιστική, αποτελεσματική και κοινωνικά δίκαιη δημοσιονομική σταθεροποίηση.
 Το σχέδιο προβλέπει τη σταθεροποίηση των πρωτογενών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ, η οποία θα πρέπει να καλυφθεί από την αύξηση των δημόσιων εσόδων.
Η προσαρμογή που προτείνουμε θα προέλθει από τη φορολόγηση του πλούτου και των υψηλών εισοδημάτων, με στόχο την αύξηση των εσόδων από άμεσους φόρους στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα σε ορίζοντα τετραετίας (1% του ΑΕΠ κάθε χρόνο).
Αυτό προϋποθέτει τη ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώστε να εντοπίζεται το εισόδημα και η περιουσία κάθε πολίτη και να κατανέμεται δίκαια το φορολογικό βάρος.
Στα ενδεικτικά μέτρα για τη σταθεροποίηση των πρωτογενών δαπανών περιλαμβάνεται το άμεσο πάγωμα των μειώσεων σε κοινωνικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις, ώστε να σταματήσει η περιθωριοποίηση των χαμηλών εισοδημάτων και η υποβάθμιση των μεσαίων.
  Περιλαμβάνεται, επίσης, η ριζική επανεξέταση και ανακατανομή των δημόσιων δαπανών, ώστε οι πόροι που θα εξοικονομηθούν να βελτιώσουν την ποιότητα των παρεχόμενων δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών.
Στα ενδεικτικά μέτρα για την αύξηση των δημόσιων εσόδων περιλαμβάνονται: η αλλαγή των φορολογικών συντελεστών και της κλίμακας των εισοδημάτων φυσικών και νομικών προσώπων στο μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να επιτευχθεί αύξηση των εσόδων με ελάφρυνση των φτωχότερων και επιβάρυνση των πλουσιότερων.
Η επανεξέταση όλων των ειδικών φορολογικών καθεστώτων και η αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, καθώς και η υλοποίηση πλήρους και καθολικού περιουσιολογίου, όπου θα αποτυπώνεται  η περιουσία όλων των Ελλήνων υπηκόων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε όλες τις μορφές κινητού και ακίνητου πλούτου.

Κυρίες και Κύριοι,
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ευρώπη, αποδεικνύουν ότι υπήρξαν περιθώρια διαπραγμάτευσης που ουδέποτε αξιοποιήθηκαν από Ελληνικής πλευράς.
Η κρίση δανεισμού ενός κράτους-μέλους μιας νομισματικής ένωσης είναι πρόβλημα συλλογικό.
Και αυτό γιατί σε μεγάλο βαθμό, προκύπτει από τους περιορισμούς στην άσκηση αντικυκλικής οικονομικής πολιτικής που θέτει η ίδια η δομή και η λειτουργία της Ευρωζώνης.
Συνεπώς, η βέλτιστη λύση στο πρόβλημα δημόσιου χρέους της Ελλάδας μπορεί και πρέπει να δοθεί στο επίπεδο της Ευρωζώνης. Πιστεύουμε ότι αυτές οι λύσεις ακόμα υπάρχουν.
Περιλαμβάνουν:

• την απόδοση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ρόλου πραγματικής κεντρικής τράπεζας.

Δηλαδή, ρόλου δανειστή ύστατης καταφυγής στην αγορά κρατικών ομολόγων, χωρίς ποσοτικό όριο, ώστε να αναχαιτισθεί ο κερδοσκοπικός στοιχηματισμός στα ομόλογα ευάλωτων και κρίσιμων για τη συνοχή της Ευρωζώνης κρατών-μελών, που απειλεί να εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

• την πολιτική ρύθμιση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα, με τέσσερα βασικά εργαλεία πολιτικής:

α). την εισαγωγή φόρου Tobin στη βραχυπρόθεσμη κίνηση κεφαλαίων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να αμβλυνθεί η κερδοσκοπική συμπεριφορά τους, 
β). Ευρωπαϊκή τραπεζική νομοθεσία κατά το πρότυπο της Νομοθετικής Πράξης Glass-Steagall, που ίσχυσε στις ΗΠΑ από το 1933 έως το 1999, και διαχώριζε τις εμπορικές από τις επενδυτικές τραπεζικές δραστηριότητες και τους αντίστοιχους πιστωτικούς κινδύνους.
γ). την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων εντός και εκτός ευρωπαϊκών εδαφών, και
δ). τη δημιουργία δημόσιου ευρωπαϊκού οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης των οικονομιών,

• την εποπτεία και ανακεφαλαιοποίηση των εθνικών τραπεζών στο επίπεδο της Ευρωζώνης,

• την έκδοση Ευρωομολόγων, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή από άλλο θεσμό της Ευρωζώνης, χωρίς συνοδευτικούς όρους άσκησης περιοριστικής μακροοικονομικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο, οι οποίοι απλώς θα αναπαράξουν το πρόβλημα υπερχρέωσης που η έκδοση των Ευρωομολόγων αποσκοπεί να επιλύσει,

• τη θεσμοθέτηση Ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης, που προτείνει το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, για τη χρηματοδότηση δημόσιων επενδύσεων στους τομείς της έρευνας και ανάπτυξης, των κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών και της προστασίας του περιβάλλοντος, με πόρους από τον φόρο Tobin, τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και το χαμηλότοκο δανεισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Εφόσον, όμως, ο συσχετισμός πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη αναβάλλει αυτές τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για τη διάσωση της Ευρωζώνης, η υπερχρέωση της χώρας μας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μεμονωμένα.
Αυτό σημαίνει διαγραφή σημαντικού μέρους του θεσμικού και διακρατικού χρέους, ώστε το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να επανέλθει σε τροχιά βιωσιμότητας.
Αλλά η αναδιάρθρωση του χρέους αφορά μόνον τη μείωση του αριθμητή του κλάσματος. Θα πρέπει παράλληλα να αυξηθεί και ο παρονομαστής, δηλαδή το ΑΕΠ.
Αυτό, όπως σας εξέθεσα νωρίτερα, προϋποθέτει άμεση αλλαγή πολιτικής: εγκατάλειψη της λιτότητας και υιοθέτηση μιας συνολικής πολιτικής ενίσχυσης των όλων συνιστωσών της ζήτησης, με προτεραιότητα τις δημόσιες επενδύσεις.
Στην Ελλάδα πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να σταματήσουμε την πτώση.
Πρέπει να εγκαταλείψουμε σε συνεργασία με τους εταίρους μας αυτό το μη βιώσιμο σχέδιο.
Το μνημόνιο.
Το αδιέξοδο της πορείας που ακολουθήσαμε και στην οποία έχει δεσμευθεί αυτή η κυβέρνηση, το συνειδητοποιούν πλέον τόσο διεθνείς οργανισμοί αλλά όλο και περισσότερο οι ηγεσίες.
Το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον Απρίλιο χαρακτήριζε την εφαρμογή του προγράμματος ως μια επιλογή υψηλού ρίσκου περιγράφοντας διάφορους παράγοντες που μπορούν να το εκτροχιάσουν.
Ακόμα και η ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και της Γαλλίας το συνειδητοποιούν και δηλώνουν δημόσια ότι πρέπει να μπουν  προτεραιότητες ανάπτυξης.
Νομίζουμε ότι έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Πρέπει και η ελληνική και η ευρωπαϊκή ηγεσία να ομολογήσουν ότι η επιλογή της εσωτερικής υποτίμησης δε λειτουργεί.
Ότι αυτό το σχέδιο, είναι μη βιώσιμο. Τόσο απλά.
Αυτή είναι η απαραίτητη  προϋπόθεση όχι μόνο για να σταματήσουμε την ανθρωπιστική καταστροφή αλλά και για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο  κράτος.
Δεν είναι δυνατόν μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση,
ΚΑΙ να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της,
ΚΑΙ να έχει ανάπτυξη,
ΚΑΙ να πληρώσει 110 δις σε τόκους μέχρι το 2020.
Πρόκειται για μια εξίσωση δίχως λύση.
Υπάρχουν λοιπόν, ελάχιστες προϋποθέσεις για την ανάκαμψη
·       Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών από ESM ώστε να μην γράφονται στο χρέος τα κεφάλαια που χρησιμοποιούνται για τη στήριξη τους.
·                     Πάγωμα μέτρων λιτότητας
·                     Μορατόριουμ αποπληρωμής προς την τρόικα τουλάχιστον για ένα χρόνο και για όσο χρειαστεί.
·                     Πρόγραμμα επενδύσεων μέσω ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων και ευρωπαϊκού ταμείου επενδύσεων
Αυτές είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις για να μπορέσουν να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις στο κράτος που θα το κάνουν πιο αποτελεσματικό, πιο λειτουργικό και κοινωνικά ανταποδοτικό.
Ένα κράτος που δεν θα εμποδίζει την ανάπτυξη, αλλά θα την στηρίζει.
Ένα κράτος που δε θα συντηρεί αχρείαστη γραφειοκρατία, αλλά θα κινητοποιεί τις δυνάμεις του για να στηρίξει την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή.


www.syn.gr 

ΣΥΡΙΖΑ: Μετά την εκλογική επιβράβευση, το καθήκον να μείνει όρθια η κοινωνία

Σφέτσα Δάφνη

Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/06/2012

• next

Η πορεία που οδήγησε στην ανάληψη καθηκόντων αξιωματικής αντιπολίτευσης, τι σημαίνει ο νέος αυτός ρόλος για την Αριστερά, πώς οργανώνεται η επόμενη μέρα με μια κοινωνία στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης: Το τριήμερο συνεδριάσεων, που ξεκίνησε χθες το απόγευμα με την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ και συνεχίζεται σήμερα με την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να προσθέσει στη συζήτηση που άνοιξε ήδη την επομένη των εκλογών. Να συστηματοποιήσει τα συμπεράσματα ενός δίμηνου με εκλογικές αναμετρήσεις και ανατροπές, να δώσει ώθηση στα ακόλουθα βήματα και στην απαραίτητη αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να φανεί αντάξιος των προσδοκιών.

