Μας έ­χουν κη­ρύ­ξει πό­λε­μο. Τι δεν κα­τα­λα­βαί­νεις;

Τα γε­γο­νό­τα των τε­λευ­ταίων η­με­ρών θα πρέ­πει να ο­δη­γή­σουν στα α­να­γκαία συ­μπε­ρά­σμα­τα (που λέ­γα­νε και οι πα­λιοί α­ρι­στε­ροί).
Έχου­με και λέ­με: νέα, πο­λύ σκλη­ρά, α­ντι­κοι­νω­νι­κά μέ­τρα χω­ρίς κα­νε­νός εί­δους «προί­κα» για την τρόι­κα ε­σω­τε­ρι­κού (η υ­πό συ­ζή­τη­ση ε­πι­μή­κυν­ση της α­πο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους δεν μπο­ρεί να κά­νει τη δια­φο­ρά)· ό­ξυν­ση της κρα­τι­κής κα­τα­στο­λής (βα­σα­νι­στή­ρια στη ΓΑ­ΔΑ, α­πα­γο­ρεύ­σεις συ­να­θροί­σεων, τρο­μο­λά­γνα προ­πα­γάν­δα, προ­λη­πτι­κές προ­σα­γω­γές, δη­μο­σιο­ποίη­ση φω­το­γρα­φιών συλ­λη­φθέ­ντων δια­δη­λω­τών)· να­ζι­στι­κή, τρο­μο­κρα­τι­κή δρά­ση της Χρυ­σής Αυ­γής με την πλή­ρη συ­νερ­γα­σία της ΕΛ. ΑΣ. (τα βί­ντεο α­πό τους τρα­μπου­κι­σμούς στο θέ­α­τρο Χυ­τή­ριο εί­ναι ε­ξό­χως α­πο­κα­λυ­πτι­κά). Εν ο­λί­γοις, η τα­χύ­τα­τη διο­λί­σθη­ση στην «αυ­ταρ­χι­κή δη­μο­κρα­τία» και η κρα­τι­κά ορ­γα­νω­μέ­νη ά­νο­δος του φα­σι­σμού α­πο­τε­λούν τα α­να­γκαία συ­μπλη­ρώ­μα­τα στην κοι­νω­νι­κή λε­η­λα­σία του μνη­μο­νίου.

Ξα­να­γυρ­νά­με, λοι­πόν, στα κλα­σι­κά ει­κο­νο­γρα­φη­μέ­να του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος.
Του­τέ­στιν, στους και­ρούς της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης, ό­τα­ν:
α) δεν υ­πάρ­χει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο για τις ό­ποιες πα­ρο­χές στους «α­πό κά­τω»,
β) οι μη­χα­νι­σμοί χει­ρα­γώ­γη­σης και οι