Με εισήγηση του Αλέξη Τσίπρα ξεκινά σήμερα το απόγευμα η Πανελλαδική Συντονιστική του ΣΥΡΙΖΑ στην “Αθηναΐδα”

Χθες, η συνεδρίαση του ΣΥΝ στην Αθηναΐδα ξεκίνησε, με την εισήγηση του γραμματέα της ΚΠΕ Δημήτρη Βίτσα για το νέο τοπίο που διαμορφώνεται, για τη μετεξέλιξη του συνδυασμού σε ενιαίο πολιτικό φορέα και για τη φυσιογνωμία που θα προσδώσει στη θέση της μείζονος αντιπολίτευσης η ριζοσπαστική Αριστερά. Στο επίκεντρο των διαδοχικών συνεδριάσεων βρίσκονται δύο κείμενα, κοινά και για τις δύο: το σχέδιο πολιτικής απόφασης και το σχέδιο για τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό σχήμα. Αφού λοιπόν τα δύο όργανα μοιράζονται τις ίδιες εισηγήσεις, αποφασίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας να ξεκινήσει , σήμερα με την ομιλία του την ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί ευρύτερο όργανο. Σημειώνουμε ότι οι εργασίες ξεκινούν στις 4 μ.μ., στην Αθηναΐδα.


Μέτωπο στην τριμερή κυβέρνηση
Με σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, στη χθεσινή του εισήγηση ο Δημ. Βίτσας επιβεβαίωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δίνει ούτε μια μέρα περίοδο χάριτος. Ο γραμματέας του ΣΥΝ επανέλαβε την αιχμή του συνδυασμού εναντίον της ελληνικής στάσης στη Σύνοδο Κορυφής, μιλώντας για την έλλειψη σχεδίου σε μια Ευρώπη που αρχίζει να αμφισβητεί τη "γερμανοποίησή της". Για μια κυβέρνηση που παραμένει “άλαλη, αμέτοχη, υποταγμένη στην πολιτική της μνημονιακής λιτότητας”, με αφορμή και την επιστολή του πρωθυπουργού που διακόμισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και με την οποία έστειλε από νωρίς στον “κάλαθο των αχρήστων” την προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης. Εξάλλου ο γραμματέας της ΚΠΕ επικαλέστηκε τον χθεσινό τίτλο της “Α” (σ.σ.: “Δήλωση απροκάλυπτης υποτέλειας για το Μνημόνιο: 'Αποδέχομαι, δεσμεύομαι, επιταχύνω”) για να πει ότι “τα λέει όλα για την κυβέρνηση των Α. Σαμαρά, Ευ. Βενιζέλου και Φ. Κουβέλη”. Σχετικά αναφέρει το σχέδιο απόφασης ότι "τα διακηρυκτικά σημεία στα οποία κατέληξαν διατηρούν στην ουσία τον πυρήνα των Μνημονίων, ενώ άλλες πλευρές έχουν περισσότερο επικοινωνιακή αξία παρά πολιτική βαρύτητα, αφού η θέληση της τρόικας είναι αυτή τελικά που θα επικρατήσει".


Μια νέα αξιωματική αντιπολίτευση
Ιδιαίτερα ενδεικτικό και για τη στάση που θα κρατήσει απέναντι στην τριμερή κυβέρνηση, είναι το κείμενο που -πριν τουλάχιστον τις όποιες τροποποιήσεις θα υπάρξουν έπειτα από τις δύο συνεδριάσεις-, τονίζει: "Η κυβέρνηση που συγκροτείται είναι κυβέρνηση εφαρμογής του Μνημονίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ επειδή ακριβώς η κυβέρνηση θα κινηθεί με τους όρους μιας μνημονιακής κυβέρνησης θα ασκήσει αποφασιστική και δομική αντιπολίτευση μέσα και έξω από τη Βουλή με βάση το εκλογικό του πρόγραμμα". Δίνοντας ένα περίγραμμα του νέου στιλ δουλειάς, το σχέδιο απόφασης περιγράφει μια ριζικά νέα φυσιογνωμία που σε τίποτα δεν θυμίζει τον τρόπο που ασκούσε ο εκάστοτε "εκπρόσωπος" του δικομματισμού τα καθήκοντα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μεταξύ άλλων γίνεται λόγος για τη συμμετοχή των βουλευτών σε λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, ακόμη και για περιοδική λογοδοσία της δράσης τους σε αυτές, μα και για την αξιοποίηση των συνεργατών που "δικαιούνται" με στόχο την ανάπτυξη "όχι μόνο της κοινοβουλευτικής αλλά και της εν γένει πολιτικής δουλειάς". Ειδική αναφορά έκανε στην εισήγησή του και ο Δημ. Βίτσας στο κύριο μέλημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς: Πώς δηλαδή θα μπορέσει να ενισχύσει και να οργανώσει τις αντιστάσεις μιας κοινωνίας που πρέπει να μείνει όρθια παρά τη μνημονιακή λαίλαπα. Πώς θα οργανωθεί η αναγκαία αλληλεγγύη μέσα από δομές και δράσεις που, χωρίς να έχουν στόχο να υποκαθιστούν τον αναγκαίο και διεκδικίσιμο κοινωνικό χαρακτήρα του κράτους, θα προσφέρουν στα θύματα της λιτότητας την πρόσβαση στα αναγκαία: Στη στέγη, την τροφή, το νερό και την ενέργεια.

Η πορεία προς τον νέο φορέα
Σε ειδικό σχέδιο περιγράφεται η προτεινόμενη πορεία μετεξέλιξης του συνδυασμού σε έναν ενιαίο πολιτικό φορέα "πολυτασικό και πλουραλιστικό", που "δεν ξεκινάει από μηδενική βάση, αλλά αποτελεί μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ". Έτσι ως απολύτως απαραίτητο κρίνεται το όνομα του νέου ενιαίου φορέα να περιέχει τη λέξη ΣΥΡΙΖΑ "μιας και είναι ένα όνομα καταξιωμένο και αναγνωρίσιμο στην κοινωνία".
Η διαδικασία ξεκινά ευθύς εξαρχής με καμπάνια εγγραφής νέων μελών και έχει ορίζοντα ενός έτους, αφού προτείνεται το συνέδριο που "θα σημαίνει και το τέλος της μεταβατικής περιόδου και που επικυρώνει οριστικά την ίδρυση του ενιαίου φορέα" να γίνει την επόμενη άνοιξη, ή στις αρχές του καλοκαιριού.
Στο σχέδιο παρουσιάζεται βήμα βήμα η "διαδρομή", ένα πρώτο σχεδιάγραμμα - οργανόγραμμα προς τον νέο φορέα.
Συγκεκριμένα:
- Τον Σεπτέμβριο, και ενώ συνεχίζεται η καμπάνια εγγραφής νέων μελών, οι συνελεύσεις των Τ.Ε. εκλέγουν/επιλέγουν αντιπροσώπους για Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ.
- Στα τέλη Σεπτεμβρίου ή το αργότερο τον Οκτώβριο πραγματοποιείται η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, που αποφασίζει τη διαδικασία ίδρυσης του ενιαίου φορέα. Αποφασίζει, επίσης, τις διαδικασίες (τον «οδικό χάρτη») ομογενοποίησης προς τον ενιαίο φορέα, καθώς και κωδικοποιεί εκ νέου το επικαιροποιημένο πρόγραμμα.
- Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη εκλέγει Κεντρικό Όργανο (ή όπως αλλιώς ονομαστεί). Το Κεντρικό Όργανο, μεταξύ άλλων, θα οργανώσει και το συνέδριο που θα ακολουθήσει τη συνδιάσκεψη. Ενδεικτικά και ως παράδειγμα μόνο, το Κεντρικό Όργανο μπορεί να αποτελείται από 200 μέλη, με σύνθεση, στη δεδομένη μεταβατική στιγμή, ως εξής: 50 μέλη ορίζονται από τις συνιστώσες· 10 θέσεις καταλαμβάνουν βουλευτές (εκλέγονται είτε από την Κ.Ο. είτε από το σώμα, με σειρά εκλογής)· 50 μέλη εκλέγονται από τις περιφέρειες, ώστε να υπάρχει τοπική εκπροσώπηση??? 90 μέλη εκλέγονται άμεσα από το σώμα της Συνδιάσκεψης. Καμία συνιστώσα δεν μπορεί συνολικά να έχει πάνω από το 50% των μελών.
-  Το Κεντρικό Όργανο εκλέγει Γραμματεία.
- Μέχρι να υπάρξει άλλη απόφαση, οι αποφάσεις παίρνονται σύμφωνα με την απόφαση της 4^ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ (αυξημένη πλειοψηφία 2/3). Μέχρι τη συνδιάσκεψη, λειτουργούν η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και η Επιτροπή Πολιτικού Συντονισμού του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ.
Σε όλες τις διαδικασίες, από τις συνελεύσεις των Τ.Ε. μέχρι τη συνδιάσκεψη, παίρνουν μέρος όσες δυνάμεις του συμμαχικού σχήματος επιθυμούν.
- Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίζει συνέδριο, που θα πραγματοποιηθεί περίπου την άνοιξη ή στις αρχές του καλοκαιριού του 2013.
- Στο διάστημα αυτό, οι στόχοι είναι: Η μεγαλύτερη ενοποίηση σε επίπεδο βάσης. Η εκλογή ενδιάμεσων οργάνων σε περιφέρειες και πόλεις. Η επικαιροποίηση του προγράμματος και της διακήρυξης. Η προετοιμασία του καταστατικού. Η επεξεργασία των οργανωτικών προτάσεων για τον ενιαίο φορέα. Η ενοποίηση στον συνδικαλιστικό χώρο. Η ενοποίηση σε επίπεδο νεολαίας. Η ενοποίηση των ΜΜΕ ή η ίδρυση νέων μέσων του ενιαίου φορέα. Το ενιαίο ίδρυμα θεωρητικής επεξεργασίας.

www.avgi.gr 

«ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ» ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΗΛΙΟΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΊΑ

• Με χρήματα του Ελληνικού ΕΣΠΑ, του Ελληνικού Αναπτυξιακού νόμου και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, η Γερμανία θα «χρηματοδοτήσει» τη γερμανική επένδυση ΗΛΙΟΣ στην Ελλάδα

• Απάντηση του γερμανού επιτρόπου της ΕΕ για την ενέργεια κ. Oettinger στον Ν. Χουντή

Με χρήματα του Ελληνικού ΕΣΠΑ, του Ελληνικού Αναπτυξιακού νόμου και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, η Γερμανία θα «χρηματοδοτήσει» τη γερμανική επένδυση ΗΛΙΟΣ στην Ελλάδα, αυτό προκύπτει από απάντηση του γερμανού επιτρόπου της ΕΕ για την ενέργεια κ. Oettinger στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή.

Πιο συγκεκριμένα στην ερώτησή του ο Ν. Χουντής παρέθετε απόφαση του ΥΠΕΚΑ (αρ. πρωτ. 2285) που πάρθηκε στις 3/5/2012 (τρείς μέρες πρίν τις εκλογές της 6ης Μαίου) σύμφωνα με την οποία «Συνιστάται και συγκροτείται εννεαμελής Επιτροπή Συντονισμού (Steering Committee) για το Πρόγραμμα «ΗΛΙΟΣ»… Η Επιτροπή αποτελείται από τρεις εκπροσώπους του ΥΠΕΚΑ, δύο εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δύο εκπροσώπους του Γερμανικού Υπουργείου Περιβάλλοντος, (BMU), έναν εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (Ε.Τ.Επ.) και έναν εκπρόσωπο του στρατηγικού και χρηματοοικονομικού συμβούλου (Guggenheim Capital)».

Στην ερώτησή του ο Έλληνας ευρωβουλευτής ζητούσε εξηγήσεις για την παρουσία των μελών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην σύνθεση της Επιτροπής Συντονισμού του  ΗΛΙΟΣ και για το πιθανό χρηματοδοτικό σχήμα της επένδυσης.

Στην απάντησή του, κ. Oettinger τονίζει ότι «Το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής της Ελλάδας κάλεσε την Επιτροπή να συμμετάσχει με τη λογική ότι η σύνθεση της συντονιστικής επιτροπής αντικατοπτρίζει τη σημασία της συμμετοχής των σχετικών φορέων στη διαδικασία, ώστε το πεδίο εφαρμογής του προγράμματος να αντικατοπτρίζει το κοινό ενδιαφέρον τους και για να διασφαλιστεί ο αποτελεσματικός συντονισμός». Συνεχίζοντας ο Επίτροπος παραπέμπει σε ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 6/6/2012 (ένα μήνα μετά την ερώτηση του Ν. Χουντή), με την οποία φωτογραφίζοντας την Ελλάδα και το πρόγραμμα Ήλιος η Κομισιόν αναφέρει «… απλουστευμένα διοικητικά καθεστώτα,  σταθερά και αξιόπιστα καθεστώτα στήριξης και ευκολότερη πρόσβαση σε κεφάλαια  (για παράδειγμα,  μέσω δημοσίων καθεστώτων στήριξης) θα συμβάλουν στην ανταγωνιστικότητα της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές.  Εν προκειμένω,  κομβικό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και οι εθνικοί δημόσιοι οργανισμοί».

Ο Επίτροπος καταλήγει «Ωστόσο, οι συζητήσεις σχετικά με τις αποφάσεις για τα οικονομικά θέματα διεξάγονται από τα κράτη μέλη και τους εμπλεκόμενους επενδυτές. Στο πλαίσιο αυτό συζητείται και η δυνατότητα χρησιμοποίησης των διαρθρωτικών ταμείων ( δηλαδή του ΕΣΠΑ) για τη χρηματοδότηση αυτού του προγράμματος».

Ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντής, με βάση την απάντηση του επιτρόπου, κατέθεσε νέα ερώτηση στην Επιτροπή με την οποία ζητά διευκρινήσεις σχετικά με το ποιοί είναι οι εμπλεκόμενοι επενδυτές και πως αυτοί έχουν οριστεί εφόσον δεν έχει υπάρξει ακόμα δημόσιος διαγωνισμός.

To Γραφείο Τύπου

www.syn.gr 

Συνέντευξη Π. Σκουρλέτη, υπεύθυνου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στον ρ/σ «ΝΕΤ 105,8» (Π.Τσούτσιας)

   Καλημέρα κ. Σκουρλέτη. Προχθές ο κ. Τσίπρας, στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, είπε η κυβέρνηση να πει στην τρόικα να μην έρθει στη χώρα μας εάν δεν ισχύσει η απόφαση της Συνόδου Κορυφής για την Ιταλία και την Ισπανία και για εμάς.

Νομίζω ότι είναι το λιγότερο που θα είχε να κάνει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να διορθώσει τη στάση της τις προηγούμενες μέρες, η οποία χαρακτηρίστηκε με μια παντελή απουσία στη συζήτηση που γινόταν στην Ευρώπη, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε μια εκ νέου εκ μέρους της κατάθεση διάθεση πλήρους αποδοχής της πολιτικής του μνημονίου. Αναφέρομαι στην τελευταία επιστολή του κ. Σαμαρά. Την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι συζητάγανε για έναν νέο τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης των Τραπεζών, η ελληνική κυβέρνηση δεν είπε τίποτα, υπήρξε πλήρης αφωνία. Είπε κοιτάξτε να δείτε τα πράγματα να εφαρμοστούν ως έχουν. Άρα, αντικειμενικά, με αυτή την της τη στάση αθροίστηκε σε εκείνο το στρατόπεδο που ήθελε να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, δηλαδή της κας Μέρκελ. Ήταν το αντιπαράδειγμα σε επίπεδο Ευρώπης. Τι θα έπρεπε να κάνει μια κυβέρνηση; Δεν θα έπρεπε να κάνει αυτά που έκανε ο κ. Σαμαράς με την επιστολή του. Άρα, λοιπόν, με βάση την καινούργια πραγματικότητα, αυτό που έχει γίνει αυτή τη στιγμή, το λιγότερο είναι να πούμε ότι πρέπει να αντιμετωπιστούμε όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Δηλαδή, το κομμάτι των κεφαλαίων που πηγαίνει για επανακεφαλαιοποίηση να μην μετρήσει το δημόσιο χρέος. Είναι το πρώτο και το ελάχιστο βήμα που πρέπει να γίνει.

-       Δεν νομίζω ότι κανένας θα διαφωνήσει σε αυτό. Υπάρχει, όμως, μια διαφορά. Η διαφορά είναι ότι ναι μεν εμείς είμαστε οι κακοί μαθητές της τάξης, το κακό παράδειγμα. Το δεύτερο είναι ότι, η Ισπανία και η Ιρλανδία, που ήταν μέσα στο κείμενο της Συνόδου, έχουν πρόβλημα τραπεζικό, δεν έχουν πρόβλημα δημοσιονομικό όπως έχουμε εμείς.

Βεβαίως έχουν πρόβλημα τραπεζικό, αλλά εμείς έχουμε και τραπεζικό πρόβλημα. Γι’ αυτό γίνεται και η επανακεφαλαιοποίηση. Τα 50 δις δεν είναι αμελητέο ποσό.

-       Βεβαίως. Και το να φύγουν από την πλάτη του Έλληνα είναι τεράστιο πράγμα.

Βεβαίως. Αν δεν το κάνουμε αυτό ακυρώνεται και η όποια θετική επίπτωση από το κούρεμα. Διότι, αν κοιτάξετε λιγάκι τις προσθαφαιρέσεις μετά το κούρεμα είναι πολλή μικρή η μείωση στο συνολικό ποσό του χρέους, τελικά μετά από δυο –τρία χρόνια. Δεν αρκεί από μόνο του αυτό. Αλλά είναι ένα βήμα.

-       Ωραία και πως θα το κάνεις αυτό; Λέγοντας, ή μας βάζετε κι μας μέσα ή να μην έρθει η τρόικα εδώ; Μια φορά το κάναμε με τον κ. Βενιζέλο και το πληρώσαμε «ο κούκος αηδόνι»..

Εγώ δεν έχω καταλάβει τότε τι έκανε ο κ. Βενιζέλος και τι δεν έκανε, διότι την ίδια στιγμή που έκανε αυτήν την υποτίθεται εικονική αντιπαράθεση με την τρόικα, προσπαθούσε να υποβάλλει όρους στο δεύτερο μνημόνιο, οι οποίοι ήταν αυστηρότεροι της τρόικας. Και μετά είπε ότι του επέβαλλαν αυτά ο ΣΕΒ, ο ΣΕΒ είπε για τον κ. Βενιζέλο, θυμάστε όλη αυτή την συζήτηση.

Αλλά πρέπει να καταλάβουμε από τότε έχει κυλήσει νερό στο αυλάκι της κρίσης. Από τότε στην Ευρώπη έχει ανοίξει η συζήτηση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης. Αυτός ο νέος τρόπος αντιμετώπισης δεν έχει να κάνει μόνο με το ζήτημα της διαφορετικής αντιμετώπισης της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Κατά τη γνώμη μου, θέτει το ζήτημα της εγκατάλειψης των πολιτικών λιτότητας και την αντικατάσταση τους από ένα νέο σχέδιο βαθιών δομικών αλλαγών εντός της Ευρώπης. Αλλά εν πάση περιπτώσει, πρέπει να σεβαστούμε και την ψήφο του ελληνικού λαού, η οποία ήταν καταδικαστική είτε στο όνομα της ακύρωσης, όπως λέγαμε εμείς, του μνημονίου, είτε της επαναδιαπραγμάτευσης. Όχι της ιδιοκτησίας και της απαρέγκλιτης εφαρμογής του, όπως λέει την επόμενη των εκλογών ο κ.Σαμαράς.

-       Αυτό, όμως, που περιγράφετε, μέχρι το βαθμό να πει στην τρόικα, δηλαδή να πει στους δανειστές του, μη έρθετε στην Ελλάδα; Εκτός και αν αυτό το φέρνετε ως παράδειγμα. Η τρόικα σαφώς είναι υπάλληλοι. Η τρόικα, όμως, έρχεται εδώ για να κάνει μια αξιολόγηση για να σου εκταμιεύσουν πάλι κάποια χρήματα γιατί, αν μας λένε σωστά, τέλη Ιουλίου τα λεφτά τέλος.

Αυτή την υπόθεση την έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές. Αν αυτή τη στιγμή ο κ. Μόντι είχε μια αντίστοιχη στάση ή ο κ. Ραχόι, δεν θα υπήρχε σήμερα Ευρώπη. Και ξέρετε κάτι; Αν είναι μια φορά δύσκολο να υπάρξει μια απόφαση για το μέγεθος της ιταλικής και της ισπανικής οικονομίας, είναι πολύ πιο εύκολο και λιγότερο επώδυνο το να υπάρξουν κάποιες αλλαγές σε σχέση με την αντιμετώπιση της περίπτωσης της Ελλάδας. Εάν τώρα δεν το βάλουμε, τι θα είμαστε ο καρπαζοεισπράκτορας της Ευρώπης; Δεν καταλαβαίνω αυτή την πολιτική της εθνικής υποταγής τελικά. Αυτή είναι η εθνική προσπάθεια και η εθνική ομάδα να λέμε ότι είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι , με δεδομένο την αποτυχία και τον εκτροχιασμό σε όλα τα επίπεδα;

-       Απλά απέναντι στην πολιτική της εθνικής υποταγής, που λέτε εσείς, το αντίδοτο είναι η πολιτική του εθνικού τσαμπουκά;

Όχι. Της υπεράσπισης του μηνύματος της κοινωνίας, της υπεράσπισης της αξιοπρέπειας και της προσπάθειας να συντονιστούμε με μια σχετική νέα πραγματικότητα που υπάρχει στην Ευρώπη. Υπήρξε ένα ρήγμα, δεν πρέπει να «χωθούμε» μέσα σε αυτό το ρήγμα;

-       Πάντως, ξέρετε, ότι ακόμα και τώρα η Γερμανία επιμένει ότι η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός Ευρώπης, μάλιστα το focus δημοσίευσε ένα nonpaper του κ. Σόιμπλε, το διέψευσε ο κ.Σόιμπλε, το focus επέμενε ότι υπάρχει αυτό τοnonpaper, καταλαβαίνετε ότι εδώ οι χειρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης, της όποιας ελληνικής κυβέρνησης, πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί.

Συμφωνώ ότι μπορεί να είναι αληθινό, μπορεί και να μην είναι αληθινό. Αλλά η Γερμανία θέλει να διατηρήσει το σημερινό στάτους, το οποίο εκ των πραγμάτων είναι υπέρ των δικών της οικονομικών συμφερόντων. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς. Διότι, το έχουμε ξαναπεί αυτό. Αν συνέβαιναν όλα όσα κατά καιρούς έχουν διαρρεύσει, τότε θα μας είχαν πετάξει έξω. Δεν μπορεί, όμως, εμείς να χρησιμοποιούμαστε ως φόβητρο, ως ένα άλλο δηλαδή πειραματόζωο για την  υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Δεν μπορεί να επιφυλάσσουμε στον εαυτό μας αυτό τον ρόλο.

-       κ. Σκουρλέτη, θα μπορούσε σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι κυβέρνηση και ο κ.Τσίπρας Πρωθυπουργός. Άρα, ο κ. Τσίπρας να ήταν προχθές στην Σύνοδο Κορυφής. Κάνατε προσομοίωση αν ήταν ο κ.Τσίπρας στη Σύνοδο Κορυφής πως θα λειτουργούσατε;

Μακάρι να ήταν έτσι, γιατί θα ήταν ευεργετικό τόσο για τη χώρα όσο και για την Ευρώπη. Φανταστείτε πόσο πιο ισχυρός θα ήταν ο άξονας του Νότου  όταν θα υπήρχε και μια χώρα σαν την Ελλάδα, όχι από απόψεως μεγέθους οικονομίας γιατί είναι μικρή ούτως ή άλλως, η οποία πρόσφατα θα είχε στείλει, μέσα από μια δημοκρατική διαδικασία, τη διαδικασία των εκλογών, ένα ισχυρό μήνυμα ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες λένε όχι σε αυτή τη βάρβαρη πολιτική της λιτότητας. Ο κ. Μόντι σε τελική ανάλυση δεν αντιπροσωπεύει μια αντινεοφιλελεύθερη πρόταση. Θα ήταν ένα άλλο  μείγμα στον πόλο αυτόν, ο οποίος φαίνεται ότι πάει να διαμορφωθεί εναντίον των απόψεων της κας Μέρκελ.

-       Είδαμε πάντως και οι Πορτογάλοι δεν μίλησαν… Ας αλλάξουμε σελίδα. Χθες στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ αποφασίστηκαν τα βήματα για την ενοποίηση, την αλλαγή όλου αυτού του συμβατισμού(;) σε ένα ενιαίο κόμμα, μια ενιαία παράταξη. Θα μας τα πείτε εσείς. Το ερώτημα είναι, αυτό σημαίνει αυτοδιάλυση όλων αυτών των συνιστωσών, ακόμη και του ΣΥΝΑΣΠΙΜΣΟΥ;       

Αυτό το οποίο αποφασίστηκε χθες ήταν το εξής. Να μπορέσουμε την πραγματικότητα αυτής της διευρυμένης πια συσπείρωσης πολιτών γύρω από την πολιτική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία εκδηλώθηκε όχι μόνο σε επίπεδο ποσοστών, αλλά εκδηλώθηκε και μέσα από μια ενεργή συμμετοχή στις διαδικασίες των λεγόμενων λαϊκών συνελεύσεων, που κάναμε εμείς ανάμεσα στις δυο εκλογές, να την μεταφράσουμε σε μια μόνιμη πολιτική σχέση με τον κόσμο. Να καλέσουμε αυτό τον κόσμο να γίνουν μέλη μας, να αποκτήσει δικαιώματα και δυνατότητα διαμόρφωσης της γραμμής μας. Άρα, μιλάμε για μια πορεία μετασχηματισμού του σημερινού εκλογικού σχήματος, του ΣΥΡΙΖΑ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, σε έναν ενιαίο πολιτικό φορέα, όπου το θέμα της συνύπαρξης για πόσο διάστημα και της παράλληλης λειτουργίας των υπαρχουσών κομμάτων είναι κάτι το οποίο θα κριθεί πια από τη ζωή.

-       Διάβαζα ότι το Συνέδριο μάλλον θα πάει για την άνοιξη;

Αυτό, βέβαια, πάντοτε υπόκειται στις πολιτικές εξελίξεις. Το θέμα είναι….

-       Αυτό ήθελα να πω. Δηλαδή, θα είναι αυθαίρετο το συμπέρασμά μου, ότι προβλέπεται ότι δεν υπάρχει περίπτωση μέχρι την άνοιξη να έχουμε εκλογές και τέτοια πράγματα;…

Όχι μην το συσχετίζετε. Άλλωστε, εμείς αγωνιζόμαστε να είναι όσο το δυνατόν πιο λίγες οι μέρες αυτής της κυβέρνησης.

-       Αυτό είναι ένα δείγμα, όλα αυτά που συζητήσαμε, πως θα κάνετε την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση γιατί είδαμε χθες ότι δεν χαριστήκατε και στον κ. Βενιζέλο και στον κ. Κουβέλη. Τους βάζετε στο ίδιο τσουβάλι; Είναι το ίδιο, δηλαδή;……

Από μεριάς πολιτικών ευθυνών, από τη στιγμή που συμμετέχουν ισότιμα σε αυτή την κυβέρνηση, μοιράζονται τις ευθύνες γι’ αυτή την πολιτική. Τέρμα τα ψέματα. Δεν μπορεί να κρατάνε και την πολυτέλεια της διαφορετικής διακριτής φωνής, όταν στηρίζουν ολόθερμα και ολόψυχα την πολιτική αυτής της κυβέρνησης. Και τώρα είναι στο ξεκίνημα. Θα δούμε και στις προγραμματικές τι εννοούσαν ,σε σχέση με τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις θα κριθούν. Πρώτα απ’ όλα από το λαό και δευτερευόντως από εμάς.

-       κ. Σκουρλέτη σήμερα ανοίγουν οι εργασίες του διήμερου συνεδρίου του Economist, στην Αθήνα, θα μιλήσει και ο Πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο κ. Τσίπρας. Θα μπορούσε κάποιος αριστερός να πει «κοίτα που φτάσαμε»…

Η πραγματικότητα είναι ότι σε όλα τα επίπεδα συνομιλούμε και με ανθρώπους με τους οποίους έχουμε διαφορετικά προγράμματα και διαφορικές κοσμοθεωρίες. Αυτό, νομίζω, το έχουμε κατακτήσει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον σύγχρονο κόσμο. Εκεί θα πούμε τις απόψεις μας για την οικονομική κρίση, για την οικονομία, για τις δυνατότητες της Ελλάδας που μπορεί να προκύψουν εάν απαλλαγεί από την πολιτική του μνημονίου, αλλά νομίζω στη 1:30 το μεσημέρι θα έχουμε και την πλήρη τοποθέτηση, οπότε θα μπορούμε να μιλάμε πιο συγκεκριμένα.

-       Να σας ευχαριστήσουμε, να είστε καλά κ.Σκουρλέτη.

To Γραφείο Τύπου

www.syn.gr 

Εισήγηση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, Αλέξη Τσίπρα, στη Συνεδρίαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ (Σάββατο 30/6 - Πολυχώρος Αθηναΐς)

www.sysn.gr

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Πολλοί αναρωτιούνται αν θα πρέπει να είμαστε χαρούμενοι ή απογοητευμένοι από το εκλογικό αποτέλεσμα.
Εγώ θα ήθελα να επισημάνω ότι μια πολιτική δύναμη που αναλαμβάνει την ιστορική ευθύνη να εκπροσωπήσει και να εκφράσει την αγωνία, τις διεκδικήσεις και τις προσδοκίες ενός ολόκληρου λαού, δεν έχει σημασία πως αισθάνονται τα στελέχη της αλλά πως αισθάνεται ο κόσμος που θέλει να εκπροσωπήσει.
Και ο κόσμος, οι άνθρωποι που μας ψήφισαν και υπερβαίνουν το 1 εκατομμύριο εξακόσιες πενήντα χιλιάδες. Αλλά και πολλοί άλλοι που δείλιασαν, είχαν επενδύσει στη νίκη μας μια πολύ μεγάλη προσδοκία.
Την ίδια τους την ελπίδα για αντιστροφή της κατάντιας που βιώνουν.
Την ελπίδα και την εμπιστοσύνη τους στην πρότασή μας για κυβέρνηση της αριστεράς και ακύρωση του Μνημονίου της χρεοκοπίας.
Και όλοι αυτοί σήμερα αισθάνονται ότι χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία.
Όχι δεν χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ κατήγαγε μια ιστορική επιτυχία.
Δεν έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο λαός μας έχασε την ευκαιρία.
Η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία.
Η Ευρώπη έχασε την ευκαιρία.
Αν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου είχαν αναδείξει κυβέρνηση της Αριστεράς, η εικόνα σήμερα σε όλη την Ευρώπη θα ήταν εντελώς διαφορετική.
Η Ελλάδα δεν θα ήταν ένας απλός αμήχανος παρατηρητής σε μια πρώτη ουσιαστική σύγκρουση σε μια σύνοδο κορυφής.
Δεν θα ήταν παντελώς απομονωμένη στις ευρωπαϊκές εξελίξεις.
Θα ήταν το επίκεντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων και ο εμβρυουλκός μεγάλων ανατροπών.
Δεν θα παρενέβαινε στην πιο κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής με επιστολές υποτέλειας και δουλοπρέπειας.
Επιστολές που διαβεβαιώνουν την προσήλωση της κυβέρνησης στην καταστροφική πολιτική των Μνημονίων και της ύφεσης.
Που χαραμίζουν μέσα σε λίγες μέρες όσα ο λαός μας με τις διεκδικήσεις αλλά και με τη ψήφο του κέρδισε, το προηγούμενο διάστημα.
Που ακυρώνουν πλήρως ακόμα και τις προεκλογικές υποσχέσεις των Μνημονιακών κομμάτων για επαναδιαπραγμάτευση.
Και που, εν τέλει, προσβάλλουν βαθύτατα το αίσθημα αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού, ότι και να ψήφισε στις τελευταίες εκλογές.
Η Ελλάδα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ σχημάτιζε κυβέρνηση, δε θα ήταν σήμερα το μαλακό μαξιλαράκι για την κυρία  Μέρκελ.
Θα ήταν  βασική συνιστώσα της συμμαχίας του Νότου.
Και θα είχε ήδη κερδίσει τουλάχιστον όσα και οι Ισπανία και Ιταλία διεκδίκησαν και κέρδισαν.
Όμως η συγκυβέρνηση του μνημονίου και τα τρία κόμματα που την αποτελούν, αποδείχτηκε ότι στρατηγική και σχέδιο είχαν μόνο για να αντιπολιτευτούν και να συκοφαντήσουν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Για τη περιβόητη επαναδιαπραγμάτευση δεν είχαν καμία στρατηγική και κανένα σχέδιο.
Τι κι αν προεκλογικά μιλούσαν για νέο κλίμα στην Ευρώπη, με ανοιχτές προϋποθέσεις για επαναδιαπραγμάτευση.
 Στην Σύνοδο συντάχθηκαν απολύτως με το παλιό κλίμα.
Συνέχισαν σα να μην συνέβη τίποτα, να ευθυγραμμίζονται με την πολιτική που εδώ και δύο χρόνια λεηλατεί και καταστρέφει την χώρα μας.
Και επέλεξαν να παρακολούθησαν από μακριά την Μέρκελ να υποχωρεί στο Ιταλικό και Ισπανικό αίτημα για άμεση ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Και δεν είχαν την στοιχειώδη τόλμη να ζητήσουν ίση μεταχείριση για την Ελλάδα, ώστε να μην χρεώνεται ακόμα περισσότερο ο λαός μας.
Ο κ. Σαμαράς βέβαια λόγω του προβλήματος υγείας δεν ήταν παρών. Του ευχόμαστε ειλικρινά και ολόθερμα για άλλη μια φορά, ταχεία και πλήρη ανάρρωση.
Με την επιστολή που έστειλε βέβαια φρόντισε να απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από την αίθουσα της συνόδου και τα επίδικά της.
Αλλά και οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης που ευτυχώς δεν είχαν κάποιο άλλο κώλυμα, επέλεξαν να απουσιάζουν από την διαπραγμάτευση, όταν μέχρι πρότινος έκλειναν το ρήμα επαναδιαπραγματεύομαι σε όλους τους τόνους και εγκαλούσαν επιδειχτικά τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί αρνείται να συμμετάσχει στις περιβόητες εθνικές διαπραγματευτικές ομάδες.
Και πραγματικά αναρωτιόμαστε ποιος ο λόγος να φτιάχνετε εθνικές ομάδες όταν δεν είσθε εις θέση ούτε καν να μπείτε στο γήπεδο.
Η Εθνική της επαναδιαπραγμάτευσης, δυστυχώς, αποκλείστηκε πριν προλάβει να φτάσει στα τελικά της συνόδου κορυφής.
Αποκλείστηκε στις 17 του Ιούνη με τοα αποτέλεσμα των εκλογών, που έδωσε τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης μνημονιακής συνέχειας.
Και αυτό επαναλαμβάνω δεν ήταν ήττα της αριστεράς ή του ΣΥΡΙΖΑ.
Ήταν ήττα εθνική.
Εμείς καλούμε τη κυβέρνηση έστω και τώρα.
Έστω και κατόπιν εορτής να διεκδικήσει τα αυτονόητα.
Να δηλώσει ευθαρσώς ότι αν δεν ισχύσει και για την Ελλάδα ότι ίσχυσε για την Ισπανία και την Ιταλία, η τρόικα δεν έχ3ει καμία δαυλιά να έρθει στην Ελλάδα.
Και να δηλώσει ανοιχτά ότι εάν αυτό δεν ισχύσει θα προβάλλει βέτο νέο ευρωπαϊκό σύμφωνο.
Αυτό είναι το αυτονόητο. Η ίση μεταχείριση.
Και σε ότι μας αφορά, δηλώνουμε ευθαρσώς, γιατί πολύ κουβέντα γίνεται περί υπευθυνότητας, ότι εάν η ελληνική κυβέρνηση το πράξει αυτό εμείς θα το υποστηρίξουμε σθεναρά.
Αυτό σημαίνει για μας υπεύθυνη αντιπολίτευση.
Υπευθυνότητα είναι να υποστηρίζεις και να προωθείς το συμφέρον της χώρας και του λαού.
Όχι να σφυρίζεις αδιάφορα και να συναινείς στις εθνικές ήττες.
Και εμείς είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της χώρας και του λαού, όχι τα στενά παραταξιακά μας συμφέροντα.
Αλλά δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι ότι η συγκυβέρνηση Σαμαρά, έχει την ίδια φιλοσοφία.
Εμείς θα επιμείνουμε και την καλούμε να πράξει το αυτονόητο.
Αφού δεν το έπραξε επί τόπου στη Σύνοδο, ας το πράξει έστω και τώρα. 
Ειδάλλως θα αποδειχθεί για μια ακόμα φορά, ότι είναι δέσμια της συντεχνίας των τραπεζιτών, που διεκδικούν να κρατήσουν τον έλεγχο των τραπεζών με τα λεφτά του ελληνικού λαού και χωρίς να βάζουν φράγκο από την τσέπη τους.
Γιατί τους τραπεζίτες όχι μόνο δεν τους καίγεται καρφί αν θα φεσώνεται ο έλληνας φορολογούμενος για να σώσουν τις τράπεζές τους, μη σας πω ότι τους τρομάζει η ιδέα της απευθείας ανακεφαλαιοποίησης, αφού έτσι πιθανώς θα μπουν εμπόδια στο σκάνδαλο της διατήρησης των χαρτοφυλακίων από τους ίδιους.
¨Όχι πως αν κάτι τέτοιο κερδηθεί, θα έχουμε σωθεί από τη κρίση.
Αλλά τουλάχιστον θα σταματούσαν τα λεφτά και τα χρέη του ελληνικού λαού να χρησιμοποιούνται για να διασωθούν χρεοκοπημένοι τραπεζίτες.
Αν υπήρχε, λοιπόν, κυβέρνηση της Αριστεράς η Ελλάδα δεν θα ήταν με τα χέρια ψηλά, εκλιπαρώντας κόκκαλα ως αντάλλαγμα για την πειθήνια διακυβέρνησή της.
 Θα ήταν ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων.
Θα ήταν το κέντρο μιας νέας ευρωπαϊκής συσπείρωσης, που θα είχε σαν πρώτο στόχο να βάλει φρένο στην κρίση και την πολιτική των Μνημονίων.
Μια πολιτική που καταδικάζει την Ευρώπη, οδηγεί σε κατάρρευση το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, και πάνω από όλα υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και τις κατακτήσεις δεκαετιών.

Συντρόφισσες και σύντροφοι
Πιστεύω ακράδαντα ότι παρότι χάθηκε μια ευκαιρία, οι εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου δεν ήταν το τέλος της προσπάθειας του λαού μας να ανατρέψει το Μνημόνιο.
Ήταν δύο μεγάλα βήματα για την πολιτική αλλαγή.   
Ήταν η συνέχιση της προσπάθειας της κοινωνίας να χειραφετηθεί από την καταδίκη του Μνημονίου και να αλλάξει το μέλλον της.
Ήταν η συνέχεια των μεγάλων αγώνων του εργαζόμενου λαού και των αγανακτισμένων.
Ήταν μια πρωτοφανής διεργασία. Μια διεργασία λαϊκής και κοινωνικής χειραφέτησης, που αντανακλούσε την αγωνία αλλά και τη θέληση μιας κοινωνίας που βιώνει εκρηκτικές αλλαγές.
Ευρύτατα στρώματα διολισθαίνουν με απίστευτους ρυθμούς προς τη φτώχια.
Η ανεργία θερίζει.
Στην κοινωνία υπάρχει γενικευμένη ανασφάλεια.
Ακόμα χειρότερη είναι η απουσία προοπτικής.
Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων είναι πλέον πεισμένη ότι όλα τα μέτρα που επιβάλλονται στη χώρα μας είναι απολύτως αναποτελεσματικά.
Ο κόσμος ματώνει χωρίς λόγο.
Μέσα από την πολιτική που αναπαράγει την ύφεση, λεηλατεί τον πλούτο και διαλύει την οικονομία, προοπτική εξόδου από την κρίση δεν υπάρχει.
Το Μνημόνιο καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό. Και αυτό που θα αφήσει πίσω του είναι μόνο συντρίμμια.
Άραγε όμως δε το βλέπει αυτό η πλειοψηφία του λαού μας.
Γιατί εμπιστεύτηκε ξανά, έστω και οριακά, τις δυνάμεις του χθες.
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, δεν επιθυμώ να αποφύγουμε μια εκτενή συζήτηση και για τις δικές μας αδυναμίες. Αυτός είναι άλλωστε ο μόνος τρόπος να τις διορθώσουμε.
Εντούτοις υποστηρίζω ότι σε αυτή τη μάχη απέναντί μας δεν ήταν μόνο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Ο αντίπαλός μας δεν ήταν το χρεωκοπημένο δικομματικό σύστημα.
Ούτε οι πρόθυμοι σύμμαχοί του.
Αντίπαλοί μας ήταν η Μέρκελ, το Κεφάλαιο, οι τράπεζες, ολόκληρο το ευρωπαϊκό σύστημα και οι μηχανισμοί εξουσίας.
Χρειάστηκαν απροκάλυπτες εξωτερικές παρεμβάσεις, μια γιγάντια εκστρατεία κατατρομοκράτησης με την συμμετοχή των μεγαλύτερων ΜΜΕ, και ένα ληστρικό εκλογικό σύστημα, για μπορέσει το πολιτικό κατεστημένο να μας κερδίσει οριακά, συνασπίζοντας τις δυνάμεις που του απέμειναν.
Αλλά είδαμε κι άλλα εξόχως ενδιαφέροντα πράγματα να συμβαίνουν.
Είδαμε ξαφνικά δυο δις ευρώ να φεύγουν παραμονές εκλογών από τις τράπεζες.
Όχι χρήματα από μικροκαταθέτες.
Συγκεντρωμένα κεφάλαια, που μετακινήθηκαν με συγκεκριμένους στόχους.
Προκειμένου να στηθούν τα βρώμικα παιχνίδια της επόμενης ημέρας σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδιζε τις εκλογές.
Και την επόμενη των εκλογών είδαμε τα χρήματα αυτά να επανέρχονται σα να μη συνέβη τίποτα.

Είδαμε, επίσης, να παρακρατείται ένα δις από την δόση της Ελλάδας και να μην διαμαρτύρεται κανείς επισήμως για την παραβίαση των συμφωνημένων.
Αντίθετα να επιστρατεύονται τα κανάλια για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο για το τι μας περιμένει σε περίπτωση που ψηφιστεί η Αριστερά.
Να δείχνουν τις ουρές των ανθρώπων που έψαχναν φάρμακα και να λένε αυτή θα είναι η εικόνα αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και την επόμενη των εκλογών, είδαμε το δισεκατομμύριο να εκταμιεύεται κανονικά. Και φυσικά ούτε ευρώ να μην πηγαίνει στα φάρμακα ή οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα, αφού όλο προοριζόταν για αποπληρωμή ομολόγων.
Είδαμε, τέλος, ένα πρωτοφανές κύμα τρομοκρατίας προς τους εργαζόμενους, σε μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες.
Ότι αν ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ θα χάσουν τη δουλειά τους.  Ότι σε περίπτωση νίκης της Αριστεράς η επόμενη των εκλογών, θα έμοιαζε με κοινωνική έρημο.
Και παρά τη φοβερή επιχείρηση τρόμου, ο κόσμος αντιστάθηκε.
Έδειξε πρωτοφανή αντοχή και πείσμα.
Έδειξε ορμή και αποφασιστικότητα για να κάνει την υπέρβαση ώστε να νικήσει η ελπίδα.
Αυτό σημαίνει ότι ο λαός μας είναι πια ώριμος.
 Θέλει, και μπορεί να γίνει ξανά ο πρωταγωνιστής της ιστορίας.
Και δίνει σε εμάς την ευθύνη και την εντολή να είμαστε πιο προετοιμασμένοι, πιο αποτελεσματικοί, πιο δυνατοί στην πάλη για την ανατροπή των σημερινών συσχετισμών.
 Να συνεχίσουμε να είμαστε η αξιόπιστη πολιτική δύναμη που θα αποδεσμεύσει τη χώρα από την κοινωνική καταστροφή των μνημονίων. 
Αυτή είναι η εντολή που έχουμε και οφείλουμε να την τιμήσουμε.
Απέναντι σε μια κοινωνία που σέρνεται στην χρεωκοπία, στην φτώχια, στην καταστροφή.

Συντρόφισσες και σύντροφοι
Η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του Ιουνίου, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις αλλά και δύο μεγάλα μειονεκτήματα.
Το πλεονέκτημα είναι ότι έχει δημοκρατική νομιμοποίηση. Θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από μια Βουλή που σχηματίστηκε σε συνθήκες κρίσης.
Αυτό είναι σίγουρα μια μεγάλη ανάσα για το σύστημα εξουσίας.
Δεν ξέρω όμως αν θα είναι ικανή να αντιπαρέλθει των μεγάλων μειονεκτημάτων.
Το ένα της μεγάλο μειονέκτημα είναι οι ίδιες οι δεσμεύσεις της, η ίδια η πολιτική της.
 Έχουν να κατεδαφίσουν ότι έχει απομείνει, στον τομέα των δικαιωμάτων, των εργασιακών σχέσεων και του κοινωνικού κράτους.
Έχουν να λεηλατήσουν μέχρι τέλους εισοδήματα, μισθούς, και αξιοπρέπεια.
Έχουν να ξεπουλήσουν όσο πιο φτηνά γίνεται τη δημόσια περιουσία.
Έχει να υλοποιήσει μια πολιτική που οξύνει την ύφεση.
Που τραβάει σε πρωτοφανή όρια την κοινωνική δυστυχία.
Που εντείνει την αγανάκτηση του κόσμου.
Το δεύτερο μεγάλο μειονέκτημα, ότι όσο θα εξαντλούνται τα αποθέματα αντοχής του λαού τόσο θα εξαντλείται κι η αποτελεσματικότητα της τρομοκράτησής του.
Το μόνο με το οποίο ασχολήθηκαν σοβαρά ήταν το να ρίχνουν λάσπη και να διαστρεβλώνουν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, για να φοβίζουν το λαό.
Αυτό έχει όρια.
Και η επανάληψη της ιστορίας, μάλλον δεν είναι θρίλερ αλλά κωμωδία, όπως θα λεγε και ένα μεγάλος κλασικός.
Η πολιτική αυτή δεν μπορεί πια να φτάσει πολύ μακριά.
Η κυβέρνηση, η κυβέρνηση της συνέχειας του μνημονίου, δε μπορεί παρά να είναι μια σύντομη ιστορική παρένθεση.
Μια μικρή παλινδρόμηση.
Μια σύντομη ανάπαυλα στη κεκτημένη ταχύτητα, στην ορμή του λαού μας προς τη χειραφέτηση και τη μεγάλη ανατροπή.
Και όσο οι επιλογές της κυβέρνησης επιβεβαιώνουν την δογματική της επιμονή στη λάθος συνταγή, τόσο περισσότερο θα επιβεβαιώνεται η παραπάνω μας εκτίμηση.

Αμέσως μετά τις εκλογές, οι θέσεις κλειδιά, όπως για παράδειγμα αυτή του υπουργού των οικονομικών, παραδόθηκαν στους πιο φανατικούς υποστηρικτές του Μνημονίου.
Τόσο φανατικούς που πριν από δύο ή ακόμα και ένα χρόνο διατύπωναν αισιόδοξες προβλέψεις ότι κάπου τώρα που μιλάμε, το Μνημόνιο θα μας εξασφάλιζε διψήφιο ποσοστό ανάπτυξης.
Οι συγγραφείς του Μνημονίου πρέπει να είναι λιγότερο φανατικοί υποστηρικτές του από κάποιους υπουργούς της κυβέρνησης.
Αν δεν συμπίπτουν βέβαια.

Αλλά επειδή αυτή η αίσθηση της μικρής παλινδρόμησης, δε θα είναι ορατή μόνο σε εμάς αλλά και στους έχοντες την εξουσία, ίσως είναι και ότι το πιο επικίνδυνο.
Και θέλουμε κατηγορηματικά να τους καλέσουμε να εγκαταλείψουν κάθε κρυφή σκέψη για άλωση του κράτους και λεηλασία του δημόσιου πλούτου.
Να εγκαταλείψουν κάθε σκέψη για επιτάχυνση του ξεπουλήματος έναντι πινακίου φακής της δημόσιας περιουσίας, από το περίφημο ΤΑΙΠΕΔ.
Αλλά και όποια σκέψη για δημιουργία θυλάκων κομματικής φαυλοκρατίας σε κρίσιμους τομείς, είτε είναι υπουργεία, είτε δημόσιες υπηρεσίες, είτε, ακόμα χειρότερα η αστυνομία και ο στρατός.
Σε κάθε προσπάθεια να γυρίσετε την πολιτική και το κράτος δεκαετίες πίσω θα μας βρείτε απέναντι.
Και όπως έλεγε και ο αείμνηστος Ηλιού, θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
¨Όλα όσα συνέβησαν τους τελευταίους δυο μήνες στη χώρα δεν άλλαξαν μόνο τους πολιτικούς συσχετισμούς.
Άλλαξαν τα πάντα.
Άλλαξαν και εμάς.
Δεν είμαστε το ίδιο πριν και μετά τις δυο αυτές εκλογικές αναμετρήσεις.
Τώρα όμως έχουμε μπροστά μας μια πιο κρίσιμη αναμέτρηση.
Την αναμέτρηση με τον εαυτό μας και με τις δικές μας αδράνειες και αγκυλώσεις. Είναι η πιο δύσκολη αναμέτρηση και ταυτόχρονα η βασικότερη προϋπόθεση για να είναι επιτυχής η αναμέτρησή μας με την ιστορία.
Πριν από όλα όμως θέλω να δανειστώ, μια φράση που ξέρω ότι αρέσει σε πολλούς και πολλές.
Αν όχι τώρα πότε;
Αν όχι εμείς ποιοι;
Εμείς σύντροφοι.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε εμάς πέφτει το βαρύ ιστορικό φορτίο.
Δεν είναι αποτέλεσμα συγκυρίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ / ΕΚΜ προσανατολίστηκε από την πρώτη στιγμή στην υπεράσπιση της κοινωνίας.
Συμβάλλαμε με όλες μας τις δυνάμεις στα κινήματα αντίστασης και στις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.
Δώσαμε την μάχη στο πολιτικό και το ιδεολογικό πεδίο.
Ξεσκεπάσαμε το αδιέξοδο και την υποκρισία της πολιτικής του Μνημονίου και την αθλιότητα του δικομματικού κατεστημένου, που υιοθέτησε τον μνημονιακό σχεδιασμό για ένα κόκκαλο εξουσίας.
Αναδείξαμε τον εναλλακτικό δρόμο.
Μιλήσαμε σοβαρά για την ανάγκη της ενότητας ανάμεσα στις αριστερές αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Και βάλαμε ως πολιτικό στόχο την κυβέρνηση της αριστεράς.
Πριν από λίγο καιρό ένας τέτοιος στόχος θα φαινόταν εξωπραγματικός.
Αλλά η πραγματικότητα του Μνημονίου έχει αλλάξει καθοριστικά τις συνειδήσεις, τον τρόπο σκέψης, τις ανάγκες των ανθρώπων.
Έτσι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας συσπειρώθηκε γύρω μας, προκαλώντας την πρωτοφανή αύξηση της εκλογικής μας δύναμης.
Η εξέλιξη αυτή ήταν για μας μια βίαιη ωρίμανση.
Ήταν φυσικό να αναδείξει τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες μας.
Δεν τις φοβόμαστε. Δεν τις κρύβουμε κάτω από το χαλί.
Πορευόμαστε με τις συλλογικές μας αποφάσεις και δημοσίως αυτές διατυπώνουμε.
Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν θεωρούμε τον πλουραλισμό και την πολυμορφία αδυναμία. Αντίθετα για εμάς είναι δύναμη και πλεονέκτημα.
Σήμερα το παραδοσιακό δικομματικό μπλοκ βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ εδραιώνεται πλέον ως δύναμη κοινωνικής αντίστασης, αλλά και ως δύναμη ανατροπής και εναλλακτικής διεξόδου.
Αυτό αυξάνει φυσικά τις απαιτήσεις σε κάθε επίπεδο.
Γύρω μας συσπειρώνεται έναν νέο πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα.
Εκφράζει την θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας για ισότητα, κοινωνική αλληλεγγύη, δημοκρατία, εθνική κυριαρχία.
Είναι οι ίδιες αξίες που παλιότερα συγκρότησαν και δυνάμωσαν το ΕΑΜ, την μεγάλη ΕΔΑ, το κίνημα του 114, το αντιδικτατορικό κίνημα, το δημοκρατικό κίνημα της μεταπολίτευσης.
Η Αριστερά στην Ελλάδα μπορεί να υποχώρησε εκλογικά, μετά τη μεταπολίτευση, αλλά οι αξίες της διατηρήθηκαν ζωντανές στην κοινωνία.
Και θα διατηρούνται όσο υπάρχει κοινωνική αδικία, καταπίεση, δημοκρατικό έλλειμμα, χειραγώγηση της κοινωνίας από το κεφάλαιο και το κέρδος.
Σήμερα η Αριστερά διεκδικεί ξανά το μέγεθος που της αντιστοιχεί στο διάβα της νεότερης πολιτικής ιστορίας του τόπου μας.
Αλλά πολύ περισσότερο, διαμορφώνει την εναλλακτική της στρατηγική.
Η Αριστερά καλείται να διαμορφώσει την πολιτική, τις συμμαχίες και την κοινωνική δυναμική για μια μεγάλη ιστορική στροφή.
Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, σε ολόκληρο τον κόσμο.
 Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Είναι αυτονόητο ότι τα καθήκοντα που απορρέουν από την νέα κατάσταση είναι πολύ πιο μεγάλα και πολύ πιο σοβαρά.
Όχι μόνο γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας έχει δώσει την εμπιστοσύνη του. Αλλά και γιατί οι επιπτώσεις του Μνημονίου πλησιάζουν πια στα όρια του αδιανόητου.
Αυτό που μπορεί και πρέπει να κάνει τώρα η αριστερά, είναι να ενεργοποιήσει τις κοινωνικές δυνάμεις.
Τους εργαζόμενους.
Τους άνεργους.
Τους νέους ανθρώπους που αναζητούν ελπίδα και μέλλον με αξιοπρέπεια.
Τις λαϊκές τάξεις που τόσο μαζικά στράφηκαν προς το μέρος μας.
Τα μεσαία στρώματα που με βίαιο τρόπο προλεταριοποιούνται.
Από εδώ και πέρα η κοινωνία θα μας παρακολουθεί στενά.
Θα περιμένει από εμάς, και ταυτόχρονα θα μας κρίνει.
Και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς που μας ψήφισαν.
Αλλά και σε αυτούς που είτε από φόβο, είτε για κάποιον άλλο λόγο επέλεξαν να μην το κάνουν.
 Οφείλουμε να συναντηθούμε με αυτό τον κόσμο.
Να μετατρέψουμε αυτή την ευρεία εκλογική και πολιτική στήριξη προς την αριστερά, σε ενεργή κοινωνική και πολιτική στάση.
Χρειάζεται να στήσουμε ακόμα πιο ισχυρά και ακόμα πιο οργανωμένα δίκτυα αντίστασης και αλληλεγγύης.
Να δημιουργήσουμε υποδείγματα κοινωνικής δράσης απέναντι στην κρίση.
Σε κάθε γειτονιά σε κάθε χωριό, σε κάθε χώρο δουλειάς.
Να δείξουμε στην κοινωνία ότι μπορεί και πρέπει να υπερασπιστεί την συνοχή και την προοπτική της.
Χρειάζεται να επεξεργαστούμε έναν συνολικό σχέδιο κοινωνικής δράσης.
Να αξιοποιήσουμε κάθε μας δυνατότητα και κάθε απόθεμα ενεργητικότητας προς αυτή την κατεύθυνση.
Να μην αφήσουμε κανένα μόνο του στην κρίση.
Η αλληλεγγύη πρέπει να είναι η πρώτη και βασική μας προτεραιότητα.  
Και το πιο σημαντικό, οφείλουμε να συγκροτήσουμε μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία πάνω σε ένα εναλλακτικό σχέδιο, και να προχωρήσουμε μπροστά, χωρίς δισταγμούς και αμφιβολίες.
Λύση διεξόδου μπορεί να προέλθει μόνο από την Αριστερά και εμείς οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι γι αυτό.
ΟΙ εκλογές μας έφεραν σε επαφή με ένα τεράστιο πλήθος, πολύ μεγαλύτερο από την δύναμη που είχαμε καταγράψει ποτέ μέχρι τώρα.
Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας υπάρχουν άνθρωποι που μας έχουν πιστέψει, που μας έχουν στηρίξει.
Σε περιφέρεις όπως η Β Πειραιά και η Β Αθήνας υπερβαίνουμε το 30 και το 35%.
Για να σταθούμε με επάρκεια στις νέες συνθήκες χρειαζόμαστε νέους τρόπους λειτουργίας.
 Χρειαζόμαστε οργάνωση και παρουσία παντού.
Χρειαζόμαστε νέα συγκρότηση.
Είναι πια η ώρα για μια μεγάλη αριστερά. Για την αριστερά που θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπεράσπιση της κοινωνίας. Για την αριστερά που θα διεκδικήσει την ηγεμονία απέναντι σε έναν καταρρέοντα νεοφιλελευθερισμό στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Οφείλουμε λοιπόν να ολοκληρώσουμε το βήμα της ενότητας, με το οποίο πετύχαμε την νίκη του Ιουνίου.
Πρέπει, λοιπόν, να συνθέσουμε όλα τα ρεύματα που συγκλίνουν πια στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία, που αρνήθηκε τον συμβιβασμό με τον νεοφιλελευθερισμό, έως την ριζοσπαστική αριστερά και τη ριζοσπαστική οικολογία.
Αλλά κυρίως ας θυμόμαστε ότι έχουμε πια μια νέα πανίσχυρη συνιστώσα.
Τον κόσμο που μας στήριξε, που πιστεύει σε εμάς, που αναζητά δύναμη και πείσμα, για να αλλάξει το μέλλον.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια νέα ενιαία αριστερή ριζοσπαστική ταυτότητα.
Μια ταυτότητα, το βάρος της οποίας δεν θα βρίσκεται πια στην προέλευση, ούτε στην διαφοροποίηση από άλλες ταυτότητες. Αλλά στην εναλλακτική προοπτική.

Και ας μην ξεχνάμε: Η προοπτική μας δεν εξαντλείται στην ανατροπή του Μνημονίου. Φτάνει πολύ πιο μακριά.
Για μας η επιστροφή στα πριν την κρίση σε Ελλάδα και Ευρώπη δεν συνιστά διέξοδο.
Ούτε βλέπουμε το μέλλον της κοινωνίας μας στα αποτυχημένα παραδείγματα του υπαρκτού σοσιαλισμού ή της μεταλλαγμένης  σοσιαλδημοκρατίας.
Είμαστε η Αριστερά που έρχεται να αμφισβητήσει συνολικά τα παραγωγικά και καταναλωτικά πρότυπα, το σημερινό εργασιακό και κοινωνικό μοντέλο.
Και να θέσει στην ημερήσια διάταξη ζητήματα που αφορούν την ποσότητα αλλά την ποιότητα της ανάπτυξης, το περιεχόμενο της δημοκρατίας, τις αξίες και τις μορφές της συλλογικής μας ζωής.
Είμαστε η Αριστερά που έρχεται να διαμορφώσει νέους προσανατολισμούς, προς νέους τρόπους παραγωγής και αναδιανομής, με βάση τις αξίες της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης.

Η κρίση που ζούμε μας υπενθύμισε τα όρια του καπιταλισμού. Και μας προειδοποιεί να μην παγιδεύσουμε τις προσδοκίες και τα οράματα των νέων γενεών μέσα στα ασφυκτικά όρια του κέρδους, του ατομισμού και της ιδιοτέλειας.
Η εποχή μας διαθέτει τεράστιες τεχνικές και επιστημονικές δυνατότητας από την μια, αλλά και  απέραντη φτώχεια, ανθρώπινο πόνο οξύτατα κοινωνικά προβλήματα, περιβαλλοντικά αδιέξοδα από την άλλη.
Και αυτό δείχνει την ανάγκη να συγκρουστούμε με τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης.
Να εγείρουμε τις κοινωνικές δυνάμεις προς μια διαφορετική κατεύθυνση.
Να κάνουμε εφικτό το όραμα για μια κοινωνία στηριγμένη στην εργασία, την κοινωνική αλληλεγγύη, την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και του περιβάλλοντος, την δίκαια αναδιανομή του πλούτου.
Μια κοινωνία απελευθερωμένη από τους καταναγκασμούς του κέρδους και των αγορών.
 Να περιγράψουμε και να διεκδικήσουμε αυτό που εμείς επιμένουμε να κατανοούμε ως ένα νέο σοσιαλισμό για τον 21ο αιώνα.
Ας μην φοβηθούμε να το πούμε.
Ορίζοντάς μας είναι ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία.
Είμαστε η νέα ευρωπαϊκή Αριστερά του 21ου αιώνα.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Για όλους αυτούς τους λόγους, ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ πρέπει να είναι μια βαθύτατα πολιτική διαδικασία.
Να ενισχύει όχι μόνο τα πολιτικά, αλλά και τα κινηματικά μας χαρακτηριστικά.
Να ενισχύει τις διεθνείς μας συμμαχίες.
 Να υπερβαίνει προβλήματα που κουβαλάμε από παλιά.
Και το κυριότερο, να κερδίζει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που αναζητούν προοπτική και διέξοδο.  
Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ πρέπει να βασιστεί στην αυτοοργάνωση του λαϊκού παράγοντα.
Με ανοιχτές συνελεύσεις παντού, με ζωντανή πολιτική συζήτηση, με άμεσου στόχους για την οργάνωση της αλληλεγγύης και των κοινωνικών αντιστάσεων.
Αυτά τα κύτταρα μπορούν να αποτελέσουν πόλο έλξης μόνο αν είναι προσανατολισμένα στην δράση.
Αν έρχονται σε επαφή με τον αντίπαλο.
Αν παράγουν πολιτικό και κοινωνικό αποτέλεσμα.
Και προς τα εκεί πρέπει να κατευθύνουμε όλες μας τις δυνάμεις.
Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ πρέπει να προχωρήσει με βήματα σταθερά αλλά γρήγορα.
Σας καλώ να αναλάβουμε την ευθύνη και να προχωρήσουμε μαζί σε έναν ουσιαστικό και βαθύτατα δημοκρατικό πολιτικό διάλογο.
Να αναλάβουμε την ευθύνη και υλοποιήσουμε το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ σε μια σύγχρονη, πλατιά, λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της αριστεράς.
 Αλλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να δαπανήσουμε όλο τον χρόνο μας εκεί. Ειδικά όταν η κοινωνία κατεδαφίζεται.
Στόχος είναι, η διαδικασία των ανοιχτών συνελεύσεων να οδηγήσει σε μια εθνική συνδιάσκεψη τον Οκτώβριο.
Από την Συνδιάσκεψη αυτή να προκύψει ένα Εθνικό Συμβούλιο στο οποίο θα εκπροσωπούνται όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που συγκλίνουν σε αυτό τα εγχείρημα.
Το Εθνικό Συμβούλιο να είναι ταυτόχρονα και η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή του ιδρυτικού συνεδρίου του ενιαίου φορέα.
Και το τελευταίο αλλά ταυτόχρονα πρώτο βήμα, είναι το ιδρυτικό Συνέδριο του νέου φορέα,  την Άνοιξη του 2013.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Ας κοιτάξουμε κατάματα τα νέα καθήκοντα και τις νέες ευθύνες που μας αντιστοιχούν.
Ας μην φοβηθούμε το μεγάλο βήμα προς τα εμπρός.
Η ιστορική μας ευθύνη είναι να υπερασπιστούμε την κοινωνία, και να προωθήσουμε ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο.
 Ας ανταποκριθούμε με όσο περισσότερη επάρκεια γίνεται, με όσο περισσότερη θέληση, πείσμα και αισιοδοξία διαθέτουμε.
Μπορούμε και θα σώσουμε τη χώρα από το μνημόνιο, μαζί με το λαό.
Μπορούμε και θα συμβάλλουμε σε αλλαγές στην Ευρώπη που θα εγγυηθούν το κοινό μέλλον των ευρωπαϊκών λαών.

---

• Περισσότερες φωτογραφίες από τη συνεδρίαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού ΣΥΡΙΖΑ εδώ